Zawsze miałem problem z tymi zasadami. Ktoś wspomniał o apartamencie w Sopocie, ktoś inny o wyjeździe do Toskanii. Danuta skinęła głową do kobiety stojącej obok. Przez lata przyzwyczaiłem się, że często stoję z boku rozmów, które nie były do końca dla mnie.
Spojrzałem w stronę dużych drzwi prowadzących do ogrodu. Danuta miała głowę lekko odchyloną do tyłu. Droga z Podkarpacia do Konstancina była długa. Wziąłem wtedy kawałek włóczki do ręki.
Zbliżaliśmy się do Warszawy. Śmiała się głośno, a ktoś właśnie nalewał jej do kieliszka szampana. „Podejdę do niej” – powiedziała cicho. Patrzyłem, jak Danuta zbliża się do Karoliny.
Nie widziałem dokładnie twarzy osoby, która do niej mówiła. Stała bokiem do mnie, zasłonięta częściowo przez innych gości. Potem zrobiła mały krok do tyłu, jeszcze jeden. Torba z prezentem opadła trochę niżej, prawie do jej kolan.
Nalałem wody do jednego ze szklanych kieliszków i wróciłem do niej. Po kilku minutach odwróciła się do mnie. Nie było żadnego momentu pożegnania, żadnego „do widzenia”. Wracają same.
W kuchni pachniała kawa, a Danuta szykowała się do szkoły. Ja jechałem do warsztatu. Jeśli coś pasowało do siebie dobrze, człowiek czuł to w dłoniach. Pamiętam, jak czasem przychodził do mojego warsztatu po szkole.
Przyjechali do nas na niedzielny obiad. Nie chodziło o brak szacunku, raczej o coś trudniejszego do nazwania, jakby powoli przesuwał się z jednego świata do drugiego. Karolina wprowadziła do życia Pawła coś jeszcze. Myślałem wtedy, że jeśli Paweł jest szczęśliwy, to czasem trzeba zrobić krok do tyłu, ale krok do tyłu nie powinien oznaczać zniknięcia.
Tego wieczoru wróciliśmy do domu późno. Danuta weszła pierwsza do kuchni. Podeszła do stołu i położyła na nim materiałową torbę. Włożyła ją z powrotem do torby i zostawiła na stole.
Skinąłem głową, poszła do sypialni, a ja zostałem w kuchni. Siedziałem tak przez dłuższą chwilę, aż w końcu moje myśli zaczęły wracać do innych lat, do czasów, kiedy wszystko dopiero się zaczynało. I wtedy przyszła do mnie jedna bardzo prosta myśl. Wróciłem do kuchni i usiadłem przy stole.
Numer do prawnika miałem zapisany od lat. Musimy wrócić do aktuowizny. Danuta stała akurat przy kuchence i nalewała kawę do kubków. Odebrałem telefon i wyszedłem na chwilę do drugiego pokoju.
Do Konstancina. Chcesz wejść do środka? Wróciłem do samochodu. Dzwonek do drzwi zabrzmiał krótko i nerwowo.
Nie zaprosiłem ich do salonu. Chodźcie do kuchni! Paweł pochylił się lekko do przodu, opierając łokcie o stół. One tylko przypominają, do kogo coś należy.
Po chwili sięgnąłem do torby stojącej obok krzesła Danuty. Danuta wróciła do swoich starych zeszytów. Danuta napisała krótkie wprowadzenie do programu.