Justyna weszła do kuchni, czując, że coś jest nie tak. Karol, jej mąż, odebrał telefon i nagle powiedział, że musi pędzić do przychodni. Później, gdy zostałam sama, podeszłam do gabinetu, który kiedyś należał do Ryszarda — to tam zaczęła się ta cała historia. To, co zszokowało mnie najbardziej, to nie były same obrazy, ale wyraz twarzy mojego męża.
Schowałam zdjęcia z powrotem do koperty. Klucz wsunęłam do kieszeni i zamknęłam szufladę. Szepnęłam do swojego odbicia: „Co zrobię, gdy dotrę do schronienia? ”.
W końcu GPS ogłosił, że dotarłam do celu. Z kluczem pewnie trzymanym w dłoni podeszłam do drzwi. Drzwi do sypialni były uchylone. Wzięłam swój telefon i zadzwoniłam do Karola.
Były to trudne słowa do czytania. „Nie powinna być w przychodni do 6:00. Powinniśmy zabrać panią do szpitala” — powiedziałam do słuchawki. W tym momencie drzwi do sypialni otworzyły się.
Karol zawiózł mnie do domu w milczeniu. „Dlaczego się do tego teraz przyznajesz? ” — zapytałam. „Połowa poszła do kogoś innego.
Nadal ma dostęp do Piotra” — odpowiedział cicho. Odwróciłam się do Justyny. W drodze do domu Karol zadzwonił do komisarza prowadzącego sprawę, krótko relacjonując, co odkryliśmy. Dotarliśmy do szkoły kilka minut później.
„Piotr wyszedł około 20 minut temu” — powiedziałam z zadyszką do sekretarki. Skinęłam głową, niezdolna do mówienia. Zabrała go do chatki. Przygotowywali się do wyjścia.
„Chcę, żebyś poszedł teraz do sypialni” — usłyszałam nagle. „Możemy już iść do domu? ” — zapytał Piotr. „Wracamy do domu” — odpowiedziałam.
Dostałam dziś list. Piotr podbiegł do nas. „O Boże, zostawiła list” — krzyknęłam. Puściłam list na stół oszołomiona.
Szliśmy powoli do grobu Ryszarda. „Każdy ma prawo do własnej żałoby” — powiedział Karol. List po liście. Karol ostrożnie schował listy do pudełka.
Tydzień później dostałam kolejny list od Justyny. Długo patrzyłam na list, rozważając ofertę. Wysłałam list następnego dnia, nie mówiąc Karolowi. „Zbliżyć się do rodziny, zdobyć zaufanie” — kontynuował list.
Ryszard pracował do późna, był odległy, drażliwy. Nawet jeśli było to za późno, schowałam list razem ze starymi listami miłosnymi. Piotr podbiegł do mnie zdyszany i uśmiechnięty. W środku był list i druga, mniejsza zapieczętowana koperta.
„Piotr, w zapieczętowanej kopercie jest list do niego” — powiedziałam. Odłożyłam list na stół. Schowałam oba listy do szuflady biurka. I zostawiła list dla Piotra.
„Więc myślisz, że powinniśmy mu powiedzieć, dać list? ” — zapytał Karol. „Byliście oboje dziwni przez całe popołudnie, a ona nie odpowiedziała na mój ostatni list, co jest nietypowe” — dodał. „List” — powtórzył.
Podszedł do nas z listem w ręku. Piotr zawahał się, a potem podał mi list. Ostrożnie wzięłam list, czując ciężar jego zaufania. „Dostałem twój list” — powiedział.
Nie do uproszczonej prawdy z bajek, ale do złożonej, a czasem sprzecznej prawdy rzeczywistego ludzkiego doświadczenia. Piotr wrócił do szkoły, Karol i Lucyna do szpitala, ja do moich projektów artystycznych i sporadycznych podróży z Edwardem.