Tego popołudnia weszła do kuchni, gdy kroiłam natkę pietruszki do rosołu. Podeszła do mnie z chłodnym uśmiechem i powiedziała: – Niech pani idzie jeść do kuchni, ty stara Fleo. Katarzyna wprowadziła się do mojego domu tydzień temu. Piotr już wyszedł do pracy, a ona od razu zaczęła rządzić.
Moje rośliny, które pielęgnowałam latami, zostały wyrzucone do śmieci w sobotni poranek. Piotr spał do późna, ale to ona podjęła decyzję. – To ja jestem przywiązana do przeszłości – powiedziała, gdy zaprotestowałam. – Mogę w takim razie pomóc nakryć do stołu?
– zapytałam spokojnie, próbując uniknąć awantury. W sobotę w nocy, gdy spali, zeszłam do kuchni. Uprzątnęłam wszystko, co zostało z ich kolacji, umyłam naczynia, przetarłam blaty. W niedzielę południu Katarzyna weszła do kuchni, zobaczyła wszystko czyste i zmarszczyła brwi.
Katarzyna dzwoniła do niego trzy razy. Dotarłam do jadalni akurat w momencie, gdy podawano obiad. – Niech pani idzie jeść do kuchni, ty stara Flejo – usłyszałam za plecami. Piotr rzucił teczkę na podłogę, powoli zdjął krawat, podszedł do mnie.
Powiedział, odwracając się do niej:
– Powiedziałaś mojej mamie, żeby poszła jeść do kuchni. Piotr podszedł do szczytu stołu, gdzie siedziała Katarzyna. Podprowadził mnie do szczytu stołu. Pobiegła do pokoju, trzaskając drzwiami.
Tamtej nocy nie spałam aż do świtu. Poszła prosto do pokoju z Piotrem. Nie była przyzwyczajona do tego, że tak jej odpowiadam. Miłość to nie terytorium do podboju.
Pewnego popołudnia pakując rzeczy znalazłam stary list na dnie szuflady. Ale kiedy przestałam płakać, otarłam łzy, schowałam list i kontynuowałam pakowanie. W środę wieczorem Piotr zapukał do mojego pokoju. – To co się tu dzieje to walka, która do niczego nas nie prowadzi – powiedział.
Piotr pomógł mi je załadować do taksówki, którą wezwałam. Zanim wsiadłam do taksówki, spojrzałam na dom. Odsunęłam się, wsiadłam do taksówki. Dotarłam do domu pani Halinki.
– Już jesteś w domu, Zosieńko – powiedziała mi do ucha. Zofia bez kuchni do opieki, Zofia bez rodziny do karmienia – po prostu. A ta kobieta, ta kobieta miała jeszcze wiele do odkrycia. Szłam ulicami w drodze do pani Halinki.
Wstawałam wcześnie, szłam do pani Ewy, opiekowałam się Michałem i jego siostrą Zosią, gotowałam, sprzątałam, wracałam do pani Halinki. Pewnego wieczoru zadzwonił Piotr. – Wróć do mnie – powiedział. – Piotr, nie ma nic do wybaczenia – odpowiedziałam.
Pracowałam od poniedziałku do piątku u pani Ewy. W niedzielę chodziłam do kościoła z panią Halinką, a potem spacerowałyśmy po targu. Pewnego popołudnia zadzwonił do mnie z pracy. – Twoja mama włożyła ci te pomysły do głowy – usłyszałam w słuchawce.
Przeprowadziła się do małego mieszkania. Powoli przeprowadził się do własnego mieszkania, wrócił do ćwiczeń, zaczął spotykać się ze swoimi przyjaciółmi. Skończyła 33 lata i nikt do niej nie zadzwonił. Kilka miesięcy temu przyszła do mnie pewna pani po gołąbki.
Ale w tym momencie coś przyszło mi do głowy. Dziękuję za wysłuchanie mnie do końca. Niech Bóg cię błogosławi i do następnego razu.