Blijf tot het einde, want de zesde uitdaging waarover ik je ga vertellen, is er een die niemand verwacht. Het gaat niet over gezondheid, niet over geld en niet over eenzaamheid. Het gaat over een vraag die je op een ochtend wakker kan maken en je kan doen stilstaan. Wie ben ik eigenlijk nog?
Als je het antwoord niet weet, dan is deze video speciaal voor jou. Wanneer je eind zestig of begin zeventig bent, bereidt niemand je voor op hoe vreemd het leven begint te voelen. Mensen waarschuwen je voor je pensioen. Ze waarschuwen voor cholesterol, bloeddruk, pillen en doktersafspraken.
Maar bijna niemand gaat zitten en vertelt je de waarheid over wat er echt verandert tussen je vijfenzestigste en je vijfenzeventigste. En ik zal je iets vertellen uit mijn eigen leven, vrienden. Dit is geen decennium waarin het leven onmogelijk wordt. Het is een decennium waarin het leven zwaarder wordt.
Niet om je te ontmoedigen, integendeel. Op een dag merk je dat je al maanden dezelfde wegen rijdt, dezelfde maaltijden eet, dezelfde tv-programma’s kijkt, elke avond in dezelfde stoel zit, terwijl de dagen in elkaar overvloeien alsof iemand ze kopieert. Dezelfde eieren, dezelfde koffie, dezelfde serveerster die me ‘schat’ noemt. Er gebeurde niets bijzonders, maar toen ik ‘s avonds thuiskwam, realiseerde ik me iets.
Die antwoorden kunnen iemand anders inspireren om deze week een kleine stap te zetten. Het gaat over het langzaam verliezen van het instinct om opnieuw verbinding te maken. Dit is eenzaamheid, maar leegte voelt leeg, zwaar, alsof de muren langzaam naar binnen komen. En mijn eerste instinct was niet om iemand te bellen.
Ik herinner me dat ik op een middag in de garage stond en naar de ladder keek waar ik al duizend keer op was geklommen. Voor het eerst in mijn leven vroeg mijn lichaam me voordat ik bewoog: zijn we hier wel zeker van? Dat schokte me. Het is een rouw die nooit helemaal overgaat.
Tegen de tijd dat je zeventig bent, draagt bijna iedereen onzichtbare afwezigheden met zich mee. Ik betrap mezelf er nog steeds op dat ik naar de telefoon grijp om mensen te bellen die jaren geleden zijn overleden. Bouw geen tempel van je pijn en ga er niet permanent in wonen. En nu komen we bij de zesde uitdaging, misschien wel de diepste van allemaal.
Elke ochtend had instructies bij zich. Sommige mensen doen dit nooit, omdat ze zich tot het einde bezig blijven houden met afleiding.