Przyjęłam zaproszenie Marty bez zastanowienia. Wsunęłam telefon do kieszeni i natknęłam się na szef. Mówiła głośno, jakby miała do czynienia z osobą głuchą: „Przyjdziesz do nas, Marto? Obok ołówek, start do kruszyny.
” Schowałam kartonik do popielniczki, chociaż od dawna nie palę. Słowo „przyszłość” w obcym języku brzmiało, jakby nie należało do mnie. Wstałam, poszłam do kuchni, zdjęłam ze ściany ręcznik. Przytuliłam go do twarzy.
Metal przykleił się do skóry jak zimna kropla. Po ich wyjściu poszłam do warsztatu. Stał tam telefon Stanisława. Wzięłam go do ręki, chociaż wiedziałam, że nie powinnam.
Przewinęłam wiadomości. Znalazłam SMS-y, których nie widziałam wcześniej. „Jutro pojedziemy do wszystkich miejsc, które chcecie. ” „Paragon wsunęłam do kieszeni fartucha.
” „Dziękuję, ale my potem idziemy do restauracji. ” „Czajnik, który nie pasował do mojej kuchenki. ” Szeptałam do siebie: „No tak, są zajęci, mają pracę, mają rodzinę. ” Ale coś w tych wiadomościach nie grało.
Zaprowadzili mnie do małej, zimnej sali z mleczną szybą. Jak Erzy zawsze mówił: „Nie wlewaj nic do zbiorników bez etykiety. ” Erzy, który wnosił sąsiadce węgiel do piwnicy, choć nikt go o to nie prosił. „Znajdziesz przyjaciółki, w miejscu, gdzie pachnie środkiem do podłóg i wymuszoną wesołością.
A gdzie wasze przyjaźnie były do tej pory? ” Wieczorem przywieźli mnie do domu, żebyś nie była sama. Wstałam, poszłam do przedpokoju. Wzięłam jedną rzecz do ust.
Jutro pojedziemy do wszystkich miejsc, które chcecie. Paragon wsunęłam do kieszeni fartucha. „Powiedziałam do siebie: Jeśli to był żart, ktoś za niego zapłaci. ” Wstałam, założyłam żakiet, włożyłam do torebki dyktafon, list, paragon i dwa cukierki miętowe.
Zamknęłam dom na klucz i zanim wsunęłam go do kieszeni, spojrzałam na zamek. „Na wszelki wypadek wysyłamy do pani patrol. ” Wszystkie dostępy do bankowości, wszystkie na wszelki wypadek. Siadł bez pytania, odłożył telefon ekranem do dołu.
„Dlaczego zatrzymałaś dostęp do konta? ” Kiedy mówię do niego „pan”, zdejmuje z niego wygodną skórę syna. „Masz jakieś wątpliwości co do naszej uczciwości? ” Zabrali list Erzego do kopii.
Po południu poszłam do proboszcza, nie żeby pytać o grzechy synów. Przesunęłam palcem do pierwszego SMS-a sprzed kilku dni. Tego dnia zaniosłam pendrive do prokuratury. Pozbawienie prawa do praktyki.
Notariuszka zawieszona do odrębnej sprawy dyscyplinarnej. Jeśli kiedyś odpiszę na list, będzie w nim jedno zdanie. Niosę mały nożyk do trawy i gałąź lawendy.
A do was, do tych, którzy wysłuchali mnie do końca, mówię prosto, bez ozdób.