Dolałem płynu do spryskiwaczy, choć wcale nie trzeba było. Danuta poszła do toalety i wróciła z jeszcze mocniej umalowanymi ustami. Człowiek po pięćdziesiątce nie lata z każdą ciszą do psychologa. Artur miał przyjechać prosto do hotelu.
Taki człowiek do wszystkiego. Siedziała w białym szlafroku z włosami upiętymi do połowy, a wokół niej kręciły się dwie dziewczyny z pędzlami, lakierami i minami, jakby przygotowywały królową do koronacji. Bartek odwrócił głowę pierwszy, zobaczył mnie i od razu schował telefon do kieszeni, choć przecież nikt do niego nie dzwonił. W korytarzu pachniało rosołem, smażoną rybą i płynem do podłóg.
Klaudia nachyliła się do mnie przy stole. Zamiast nich usłyszałem głosy za uchylonymi drzwiami do małej sali. Dzieci biegały między krzesłami z balonami przywiązanymi do nadgarstków, a fotograf ustawiał nas wszystkich do rodzinnego zdjęcia, jakby od tego jednego uśmiechu zależał los świata. Podszedłem do recepcji pod pretekstem, że chcę doprecyzować płatność za pokoje.
Ja już nie mam siły do tego wesela. Klaudia nie chciała, bo to po babci, ale on ciągle wracał do tematu. Teraz tylko doprowadź to do końca. Nie to, że Bartek był przyparty do ściany przez Artura.
Niby do toalety, niby poprawić włosy. Jedno okno było uchylone i wpuszczało do środka chłodniejszy powiew od morza. Słyszałem własny głos, spokojny i uprzejmy, jakby należał do kogoś innego. Podszedłem do niego powoli.
Poczekaj do rana, błagam cię. Przesunąłem się obok niego i wróciłem do córki. Zaprowadziłem ją do małego pokoju dla panny młodej. Bartek wszedł do pokoju po chwili.
Podszedłem do niej i położyłem dłoń na jej ramieniu. Klaudia skinęła głową, jakby przyjęła to do wiadomości. Klaudia odwróciła się do niej powoli. Nie zapukał, po prostu wszedł, jak przez lata wchodził do naszego domu, do mojego garażu, do naszej kuchni, jakby wszystko wszędzie trochę należało do niego.
Ty powiesz, dlaczego naciskałeś, żeby poczekał do ślubu. Danuta zrobiła krok do niej. Nie mów teraz do mnie, córeczko. Danuta nie wróciła do naszego pokoju.
Klaudia zadzwoniła do mnie rano. Nie chcę wracać do mieszkania. Mogę pojechać do ciebie na trochę? Skinęła głową i odwróciła się szybko do walizki.
Część ciasta i zimnych półmisków miała trafić do pobliskiego domu pomocy. Bartek przyszedł, kiedy znosiłem ostatnią torbę do samochodu. Zobaczyłem go przy samochodzie, kiedy wkładał torbę do bagażnika. Powiedziała bardziej do siebie niż do mnie.
Wróćmy do domu. Jadę z Klaudią do Koszalina. Miro, drzwi do tamtego życia są zamknięte. Klaudia wsiadła do samochodu obok mnie.
I wtedy dotarło do mnie coś prostego.