De avond begon rustig, maar ergens onderweg sloeg de twijfel toe. Ik zat daar, met mijn Nintendo Switch in mijn handen, en ik kon het niet helpen: waarom was er nog geen nieuws over mijn pakketje? Iedereen had het al over de nieuwe Mario Kart, over hoe geweldig die was, en ik zat nog steeds te wachten. De console was al een paar dagen uit, dat wist ik zeker.
Vijf juni zou het ding geleverd worden. Maar hier, in dit gat van een dorp, kon die bezorging zomaar drie dagen vertragen. Dat had ik al eens meegemaakt. Ik zei het hardop tegen de kijkers: als hier iemand zou zeggen dat het pakketje nog even op zich laat wachten, dan zou er een rel uitbreken.
Niet vanwege een politieke kwestie, maar gewoon om een Nintendo Switch. Zo zijn wij Koreanen nu eenmaal. Als we iets eenmaal in ons hoofd hebben, dan gaan we net zo lang bellen tot we antwoord hebben. Ik kon het zo voor me zien, hoe de bezorger werd lastiggevallen met honderden telefoontjes per dag.
Gelukkig was mijn eigen exemplaar er al. Ik had het ontvangen, geen problemen gehad, geen diefstal, niets. De eerste mensen hadden het al binnen, anderen moesten nog wachten. Maar ik zat er klaar voor.
Ik had de hele dag al zitten spelen, al was het vooral met de muziek op de achtergrond. Vijftien uur of meer had ik erin zitten, zonder pauze. Ik had zelfs goed geslapen, zei ik, al wist ik niet of dat wel helemaal waar was. De graphics vielen me het meest op.
Mario Kart zag er opeens uit als een Pixar-film. Alles was zo driedimensionaal geworden, zo strak, dat ik er bijna misselijk van werd. Ik zat gisteren nog in de auto, maar dat had niets met wagenziekte te maken. Nee, het was dat spel.
Ik bleef maar coin achtervolgen, dat ene voertuig dat voor me uit reed, en ik moest mijn stuur steeds naar links en rechts bewegen om ze allemaal te pakken. Het duurde niet lang voordat ik er een uur lang lam van op de bank lag. Toch bleef ik spelen, want ik wilde gewoon door blijven gaan. Maar goed, ik had ook eindelijk de Pro Controller 2 weten te bemachtigen.
Niet door mijn eigen kunnen, hoor. Nee, ik had het aan een ander te danken. Gisteren had ik naar honkbal zitten kijken toen mijn broer ineens belde. Hij stond bij een winkel en vroeg of ik die controller wilde hebben.
Ik wist niet eens dat hij ernaar op zoek was. Hij stuurde me een foto, ik bevestigde dat het de juiste was, en hij kocht hem voor me. Gewoon, uit het niets. Ik had er zelf weken naar gezocht en niets gevonden, en hij struikelde er gewoon overheen.
Soms heb je gewoon geluk in het leven. Het was niet het enige waar ik geluk mee had. De kijkers hadden me ook geholpen met rijst. Ik had tien kilo besteld, want ik zag het saldo niet goed op mijn telefoon en voordat ik het wist, was het bedrag al afgeschreven.
Maar goed, rijst is altijd handig om in huis te hebben. Ik vroeg me af hoe lang ik ermee zou doen. Voor mijn lunchboxen gebruik ik ongeveer vierhonderdvijftig gram per portie. Als ik twee weken doe over een kilo, dan zou tien kilo wel even moeten meegaan.
Een maand of vijf, gokte ik. Ondertussen was ik ook nog bezig met koken. Ik had gisteren een flinke lading groenten gescoord op de markt, aubergine vooral, en ik had besloten om daar iets mee te doen. Iedereen kent mapo tofu wel, maar ik maakte mapo nasu, met aubergine in plaats van tofu.
In Japan is dat een groot gerecht, hartstikke populair. Je vindt het in elk Chinees restaurant daar. Als je een Japanner zou vragen welk gerecht er met aubergine wordt gemaakt, dan zeggen ze gegarandeerd mapo nasu. Ik had de aubergine al klaargemaakt, maar ik had geen zin om nog een extra pan vuil te maken.
De saus, de sojasaus, het gehakt, alles kon door elkaar in dezelfde pan. Lekker makkelijk. Mijn buurvrouw had me trouwens nog iets nagelaten. Er stond een mandje voor mijn deur met wat overgebleven groenten.
Ze had te veel gekocht en wist niet wat ze ermee moest. Ik had ook nog wat andere spullen van haar gekregen, aardappelen of iets dergelijks. Mijn voorraad begon aardig te groeien. Ik had ook weer iemand gesproken die me aan het denken zette over hoe snel de tijd voorbijgaat.
