Ale ten uśmiech, ach, ten uśmiech nie sięgał jej oczu. Wiedziałam, że coś knuje, ale jeszcze nie wiedziałam, jak bardzo. Odkąd Marek zmarł, Patrycja traktowała mnie jak powietrze. Najpierw przeniosła mnie z sypialni do dawnego schowka, bo „potrzebowała przestrzeni dla siebie”.
Potem zaczęłam zanosić jej obiad do pokoju, bo „musi wyglądać nienagannie, żeby ratować firmę”. A ja? Ja zostałam w tej kuchni, z tymi maszynami do szycia, które Marek kupił mi na trzydzieste urodziny. Pewnego dnia powiedziała, że musimy porozmawiać.
Usiadła naprzeciwko mnie, skrzyżowała nogi i rzuciła na stół kopertę. W środku był wyciąg z konta. Mój czynsz wzrósł do trzech i pół tysiąca złotych. „Potrzebujemy, żebyś w pełni dokładała się do domu” – powiedziała, a ja poczułam, jak ziemia usuwa mi się spod nóg.
Marek obiecał, że zawsze będę miała dach nad głową. To on zapisał mi w testamencie mieszkanie. Ale Patrycja, jego córka, nigdy tego nie zaakceptowała. Następnego dnia poszłam do kancelarii mecenasa Dąbrowskiego.
Stary budynek pachniał kurzem i sprawiedliwością. Wzięłam ze sobą zeszyt, w którym zapisywałam każde upokorzenie, każdą drobną złośliwość. „W kodeksie cywilnym to podstawa do unieważnienia darowizny” – wyjaśnił. „Ciężka zniewaga, brak opieki.
Jeśli udowodnimy, że cię źle traktuje, mieszkanie wraca do ciebie. ”
Wróciłam do domu akurat na moment, gdy Patrycja krzyczała na kuriera, bo kwiaty miały zwiędnięte płatki. Weszłam do swojego pokoiku, schowałam wizytówkę adwokata między kartki zeszytu i czekałam. Wieczorem zadzwonił dzwonek do drzwi.
Przez szparę w drzwiach zobaczyłam gościa: wysoki, elegancki, w garniturze. Patrycja, która do tej pory stała tyłem do mnie, odwróciła się powoli. Potem uśmiechnęła się tym swoim desperackim, żółtym uśmiechem i podeszła do drzwi. „Jestem tu, bo chcę porozmawiać o przyszłości firmy” – powiedział.
„Może pani usiądzie. ”
Patrycja lekceważąco machnęła ręką. „Ona nie ma nic do powiedzenia. To mój dom.
”
Ale ja wstałam. Przeszłam przez jadalnię i usiadłam na miejscu, które zawsze zajmował Marek. Gość spojrzał na mnie zaskoczony, a potem wyciągnął dokumenty. „Jestem notariuszem.
Zgodnie z ostatnią wolą pana Marka, mieszkanie należy do pani Krystyny. ”
W pokoju zrobiło się cicho. Patrycja zbladła. Patrzyła na mnie, jakbym właśnie wyciągnęła spod stołu pistolet.
„To niemożliwe” – wyszeptała. „To możliwe” – odparłam. „I mam dowody, że mnie źle traktujesz. ”
Włożyłam rękę do wewnętrznej kieszeni welurowej marynarki i wyciągnęłam kopię aktu darowizny oraz zeszyt.
Notariusz przejrzał je, skinął głową. „Mam tu wszystko. Zniewagi, groźby, zmuszanie do płacenia za rzeczy, które nie są moje. ”
Patrycja zacisnęła pięści.
„Nie możesz tego zrobić. ”
„Mogę. I zrobię. ”
Kilka dni później sąd uznał, że darowizna została odwołana.
Patrycja dostała wyrok: od roku do pięciu lat więzienia za znęcanie się nad starszą osobą. Widziałam, jak wchodzi do windy z dwiema markowymi walizkami i znika. A ja? Zostałam w tym mieszkaniu.
Z moimi maszynami do szycia. I z pamięcią o Marku, który jednego dnia podniósł mnie do góry i powiedział: „Obiecaj, że nigdy nie pozwolisz nikomu sobą pomiatać. ”
Właśnie kończyłam nakrywać stół do śniadania. Był wtorek, siódma rano.
Słońce świeciło przez okno, a ja poczułam pierwszy raz od bardzo dawna, że mam swoje życie z powrotem.