Siedziała w pierwszym rzędzie, z dłońmi splecionymi na kolanach, gdy Jan wstał, żeby odpowiedzieć na jej zarzuty. Publiczność zamarła: była ich gwiazdą, ale teraz stojąca naprzeciw niego Maja zaczęła mówić spokojnie, a jej głos niósł się po całej sali. Jan próbował ją zbyć: „Jesteś do niczego, Majo. ” Nie odwróciła wzroku, tylko kontynuowała, przywołując faktury, które zniknęły z publicznych dokumentów po tym, jak weszła do rady nadzorczej.
Wszyscy znali ją z sukcesów, ale dopiero teraz zobaczyli, jak bardzo jej droga do władzy była usłana cudzymi nazwiskami, wymazanymi z historii firmy. Zaczęło się od archiwum, do którego dostęp miała tylko dzięki notatce od Igora, prawnika, którego Jan nie widział od ponad roku. W notatce był numer telefonu i zdanie: „Zadzwoń, jeśli zobaczysz nazwisko Ewy Kot. ” Maja początkowo zignorowała tę wskazówkę, ale gdy trafiła na pierwszą umowę z jej podpisem, zaczęła dzwonić do prawników, byłych pracowników i dziennikarzy.
Każdy rozmówca potwierdzał to samo: pieniądze przekazane przez Jana nigdy nie trafiły do współpracowników, lecz do spółki powiązanej z Ewą. Gdy Maja przyszła do Igora z pytaniami, on w końcu opowiedział jej całą historię – od pilnych przelewów, przez nocne spotkania, aż po podpisanie umowy, która czyniła Ewę właścicielką spółki, jeśli Jan umrze bez testamentu. Jan milczał, gdy Maja czytała ten fragment z notatek prawnika, a jego twarz stała się szara. Tego samego popołudnia Maja zażądała dostępu do pełnych akt projektu, ale Ewa zdążyła już usunąć jej nazwisko z większości dokumentów i przenieść oryginały do prywatnego archiwum.
Gdy Maja poprosiła o wyjaśnienia, Jan odpowiedział, że to „stare sprawy” i że nie będzie tego komentował. Przez cały tydzień oboje unikali kontaktu wzrokowego, a Maja przygotowywała pozew, opierając się na zeznaniach Igora, który zgodził się wystąpić jako świadek. W międzyczasie Igor zniknął na kilka dni, a potem zadzwonił do Mai, mówiąc, że „ktoś” zaczął go śledzić. Pozew trafił do sądu, a sprawa szybko nabrała rozgłosu.
Podczas pierwszej rozprawy Jan próbował bagatelizować oskarżenia, ale sędzia odczytał protokół z notatnika Igora, w którym Jan sam przyznał się do przekazania pieniędzy Ewie. Wtedy Ewa podniosła rękę i powiedziała, że to Jan osobiście dyktował jej transakcje, które miały chronić część zysków przed opodatkowaniem. Sąd zażądał ujawnienia księgowości, a wtedy wyszło na jaw, że część pieniędzy służyła do opłacenia prywatnych podróży, hoteli i dziennikarzy gotowych publikować korzystne dla Jana artykuły. Gdy Maja przedstawiła zeznania pracowników, którzy mieli podpisywać fikcyjne umowy o dzieło, Jan zażądał przerwy.
W przerwie podszedł do Mai i zaproponował ugodę: „Dam ci pieniądze, jeśli wycofasz pozew. ” Maja nie odpowiedziała, tylko spojrzała na drzwi, za którymi czekał Igor. Wróciła na salę i powiedziała sędziemu, że nie chodzi jej o zemstę, lecz o prawdę i o to, by nikt więcej nie musiał być użyty do budowania cudzej legendy. Sąd przyznał jej rację, nakazując Janowi ujawnienie wszystkich dokumentów i przekazanie firmie odszkodowania.
Ewa została oskarżona o fałszowanie podpisów, ale udało jej się uniknąć aresztu dzięki porozumieniu z prokuraturą. Po rozprawie Jan zszedł ze sceny i podszedł do Mai, mówiąc, że to, co zrobił, było błędem, ale że zawsze chciał dla niej dobrze. Maja odparła, że doświadczenie nie znika, a on nie usunie nazwisk z jej pamięci tym, że wykreślił je z dokumentów. Ostatnie tygodnie były ciężkie, ale w końcu Maja otrzymała pozwolenie na zreorganizowanie grupy.
Nie została jej właścicielką, ale dostała kontrolę nad kluczowymi decyzjami, mogła przywrócić stare nazwiska w archiwach i przywrócić do pracy części zwolnionych pracowników. Igor, który ciągle bał się następstw, wrócił do biura i zaczął pisać raporty dla nowej rady nadzorczej. Pewnego popołudnia, gdy Maja wyłączała światło w swoim gabinecie, jej asystentka podała jej kopertę bez znaczka i nadawcy. W środku znajdował się stary rachunek za sprzedaż mieszkania, zdjęcie z czasów, gdy Jan dawał jej pierwszą szansę, i list bez podpisu: „Nie chodziło o władzę.
Chodziło o to, by nikt nie musiał udawać kogoś innego. ” Maja złożyła list i schowała go do szuflady, obok klucza do archiwum, które wciąż trzymała na pamiątkę, że dzięki dokumentom prawda zawsze wychodzi na jaw. Wieczorem zadzwonił telefon. To był Igor.
„Chcę ci opowiedzieć o czymś, co znalazłem pod podłogą w starym biurze Jana. ” Maja nie od razu odpowiedziała. Spojrzała na okno, za którym zapalały się światła w fabryce. „Jutro rano opowiedz wszystko radzie.
Bez pomijania szczegółów. ” W tle usłyszała dźwięk kopiarki, która nie wyłączała się przez całą noc.