Een vriend die ik al jaren niet had gezien, had me een paar dagen geleden een bericht gestuurd dat hij zondag naar Tokio ging. Hij vroeg of ik nog in Japan was. En ik had het helemaal gemist. Pas vanavond zag ik het bericht en ik schaamde me diep.
Ik had hem nog niet eens teruggeschreven. En het ergste was: dat gold voor bijna al mijn berichten. Behalve die over de Nintendo Switch, daar reageerde ik direct op. Alles wat met games te maken had, kreeg meteen antwoord.
Maar zodra het over iets anders ging, stelde ik het uit. En dan was er opeens een maand voorbij, of drie, of een half jaar. Het was niet eens dat ik geen zin had om te antwoorden. Ik dacht er steeds aan, maar ik bleef het voor me uitschuiven.
En voor ik het wist, was er weer een jaar verstreken zonder dat ik iets van me had laten horen. Ik besloot dat ik hem vanavond nog zou schrijven. De dag was op zondag, wat voelde als een vrij moment. De beste dag van de week, zo leek het.
Ik had echter ook wat zorgen over andere dingen. Er was een artikel langsgekomen over een vader die een zelfgemaakte Nintendo Switch voor zijn zoon had gemaakt. Het joch had een doos versierd met tekeningen van Joy-Cons en hem de console genoemd. De vader had het online gezet, trots op wat ze samen hadden gemaakt.
De zoon zat in elkaar gedoken, met die doos in zijn handen, kijkend naar video’s van zijn favoriete Mario Kart-streamer. Hij deed alsof hij speelde, ook al was er geen echt apparaat in de buurt. Het was misschien wel het liefste wat ik deze week had gezien. Ondertussen had ik mijn eigen Switch aan staan en gebruikte ik die als radio.
De muziek uit het spel was zo aanstekelijk, ik kon er geen genoeg van krijgen. Zelfs als ik niet aan het racen was, liet ik de soundtrack gewoon doorspelen. Het was makkelijker om zo naar de nummers te luisteren dan tijdens het spelen zelf, want dan hoorde ik toch niets anders dan het geluid van motoren en items. Er was ook een discussie ontstaan over hoe lang we hier in dit dorp nog zouden blijven.
Soms voelde het alsof ik niet meer in Seoul woonde, maar ergens in de provincie. Geen haar op mijn hoofd die erover dacht om te verhuizen, hoor. Het eten was hier gewoon beter. Verse groenten, goede rijst, aardige buren.
Wat wilde een mens nog meer? Toch bleef er iets knagen. Mijn pakketje, die Nintendo Switch, die had ik dus al binnen. Maar er was nog een tweede ding onderweg.
En dat liet op zich wachten. Ik had gehoord dat het vijf juni zou komen, en het was nu al zondag. Ik begon te overwegen om de bezorger te bellen. Als het morgen nog niet was gekomen, zou ik hem eens flink de waarheid vertellen.
Het was belachelijk dat je moest wachten terwijl de rest van het land al speelde. Natuurlijk, als er een tyfoon was geweest of overstromingen, dan had ik het begrepen. Maar er was gewoon geen excuus. “Nog één dag,” zei ik tegen de kijkers.
“Als het morgen niet komt, dan gaan we bellen. ”
Ergens halverwege de avond kwam het gesprek weer op het spel zelf. Ik had ontdekt dat de overlevingsmodus veel leuker was dan de gewone races. Vierentwintig spelers begonnen, en alleen de top zestien gingen door naar de volgende ronde.
Elke ronde vielen er weer een paar af. Het bleef spannend tot het einde. Ik had nog nooit zoveel plezier gehad in een racegame. De gewone races draaiden vooral om pure snelheid en skill, maar die overlevingsmodus had iets extra’s.
Het kon zomaar omslaan, afhankelijk van welke items je kreeg. De ene keer had je geluk, de andere keer niet. Maar het bleef verslavend. Iemand in de chat merkte op dat het beter was dan de vorige Mario Kart.
Ik kon het alleen maar beamen. Het voelde frisser, uitdagender, en de nieuwe banen waren prachtig om te zien. Vooral Yoshi’s Highland sprong eruit. Ik kon daar wel uren naar kijken.
Later die avond, terwijl de muziek nog steeds door de kamer zweefde, keek ik naar de klok. Het zou niet lang meer duren voordat de maandag begon. En ik moest morgen gewoon weer aan het werk. Ik had nog geen enkele herinnering aan wat ik op zaterdag had gedaan.
Het moet wel gamen zijn geweest, anders kon ik het niet verklaren. Toch voelde ik me tevreden. Ik had gegeten, ik had gespeeld, ik had gelachen.
En morgen, dan zou ik eindelijk dat antwoord sturen naar die vriend in Tokio.