Kiedy mama źle się poczuła, to on pierwszy zaproponował, że podjedzie do apteki po leki. Rano dzwoniła do syna, żeby zapytać, czy zjadł śniadanie. Była przyzwyczajona, że wie, gdzie Ryszard ma koszulę do pracy, kiedy boli go głowa i ile cukru wsypuje do herbaty. A potem zaczęły się przygotowania do wesela.
Rosół, schabowy, ryba, sałatki, sernik, tort, muzyka do tańca i trochę śmiechu. Sala kosztowała prawie trzydzieści tysięcy złotych. W pokoju pachniało lakierem do włosów, świeżo zaparzoną herbatą i tym dziwnym napięciem, które pojawia się tylko w dniu ślubu. Potem kierowca autobusu dla gości zadzwonił do mojej mamy i oznajmił, że czeka jeszcze na dwie osoby.
Stał w granatowym garniturze, trochę sztywny, trochę wzruszony, z taką miną, jakby dopiero teraz dotarło do niego, że to naprawdę się dzieje. Po ceremonii ruszyliśmy do domu weselnego nad jeziorem. Jak sobie wymarzyłam – jasna sala, białe obrusy, małe bukieciki z lawendą i polnymi kwiatami, drewniany pomost schodzący prawie do samej wody. Rozmawiałam z gośćmi, przyjmowałam życzenia, uśmiechałam się do kuzynki, która poprawiała mi tren sukienki, ale gdzieś z tyłu głowy miałam jedną myśl.
Podszedł do matki i powiedział półgłosem, ale w tej ciszy i tak wiele osób to usłyszało. Uśmiechnęłam się więc lekko, odwróciłam do wodzireja i wyciągnęłam rękę. Starsza ciocia od strony Ryszarda zaśmiała się i krzyknęła, że ona pamięta takie wesele, gdzie orkiestra grała do rana, a rosół podawali w wazach większych niż miednice. Podeszłam do niej bliżej, tak blisko, żeby słyszała tylko ona.
Muzyka przeszła płynnie w lżejszą melodię, a kelnerzy zaczęli zapraszać wszystkich do środka. Ludzie ruszyli do sali już rozluźnieni, z uśmiechami, komentując, że dawno nie widzieli takiego rozpoczęcia wesela. Nie dopuściłam do łez, krzyku, szeptów po kątach. Może pierwszy raz dotarło do niego, że mama taka jest, nie wystarczy.
Tata poprawiał mankiet koszuli, jakby szedł na spotkanie do urzędu miasta, a nie na zdjęcie córki. Świadkowa miała granatową kreację i uśmiech od ucha do ucha. Prostota to nie jest przyjść na ślub syna jak po koperek do ogródka. Bo on nie mówił do niej jak chłopiec, który prosi, żeby mama się nie gniewała.
Po prostu przestał należeć wyłącznie do niej. Wróciliśmy do sali bez wielkich słów. Tata poprosił ją do tańca, chociaż od lat powtarzał, że kolano już nie to. W pewnym momencie przysiadła się do niej pani Stefania, sąsiadka z jej ulicy.
Stałam kawałek dalej przy stole z ciastem, ale jedno zdanie dotarło do mnie wyraźnie. Odwróciłam się do niego. Gdy wróciliśmy na salę, pan Mirek właśnie wyciągał gości do wspólnego tańca.
Do usłyszenia przy kolejnej opowieści.