Przez ostatnie tygodnie żyłam przygotowaniami do naszej drugiej rocznicy ślubu. Wybór padł na Złotego Ptaka, klimatyczną knajpę w zabytkowej kamienicy, pełną żyrandoli i witraży. Bartek krzywił się na sam widok zdjęć, narzekał na blichtr i szpan, ale nie ustąpiłam. Po tym wypadku, po którym ledwo uszłam z życiem, potrzebowałam wielkiego, hucznego świętowania.
Zaprosiłam sześćdziesiąt osób, wynajęłam zespół i wodzireja. Chciałam, żeby ten wieczór był idealny. W dniu imprezy wygładziłam fioletową sukienkę i spojrzałam na zegarek. Goście mieli zaraz przyjść, a Bartek stał przy oknie, wpatrzony w deszcz.
Był spięty, odpowiadał półsłowami. „Nie cierpię takich imprez. Po co to wszystko? Żeby pokazać ludziom, jacy jesteśmy szczęśliwi?
” – rzucił. Zignorowałam to, przyzwyczajona do jego humorów. Najpierw przyjechali rodzice. Mama przytuliła mnie mocno, wspominając, jak bała się o mnie po wypadku.
Ucięłam temat, chciałam skupić się na miłych rzeczach. Potem zaczęli schodzić się znajomi z firmy ojca, gdzie oboje z Bartkiem pracowaliśmy. Witałam wszystkich z uśmiechem, ale kątem oka obserwowałam męża. Trzymał się z boku, popijał whisky, co było do niego zupełnie niepodobne.
Podeszła do nas pani Irenka, główna księgowa. Zbladła na mój widok, wykrztusiła komplement o moim blasku, ale w jej oczach czaiło się coś nienaturalnego. Machnęłam na to ręką. Impreza ruszyła pełną parą, parkiet się zapełnił, ale ja czułam wiszące w powietrzu napięcie.
Bartek nie odchodził od baru, rzucał dziwne spojrzenia w stronę Irenki, a ona ostentacyjnie go unikała. Zaproponowałam mu taniec, ale odmówił, mówiąc, że kręci mu się w głowie. „Zachowujesz się dziwnie” – zauważyłam. „Zwyczajnie opadłem z sił” – uciął.
Wodzirej bawił gości, a ja robiłam dobrą minę do złej gry. Wiedziałam, że ten wieczór będzie wyjątkowy, ale musiałam uzbroić się w cierpliwość. Kiedy z głośników popłynęła nasza weselna piosenka, podeszłam do Bartka. „Zatańczysz ze mną?
” – zapytałam. „Mówiłem ci, nie mam ochoty. Robisz mi to specjalnie, żeby mnie wkurzyć” – syknął. Zamurowało mnie.
Chwilę później zobaczyłam, jak Irenka wymyka się z sali, a Bartek rusza za nią. Poszłam ich śladem. Stali w korytarzu, prowadząc nerwową dyskusję. Na mój widok zamilkli.
„Odbija wam? Co wy tu kombinujecie? ” – zapytałam. Bartek rzucił, że to sprawy firmowe, a Irenka wycisnęła blady uśmiech.
Wróciliśmy na salę, ale ja nie dawałam za wygraną. „Porozmawiaj ze mną jak człowiek” – ponowiłam. „Odczep się ode mnie! ” – wrzasnął, dokładnie w momencie, gdy DJ wyciszył muzykę.
Jego słowa rozniosły się po całej sali: „Rzygać mi się tobą chce od samego ślubu. Jesteś dla mnie obrzydliwa. ”
Zapadła grobowa cisza. Zamiast cierpienia poczułam ulgę.
Dałam znak wodzirejowi, światła zgasły, a na telebimie pojawił się czarno-biały obraz ze szpitalnej izolatki. Leżałam tam nieprzytomna, podpięta do aparatury. Data wskazywała trzy miesiące wstecz. Tata nagrał to, żeby mieć pewność, że personel dobrze się mną opiekuje.
Na filmie drzwi uchyliły się i weszły dwie osoby – Bartek i Irenka. Skradali się jak złodzieje. „Ciszej, a co, jak otworzy oczy? ” – szeptała.
