Weszłam do ich mieszkania i od razu poczułam zapach pieczonego mięsa i wina. Paulina rzuciła mi tylko przelotne „dzień dobry” i wróciła do rozmowy z koleżanką. Sebastian nawet nie podniósł wzroku. Stałam w progu z pudełkiem drożdżowego ciasta, które piekłam od rana.
Włożyłam je na stół, nikt nie podziękował. Usiadłam, wyjęłam z torby kopertę z pieniędzmi, jak zawsze. Paulina wzięła ją bez słowa, wsunęła do kieszeni spodni męża. Nikt nie zapytał, czy coś zjem.
Nikt nie zapytał, czy mam dość. Minęły lata, odkąd Sebastian został z Pauliną. Z początku dzwonił, wpadał na kawę, mówił, że tęskni. Potem coraz rzadziej.
Kiedy przychodził, otwierał moją starą szafkę, wyciągał formę do babki piaskowej i mówił: „Mamo, pamiętasz? ”. Pamiętałam. Piekłam im ciasta, dawałam pieniądze, pomagałam przy dzieciach.
Zamieniłam weekendy w dni do róbek. Zanim do nich szłam, sprawdzałam portfel, zapisywałam kwoty, żeby nie wyjść na skąpą. Wieczorami starałam się nie brać tego do serca. Czasem siadałam w kuchni, piłam wodę ze szklanki z wyszczerbionym brzegiem i patrzyłam na księżyc.
Kiedyś przyniosłam im pudełko ciastek – kolorowe, pachniały wanilią. W środku były do połowy puste. Uśmiechnęłam się, a oni nie zauważyli. Paulina wzięła pudełko, wstawiła do lodówki.
Nie otworzyła. Sebastian zapytał tylko, czy mam resztę dla dzieciaków na wycieczkę. Dałam. Łapałam się na tym, że przed wyjściem sprawdzam, czy nie zapomniałam koperty.
Dzwoniłam do syna i mówiłam: „Synku, pieniądze przyjdą jutro rano”. Czasem dzwonił tylko po to. Przygotowywałam się na ich urodziny jak uczennica do egzaminu. Starannie wkładałam do pudełka drobne upominki, dopinałam kartki.
Ale któregoś dnia przyszłam do nich bez koperty. Tego dnia w banku powiedzieli mi, że moja emerytura ledwo starcza na życie. Weszłam do ich mieszkania, a hałas, śmiech, zapach wina – wszystko uderzyło mnie nagle. Paulina rzuciła mi „dzień dobry” i odwróciła się do koleżanki.
Sebastian powiedział cicho: „Mamo, wiesz, że dzieciaki czekają na rowery”. Moje serce zamarło. Przy wszystkich cicho wstałam, włożyłam szalik i wyszłam. Wróciłam do domu, usiadłam przy stole, rozłożyłam dokumenty: rachunki, wyciągi, książeczkę oszczędnościową.
Po raz pierwszy spojrzałam na nie jak na broń. Następnego ranka wstałam wcześnie. Owinęłam się szalikiem i poszłam do banku. Schowałam papiery do torby i serce zaczęło bić równiej.
Złożyłam wniosek o rezygnację z bycia współkredytobiorcą, do czego chcieli mnie wciągnąć. Następnego dnia poszłam do notariusza. Kiedy wróciłam, Sebastian już czekał pod drzwiami. Przyszedł jak burza.
Stał przede mną nie mój chłopiec, nie dziecko z drewnianym mieczem, ale dorosły mężczyzna z twarzą wykrzywioną chciwością i strachem. „Mamo, coś ty zrobiła? Bank dzwonił. Ty nie możesz tak po prostu…
”. Przerwałam mu. Powiedziałam spokojnie: „Ja też mam prawo do życia”. I po raz pierwszy nie zadrżałam.
Paulina z dziećmi wyjechała do rodziców do Olsztyna. Spakowałam swoje rzeczy, sprzedałam stare mieszkanie i przeprowadziłam się do małego domku pod Nowym Sączem. Zostawiłam im klucze do przeszłości, a sobie nowy początek. Dziś budzę się w ciszy.
Piję kawę z ładnej filiżanki, nie z wyszczerbionej szklanki. Czasem dzwoni Sebastian, ale już nie prosi o pieniądze. Kiedyś powiedział, że tęskni. Odpowiedziałam, że zawsze może przyjechać, że drzwi są otwarte.
Ale nie przyjeżdża. I chyba tak już zostanie – ja w swoim domku, on ze swoim wyborem. Zaczynam pisać pamiętnik. Pierwsza strona: „Miałam tylko siebie i starczyło mi to, by zacząć żyć”.
Wstałam, wyjrzałam przez okno. Słońce wschodziło nad drzewami.