Weszłam do domu i od razu poczułam, że coś jest nie tak. Teściowa siedziała w salonie z miną słodką jak lukier, a Jan stał obok niej z rękoma skrzyżowanymi na piersi. Wiedziałam, że coś knują. „Muszę natychmiast do szpitala” – powiedziałam, sięgając po kluczyki.
„Poczekajmy do rana, wtedy zobaczymy” – odparła Teresa z uśmiechem, który nie sięgał jej oczu. „Jak mogę czekać do rana? ” – zapytałam, czując, jak serce bije mi szybciej. Westchnęła w sposób, który miał udać współczucie, ale brzmiał fałszywie.
Odwróciła się do Jana i skinęła głową. Zrozumiałam wtedy, że to nie był przypadek. Oni nie chcieli, żebym pojechała. Myśleli, że będę płakać do rana.
Z powodu tych dwóch łajdaków musiałam jechać do mamy autobusem. Pół nocy w zimnym korytarzu szpitala, zanim pozwolili mi wejść. Mama leżała blada, ręce miała zimne. Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, chwyciła mnie za dłoń i wyszeptała jedno zdanie, które przewróciło mi świat do góry nogami.
„Syn Twojego męża… to nie jest jego dziecko. ”
Zamarłam. Moja mama nigdy nie kłamała. Spojrzała na mnie i skinęła głową, jakby chciała potwierdzić to, co powiedziała.
Potem zamknęła oczy. Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, na korytarzu rozległy się kroki. Lekarz wszedł szybko i powiedział, że pacjentkę przeniesiono do kostnicy. „Kochanie, idź do końca korytarza i w prawo” – usłyszałam za sobą głos Jana.
Stał tam razem z Teresą, jakby czekali na ten moment. W jego oczach nie było żalu. Była ulga. Odwróciłam się do nich.
„Co wy tu robicie? ”
„Musimy porozmawiać o mieszkaniu” – powiedziała Teresa, wyciągając z torebki jakieś papiery. „Teraz? ” – zapytałam, patrząc to na nią, to na zimne ciało mamy za drzwiami.
„Tak. To ważne. ”
Podeszłam bliżej. Zobaczyłam nagłówek: „Pełnomocnictwo ogólne do pełnego rozporządzania majątkiem”.
Jan wziął długopis i podsunął mi go. „Podpisz to” – powiedział cicho. „Co? ” – roześmiałam się, ale śmiech uwiązł mi w gardle.
„Podpisz. To nic wielkiego. Tylko formalność. ”
Spojrzałam na Teresę.
Stała zadowolona, jakby już wygrała. Nagle przypomniałam sobie, że kilka miesięcy wcześniej widziałam ich rozmowę na klatce schodowej. Nie zwracałam na to uwagi. Teraz to do mnie dotarło.
Oni od dawna planowali. „Daj mi ten długopis” – powiedziałam cicho. Jan uśmiechnął się szeroko i podał mi go. Wzięłam go, ale zamiast podpisać, odłożyłam na stół.
„Najpierw powiedzcie mi, dlaczego tak wam zależy, żebym to podpisała” – zapytałam. Teresa zbladła. Jan spojrzał na nią, a potem na mnie. W jego oczach zobaczyłem strach.
„Bo… bo potrzebujemy pieniędzy” – wykrztusił w końcu. „Na co? ” – zapytałam spokojnie. „Na długi” – przyznał cicho, spuszczając wzrok.
„Czyje długi? ”
Jan milczał. Teresa pchnęła go łokciem. „Moje” – powiedział w końcu.
„Mam dług hazardowy. Dużo. Wierzyciele już dzwonią. Grożą, że spalą nam dom.
”
Poczułam, jakby ktoś wylał mi na głowę kubeł zimnej wody. Spojrzałam na mamę leżącą w kostnicy. Ona od dawna mówiła, żebym uważała na Jana. Zawsze to bagatelizowałam.
Teraz widziałam wszystko jasno. „Chcesz, żebym sprzedała mieszkanie? ” – zapytałam wprost. „Tak” – odpowiedziała Teresa za niego.
„Musimy. To jedyny sposób. ”
„Ale to mieszkanie należy do mnie” – powiedziałam. „Mama mi je przepisała.
”
„Podpisane było na oboje małżonków” – wtrącił Jan. „Do sprzedaży potrzebne są oba podpisy. Jeśli nie podpiszesz, wszystko przepadnie. Wsadzą cię do więzienia.
