Wracałam do domu z ciepłym poczuciem, że jestem potrzebna. Marta, żona brata, chwaliła moje gotowanie, a ja kładłam torbę przy drzwiach i szłam do zlewu, nawet nie zdejmując płaszcza. Staranne, grube, ładne – mówiła, odkładając kolejną porcję do zapasów. Troskliwie zapominali zawołać mnie do stołu przy pierwszym nałożeniu.
Zapamiętałam jeden wieczór do zapachu cynamonu i jabłek, gdy usłyszałam, jak Halina szepcze do telefonu w korytarzu: „Ona się nadaje tylko do garów i śmieje się”. To było cieńsze niż upokorzenie – przyzwyczajenie do upokorzenia. Przysunęła do mnie talerz i powiedziała cicho, żeby wszyscy usłyszeli, że powinnam być wdzięczna, bo mam dach nad głową. Brat odwrócił się do okna.
Świat skurczył się do punktu, w którym stałam przy zlewie. Poszłam do wody, która wreszcie dotarła do płuc. „Jeszcze nie teraz” – powiedziałam cicho do siebie. Zeszłam do przedpokoju i wzięłam z szuflady klucze.
Mój mały czarny notes, w którym równymi, starannymi rzędami zapisywałam rachunki, daty, sumy – odkąd pamiętam, wszystko, co dotyczyło tej rodziny. Schowałam kopertę do torebki. Wstałam do kuchni, nastawiłam czajnik i wyjęłam notes. W pracy, gdy koledzy omawiali urlopy, przemknęłam do naszego starego kseroksera.
Część kopii zaniosłam do domu i schowałam w trzech różnych miejscach: jeden komplet w koszulce pod blachą do pieczenia, pachnącą cynamonem i jabłkami, trzeci do schowka ze starym odkurzaczem, gdzie nikt poza mną nie zaglądał. W przerwie obiadowej poszłam do banku. Napisałam trzy pisma: do administracji, do dostawcy internetu, do energetyki, z prośbą o przesłanie duplikatów umów i historii płatności. Pomagałam im sprawdzać raporty w kancelarii, gdy zmieniali system.
2105 – odmowa dostępu do wspólnych informacji o dochodach. Agent pachniał lawendą i tanią gumą do żucia. W poniedziałek poszłam do Joanny. I jeszcze zabezpieczenie dokumentów i wniosek o wgląd do kont, na które wpływają środki z najmu.
Dokumenty, notes, pendrive, cynamon, fotografię, na której śmieję się nie przy stole, na dworze, nad rzeką. Zadzwonię do Joanny, podpiszę i wyślę. Podejdę do urzędu. Przyszedł wieczorem do pokoju.
Chodziłam do pracy. Wniosek o ustanowienie rozdzielności majątkowej, zabezpieczenie dokumentów, wezwanie do wydania kopii umów najmu. Do południa kurier zawiózł pisma adresatom. Odłożyłam torebkę, zdjęłam płaszcz, przeszłam do kuchni.
Oddaję klucze do części wspólnej. Wczoraj weszłam do naszego pokoju. A jeśli kiedyś zechcą, znajdą mnie same. Wyszorowałam go do połysku.
Na górnej półce niebieską filiżankę do zlewu, łyżeczkę na stół, mój czarny notes. Zakaz zbywania majątku wspólnego do czasu rozstrzygnięcia, obowiązek wydania kopii umów. Wyjęłam z szafy tamten fartuch i wyniosłam do zsypu.
Dziękuję, że byliście ze mną do końca.