„Nie otworzy. Szanse są równe zeru” – odpowiedział mój mąż. Potem przyciągnął ją do siebie i zaczął całować, metr od mojego łóżka. „Wszystko ułożyło się idealnie.
Musimy tylko chwilę odczekać” – mruczał. Irenka zapytała, co zrobią, jeśli wyjdę z tego. „Nie ma takiej opcji. Po takim dzwonie nikt nie wraca do żywych.
”
Na sali zrobiło się jeszcze ciszej. Bartek zbielał, wbił palce w oparcie krzesła. Na ekranie leciały kolejne ujęcia – ich schadzki na korytarzach, rozmowy o przejęciu moich udziałów w firmie. Zatrzymałam film na ujęciu, w którym stali spleceni przy moim łóżku.
Mama krzyknęła, ruszyła na zięcia, ale ojciec ją powstrzymał. Irenka próbowała czmychnąć, ale ochroniarze zagrodzili jej drogę. Bartek próbował się tłumaczyć: „Źle to zinterpretowałaś. ” Podeszłam do niego, stukając obcasami.
„Dzieliliście skórę na niedźwiedziu, układaliście plan, jak przejąć mój majątek, kiedy ja walczyłam o każdy oddech. ” Przypomniałam mu, jak namawiał mnie, żebym wracała starą trasą, i że dzwonił dokładnie minutę przed awarią hamulców. „Nie masz prawa mnie oskarżać” – syknął. „Jutro o dziewiątej rano komplet dokumentów z tą taśmą i opinią rzeczoznawcy ląduje w prokuraturze” – odpowiedziałam spokojnie.
Irenka próbowała negocjować, ale zaśmiałam się jej w twarz. „Przez ostatnie dwa miesiące miałam darmowe bilety na wasz spektakl. Widziałam wasze spojrzenia, wasze delegacje. ” Tata zaproponował, że wezwie policję, ale odmówiłam.
„Pozwól im wyjść. Od jutra będą mieli powodów do zmartwień. ” Bartek wycedził: „Ty chora wariatko, wszystko zaplanowałaś. ” „Dokładnie tak.
Rozegrałam to według twoich reguł. ” Odwrócił się i wyszedł, a Irenka pobiegła za nim. „Pożałujesz tego! ” – rzucił.
„To ty będziesz żałował” – odpowiedziałam cicho. Po ich wyjściu zapadła cisza. Mama szlochała, goście nie wiedzieli, jak się zachować. Uniosłam szklankę i przeprosiłam za zakończenie wieczoru, ale powiedziałam, że musiałam zdjąć im maski.
Minęły trzy miesiące. Siedziałam w pokoju przesłuchań, a prokurator informował mnie o umorzeniu postępowania. Brak dowodów na celowy sabotaż – mechanicy nie mogli po takim czasie stwierdzić, czy awaria była wynikiem celowego działania. Skinęłam głową, liczyłam się z tym.
Ale inne konsekwencje były bolesne. Tata zwolnił Bartka i Irenkę dyscyplinarnie, a jego znajomości zamknęły im drzwi do warszawskich firm. Tydzień później Bartek stanął w progu mojego mieszkania, błagając o rozmowę. „Pozew rozwodowy leży u mecenasa” – powiedziałam.
„Nie możesz przekreślić tego, co nas łączyło. ” „Przez te lata grałeś idealnie. Ale kurtyna opadła. ” Trzasnęłam drzwiami.
Nie czułam już żalu ani nienawiści, tylko zmęczenie i chęć rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Irenka wyjechała na Podlasie, Bartek po kilku nieudanych rozmowach też zniknął. Tata przytulił mnie po powrocie z komendy. „Najważniejsze, że prawda wyszła na jaw.
” Przyznałam, że nie żałuję tego, co zrobiłam. Wolałam najgorszą prawdę niż życie w kłamstwie. Mama postawiła na stole pierogi i melisę. Siedzieliśmy we trójkę, spokojni.
Za tydzień miałam pierwszą rozprawę rozwodową. Bartek wydzwaniał, błagając o ugodę, ale ja chciałam wyroku na piśmie, żeby raz na zawsze zamknąć ten rozdział.