Nas wszystkich. ”
Roześmiałam się. „Jak możesz zmuszać mnie do przełknięcia tego? ”
„Nie zmuszam cię do przełknięcia tego” – powiedział, pochylając się do mojego ucha.
„Tylko ci pomagam. Jeśli podpiszesz, wszystko się ułoży. ”
Do gardła podeszły mi mdłości. Odwróciłam się, chwyciłam torebkę i wyszłam na korytarz.
Za mną usłyszałam trzask zamykanych drzwi. Stałam tam, czując zimno, ale w głowie miałam jasność. Wsiadłam do taksówki i pojechałam prosto do domu. Nie do naszego.
Do mojego. To mieszkanie po mojej babci. Miałam dokumenty w sejfie. Jasne, że podpisane tylko na mnie.
Kłamali. Jan nigdy nie był współwłaścicielem. Gdy tylko zamknęłam drzwi, otworzyłam laptopa. Weszłam na konto Jana.
Znałam hasło – używał go do wszystkiego. Znalazłam wiadomości do Teresy. Przeczytałam każdą. „Musimy przyspieszyć.
Jak tylko matka umrze, podpisze. ”
„Dobra. Tylko nie daj się jej namówić. Trzymaj ją z dala od szpitala.
”
„A co z notariuszem? ”
„Mam swojego. Załatwię wszystko. ”
Siedziałam tam, czytając to, jak planowali moją przyszłość.
Nie było w tym ani kropli miłości. Była tylko chciwość i strach. Bali się, że nie zdążą zmusić mnie do podpisania papierów, że wierzyciele przyjdą do nich do domu i wszystko się wyda. Mieli rację, że się bali.
Zamknęłam laptopa. Przez chwilę patrzyłam na portret mamy. Pochyliłam się i przycisnęłam go do piersi. Potem usiadłam przy biurku i napisałam wiadomość do adwokata, którego znałam od lat.
Odpowiedział, że mogę przyjść jutro rano. Następnego dnia o ósmej stanęłam przed kancelarią. Pan Kowalski przyjął mnie od razu. Wytłumaczyłam mu wszystko – o długach Jana, o podrobionych dokumentach, o planie z Teresą.
On tylko skinął głową i zapisał kilka rzeczy. „Niech pani zrobi jedno” – powiedział. „Niech pani ich nie ostrzega. Niech pani gra dalej.
”
Gdy wróciłam do domu, Jan i Teresa czekali. Teresa miała na twarzy słodki uśmiech, ale ja widziałam już tylko maskę. „Jak mama? ” – zapytał Jan udawanym troskliwym tonem.
„Źle” – powiedziałam, spuszczając wzrok. „Ale lekarze mówią, że jeszcze jest szansa. ”
Widziałam, jak wymienili znaczące spojrzenia. Teresa ścisnęła torebkę, w której trzymała papiery.
Uśmiechnęła się jeszcze szerzej. „To dobrze” – powiedziała. „Może jeszcze wyzdrowieje. ”
Odwróciłam się, żeby nie widzieli mojej twarzy.
Wzięłam szmatkę i zaczęłam przecierać kurz na komodzie. Robiłam to mechanicznie, by nie wzbudzić podejrzeń. Teresa chyba uznała, że już się pogodziłam z losem, bo skinęła głową i przeszła do salonu. Jan przycisnął się do mnie od tyłu.
„Kochanie, wiem, że to trudne” – wyszeptał. „Ale musimy myśleć o przyszłości. Pojedź w ten weekend i zmuś matkę do podpisania dokumentów. Potem wszystko będzie dobrze.
”
„Dobrze” – powiedziałam cicho. Przez cały weekend grałam swoją rolę. Płakałam, gdy trzeba było, udawałam, że nie wiem o niczym. Pojechałam do szpitala, ale mama już nie żyła.
Jan był wtedy „w pracy”. Nie przyszedł nawet na pogrzeb. Tłumaczył, że ma ważne sprawy. Wiedziałam, co to za sprawy.
W tygodniu po pogrzebie Teresa naciskała coraz mocniej. Chciała, żebym podpisała papier, na mocy którego wszystko oddam synowi. Mówiła, że to „dla dobra rodziny”. Mówiła, że jeśli nie podpiszę, stracimy dom.
Ale ja miałam już swój plan. Następnego dnia rano poszłam do notariusza. Spisałam umowę sprzedaży mieszkania, ale sprzedałam je nie Janowi. Sprzedałam je zaufanemu przyjacielowi, który obiecał trzymać to w tajemnicy.
