Zawsze ciekawi nas, skąd do nas trafiają czytelnicy. A teraz przejdźmy do samej historii. Kupiłem bilet i tego samego wieczoru siedziałem już w pociągu PKP do Radomia. Od złości do żalu, od żalu do tęsknoty i tak w kółko.
Zupełnie nie pasowała do obrazu, który pamiętałem z dawnych lat. Poczułem się jak intruz w domu, w którym dorastałem i wtedy do mnie dotarło. Wszystko wyglądało bardziej jak przygotowania do spotkania biznesowego niż do pogrzebu. Do kuchni weszli Paweł i Karolina.
Popołudniu pojechaliśmy do kancelarii. Pierwsze minuty brzmiały jak lista zakupów, same paragrafy, numery ksiąg wieczystych, oświadczenia. Potem przeszło do konkretów. Powiedziała to lodowato, jakby próbowała przeciąć każdy możliwy most, jakby moja obecność tu była tylko niepotrzebnym utrudnieniem.
Wiedziałem dokładnie, do którego banku muszę iść. Podszedłem do stanowiska i podałem dowód oraz klucz. Chciałbym uzyskać dostęp do skrytki. Sprawdziła dane, poprosiła o podpis, wprowadziła coś do systemu.
W końcu weszliśmy do niewielkiego pokoju. On naprawdę zaczął przepisywać majątek na mnie, jeszcze zanim wyjechałem do Gdańska. Dlaczego Ewelina była tak pewna, że wszystko należy do niej? Wziąłem do ręki kopertę, na niej pismo ojca.
Był bardzo zmęczony, wychudzony, ale jego oczy, te same twarde, czujne oczy, patrzyły prosto we mnie. Ewelina ma swoje plany, ale to, co budowaliśmy, nie należy do niej. Należy do ciebie i tylko do ciebie. Po południu poszedłem do biura firmy.
Drzwi do pokoi otwierały się i zamykały z pośpiechem. Wieczorem wróciłem do domu później niż planowałem. Paweł coś do niej szeptał, pokazując notatki w telefonie. Do kancelarii przyszedłem 10 minut wcześniej.
Wreszcie drzwi kancelarii otworzyły się i mecenas Jerzy zaprosił nas do środka. Prawnik Eweliny od razu pochylił się do przodu. Paweł siedział sztywno, jakby ktoś podpiął go do prądu. Daty mówią same za siebie.
Co chwila zaglądał do kuchni, potem do salonu, potem znów gdzieś znikał. Kiedy wyszedłem do kuchni po szklankę wody, zastałem tam Karolinę. I dopiero wtedy dotarło do mnie coś bardzo prostego, ale bolesnego. Wróciłem do gościnnego, spakowałem walizkę.
Następnego dnia poszedłem do biura wcześniej niż zwykle. Gdy wszedłem do środka, pani Danuta zaskoczona uniosła wzrok. Po zebraniu podeszła do mnie Karolina. Nie traktowała firmy jak bankomatu, ani jak okazji do popisywania się.
Do biura zaczął wracać stary zespół. Wyjeżdżają do Rzeszowa. Zdolność odnalezienia swojego miejsca i powrotu do niego kiedy trzeba. Otworzyłem album ponownie, wracając do ostatnich stron.
Wracałem do mieszkania z poczuciem, że dzień był długi, ale dobry. Weszliśmy do środka. Ludzie wracali do mieszkań, latarnie powoli gasły.
Dziękuję, że towarzyszyliście tej historii aż do końca.