Prowadziłem powoli, choć droga aż prosiła się o to, żeby przycisnąć. Słońce wisiało nisko nad asfaltem, powietrze falowało nad maską, a z nawiewu leciało coś, co bardziej przypominało ciepły oddech psa niż klimatyzację. W bagażniku miałem garnitur w czarnym pokrowcu, pudełko ciasta od sąsiadki Celiny, zapasowe buty Danuty, kopertę dla Klaudii i małą granatową teczkę, do której wsunąłem kartkę z przemową. Sprawdzałem tę teczkę chyba z dziesięć razy, chociaż dobrze wiedziałem, że leży pod siedzeniem.
Tak już mam. Całe życie pracowałem w koszalińskich wodociągach, a tam człowiek uczy się jednego. Zanim odkręcisz zawór, sprawdź dwa razy, czy to na pewno ten. Inaczej potem stoisz po kolana w zimnej wodzie i słuchasz, jak pół osiedla krzyczy przez okna.
A dziś nie mogłem niczego pomylić. Dziś moja córka wychodziła za mąż.