Pieniądze przelałam na konto, do którego Jan nie miał dostępu. Gdy wróciłam do domu, Teresa czekała w progu. Miała w ręku telefon i śmiała się z kimś. Gdy mnie zobaczyła, jej twarz stężała.
„Gdzie byłaś? ” – zapytała ostro. „Załatwiłam sprawę” – odpowiedziałam spokojnie. „Jaką sprawę?
”
„Sprzedałam mieszkanie” – powiedziałam, patrząc jej prosto w oczy. Zamrugała, jakby nie rozumiała. Potem wybuchnęła śmiechem. „Bez mojego podpisu?
Bez podpisu Jana? To niemożliwe. ”
„Oba podpisy są” – odpowiedziałam. „Wystarczyło wyciągnąć dokumenty z sejfu.
Jan nigdy nie był współwłaścicielem. ”
Teresa pobladła. Z jej rąk wypadł telefon. A na drugim końcu domu usłyszałam kroki Jana.
Wszedł do kuchni i zobaczył nas stojące w ciszy. „Co się dzieje? ” – zapytał. „Ona… ona sprzedała mieszkanie” – wyjąkała Teresa.
Jan patrzył to na mnie, to na nią. W jego oczach zobaczyłem przerażenie. „To niemożliwe. Umowa…”
„Jest ważna” – powiedziałam.
„I już po wszystkim. Pieniądze są poza twoim zasięgiem. ”
Zrobił krok w moją stronę. Ale ja stałam nieruchomo.
„Jak mogłaś…” – wyszeptał. „Jak mogłam? Naprawdę pytasz? ” – odpowiedziałam cicho.
„Planowaliście okraść moją matkę. Chcieliście wyrzucić mnie na ulicę i przyprowadzić do domu swoją kochankę. ”
Zrobił krok do tyłu. Teresa patrzyła to na mnie, to na Jana.
W jej oczach widać było, że wszystko się posypało. „To nie tak…” – zaczęła, ale urwałam ją. „Już wszystko wiem. O długach, o Natalii, o ciąży.
Miałam czas, żeby to wszystko sprawdzić. ”
Jan otworzył usta, ale nie wydobył z siebie żadnego słowa. A ja poczułam, że jestem wreszcie wolna. Nie musiałam już udawać.
Nie musiałam grać. „Chcę, żebyś spakował swoje rzeczy i wyniósł się do jutra” – powiedziałam spokojnie. „To nie jest twój dom. ”
Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, w drzwiach stanął mój adwokat.
W ręku trzymał kopertę. „Jan, Teresa, mam dla was wezwanie” – powiedział. „W sprawie oszustwa i próby wyłudzenia mienia. ”
Teresa zbladła.
Jan zaczął się jąkać. „To nie było… ja nie…”
„Proszę przejść do komisariatu” – powiedział adwokat. Gdy odchodzili, nie czułam żalu. Stałam przy oknie i patrzyłam, jak pakują się do samochodu.
Teresa obejrzała się jeszcze na dom. W jej oczach widać było czysty gniew. Zamknęłam drzwi. W salonie pachniało jeszcze ich perfumami.
Otworzyłam okno, żeby wpuścić świeże powietrze. Usiadłam w fotelu mamy i po raz pierwszy od wielu dni poczułam spokój. Ale po chwili zadzwonił telefon. Z drugiej strony usłyszałam zachrypnięty głos Teresy.
„Myślisz, że wygrałaś? ” – warknęła. „Jeszcze zobaczymy. ”
„Zobaczymy” – odpowiedziałam i rozłączyłam się.
Wiedziałam, że to nie koniec. Ale teraz byłam gotowa na wszystko. Następnego dnia rano zapukał notariusz. Przyniósł umowę potwierdzającą, że dom jest sprzedany, a pieniądze są bezpieczne.
Uśmiechnęłam się, podpisując ostatnie dokumenty. „Wszystko w porządku? ” – zapytał. „Tak” – odpowiedziałam.
„Wszystko w porządku. ”
Gdy wyszedł, przeszłam przez puste pokoje. Tu wychowywała mnie mama. Tu były moje urodziny.
Tu planowałam przyszłość z Janem. Teraz zostałam z samymi wspomnieniami i świadomością, że wreszcie wyrwałam się z ich pułapki. Usiadłam na parapecie i patrzyłam na ulicę. Słońce świeciło tak samo jak dawniej.
A ja wiedziałam, że od teraz będę żyć tylko dla siebie.