Koło dziesiątej zadzwonił dzwonek do drzwi. Człowiek z wiekiem zaczyna wyczuwać złe rzeczy wcześniej, zanim jeszcze na dobre wejdą do domu. Wstałem i poszedłem do przedpokoju. To była Beata, żona Łukasza.
Stała w progu z bladą twarzą i szybko zdjęła buty. „Stefan, muszę z tobą porozmawiać” – powiedziała, ale nie patrzyła mi w oczy. Zawołałem Irenę. Kiedy podeszła, Beata jeszcze raz powtórzyła, że musi z nami porozmawiać, ale nie teraz, nie tu.
Irena tylko pokiwała głową i wróciła do kuchni, jakby nic się nie stało. Zaczęła kroić ogórki do sałatki, ale nóż lekko drżał jej w dłoni. Pamiętam dzień, kiedy Łukasz przyprowadził ją pierwszy raz do domu. Irena od początku była ostrożna, ale on patrzył na Beatę tak, jakby widział w niej cały świat.
Przez lata Beata potrafiła siedzieć przy stole i przez cały wieczór prawie się do Ireny nie odezwać. Irena wracała do domu zmęczona, ale szczęśliwa, bo zawsze wierzyła, że Łukasz ułoży sobie życie. Do dziś pamiętam ten wieczór, kiedy Łukasz zapowiedział, że otwiera z Beatą restaurację. „Przecież ty masz talent do takich rzeczy” – powiedziałem wtedy.
Łukasz przyszedł do mnie wieczorem, z planami na stole. W środku wszystko do remontu, ale potencjał był. Załatwiłem elektryka, chłopaków od podłogi, znajomego stolarza do lady. To była duża inwestycja, ale wierzyłem w syna.
Restauracja ruszyła. Początkowo szło dobrze, ale potem zaczęły się problemy. Irena czasem wspominała, że Beata wydaje za dużo, że decyzje są podejmowane bez Łukasza. Ja jej wtedy mówiłem: „Nie bierz tego do siebie dzisiaj.
Oni muszą się nauczyć”. Ale córka znała się na ludziach. Kiedyś Irena powiedziała coś, co utkwiło mi w pamięci: „Nie mieszaj do tego dziecka”. Mówiła o Filipie, naszym wnuku.
Widziałem, jak Łukasz przyjeżdża do nas coraz rzadziej, a kiedy już przyjeżdżał, był zmęczony, jakby nie spał od tygodnia. Raz powiedziałem do niego wprost: „Za rzadko przyjeżdżacie”. On tylko machnął ręką i powiedział, że dużo pracy. Któregoś dnia Beata zadzwoniła do Łukasza i zapytała, czy może zabrać Filipa do zoo.
Od tego czasu dzieciak ciągle był z nią, a Łukasz spędzał wieczory w pracy. Beata zaczęła przychodzić do nas częściej, ale zawsze sama. Któregoś wieczoru Dorota przyjechała do nas sama i powiedziała, że widziała Beatę w centrum handlowym z obcym mężczyzną. Irena szybko odwróciła się do blatu, udając, że miesza herbatę.
Irena naprawdę zaczęła żyć od telefonu do telefonu, od wiadomości od Łukasza do kolejnego odwołanego spotkania. Od czasu tych kwiatów prawie się do tego nie wracaliśmy. Koło drugiej w nocy wstałem z łóżka i zszedłem do gabinetu. Siedziałem nad dokumentami, które Łukasz zostawił u mnie kilka dni wcześniej.
Pierwszy raz naprawdę dotarło do mnie, co to oznacza. Restauracja miała długi, o których nikt nie mówił w domu. Wiedziałem mniej więcej, jak wyglądał jej biznes, nawet jeśli nigdy specjalnie mnie do niego nie dopuszczała. Następnego dnia pojechałem do miasta wcześniej niż zwykle.
Wieczorem wróciłem do domu późno. Do Łukasza zadzwoniłem dwa dni później, specjalnie rano, zanim otworzą pracownię. Powiedziałem, że muszę z nim porozmawiać. Ona ma wszystko pozapisywane na kilka miesięcy do przodu – powiedział przez telefon, ale brzmiało to, jakby pisał do obcych ludzi.
Wstałem i wyszedłem do salonu. Boże, ile można wracać do tych kwiatów – pomyślałem, patrząc na zaschnięte liście. Beata przyjechała do nas dwa dni później. Weszła za mną aż pod same drzwi.
„Nie mieszaj do tego dziecka” – powiedziałem wtedy. Nigdy wcześniej nie odezwałem się do niej w ten sposób. Ona odwróciła się i ruszyła do samochodu. Jedni dzwonili do mnie z ostrożnym „Stefan, może da się to jeszcze odkręcić”.
Inni mówili wprost, że nie mam prawa wtrącać się w małżeństwo syna. Ale wiedziałem, że jeśli tego nie zrobię, stracę go na zawsze. Wieczorem Dorota pojechała do domu, a my siedzieliśmy z Ireną sami w kuchni. Milczała, ale widziałem, że coś wie.
Łukasz zadzwonił do mnie któregoś wieczoru, ale Irena szybko odwróciła się do blatu, udając, że miesza herbatę. Potem poszła do ogrodu i długo nie wracała. Dni zaczynają wyglądać podobnie do siebie, zwłaszcza kiedy w domu robi się za cicho.