Deszcz ze śniegiem uderzał o panoramiczne okna mojego biura na 20 piętrze wrocławskiego wieżowca. Właśnie kończyłem pracę nad raportem, gdy zadzwonił telefon. Po drugiej stronie usłyszałem głos Tymona, który krzyczał coś o błędzie w systemie. Zanim zdążyłem cokolwiek odpowiedzieć, do biura wpadła Kaja, nasza główna prawniczka.
Na jej twarzy malowało się przerażenie. — Jak śmiesz tak do niej mówić, ty arogancki śmieciu? — warknęła, wyrywając mi telefon z ręki. Nie wiedziałem, o czym mówi.
Dopiero gdy zobaczyłem, jak Kaja i kilku innych członków zarządu wchodzi do sali konferencyjnej z notariuszem, zrozumiałem. Oni chcieli mnie odsunąć od władzy, pozbawić udziałów w fundacji, którą sam założyłem. Ich prawnicy przygotowali dokumenty, które miały mnie zmusić do rezygnacji. Grozili sądem, prokuraturą, wszystkim, co tylko przyszło im do głowy.
Ale oni nie wiedzieli czegoś, co ja wiedziałem. To ja byłem fundatorem i to ja posiadałem tak zwane złote weto oraz wyłączne, niezbywalne prawa do dysponowania głównym kapitałem założycielskim w sytuacjach kryzysowych. Żadne ich dokumenty nie miały znaczenia bez mojego podpisu. Spojrzałem na nich z kamienną twarzą i powiedziałem cicho:
— Zanim cokolwiek podpiszę, chcę usłyszeć, co macie na poparcie swoich roszczeń.
— Masz pięć minut — rzucił Tymon, wyciągając plik dokumentów. Nie czekałem. Wstałem, podszedłem do swojego komputera i zalogowałem się do systemu zarządzania fundacją. System przetwarzał moje żądanie przez trzy sekundy, po czym na ekranie pojawił się zielony komunikat.
Potwierdzenie złotego weta. Uniknąłem ich pułapki. — To jeszcze nie koniec — zaśmiał się Tymon. — Nasz prawnik złożył już wniosek do sądu o natychmiastowe usunięcie cię ze względu na działanie na szkodę spółki.
— Może i złożył — odpowiedziałem spokojnie. — Ale zanim zdążycie cokolwiek zrobić, ja zajmę się waszymi finansami. Szybko przeszedłem do zaawansowanego systemu zarządzania umowami. Jako główny pełnomocnik miałem pełne prawo do blokowania wszystkich operacji, które wymagały mojej akceptacji.
Złoty po złotym, cały ich dostęp do gotówki wyparował w cyberprzestrzeni. Kiedy spojrzeli na swoje telefony, ich twarze pobladły. — Co ty robisz?! — krzyknęła Kaja.
— Dyscyplinuję was — odpowiedziałem. — Widzicie, mam jeszcze jedną kartę w rękawie. Mam listę wszystkich nieprawidłowości, które ukrywaliście przede mną przez lata. Fałszywe faktury, przekręty, manipulacje.
Ich obecność w sali momentalnie ucichła. Tymon wymienił nerwowe spojrzenia z resztą zarządu. — Masz dowody? — zapytał drżącym głosem.
— Oczywiście — powiedziałem, wyciągając z szuflady grubą teczkę. — Każdy dokument jest podpisany przez was, każdy ma pieczątkę i datę. Mam też nagrania z kamer, na których widać, jak przekazujecie sobie pieniądze bez mojej wiedzy. Nikt nie odezwał się ani słowem.
Wiedziałem, że to moment, na który czekałem. Miałem ich tam, gdzie chciałem. Ale to nie był koniec. Pociągnąłem jeszcze jedną nitkę.
— Następna sprawa dotyczy umów z niemieckimi inwestorami. Pamiętacie tę transakcję, którą tak ochoczo podpisywaliście? To było oszustwo. Podrobiliście ich podpisy, aby przejąć fundusze na własne potrzeby.
— To nieprawda! — zaprotestowała Kaja. — Naprawdę? — uśmiechnąłem się.
— Za chwilę przekaże te dokumenty do prokuratury, jeśli nie zdecydujecie się na współpracę. Grozi wam od ośmiu do kilkunastu lat więzienia. — Czego chcesz? — warknął Tymon, ściskając poręcze krzesła.
— Chcę waszych podpisów na dwóch dokumentach. Pierwszy to akt zrzeczenia się wszystkich udziałów w fundacji. Drugi to rezygnacja z funkcji w radzie. Macie pięć minut.
— Nigdy nie podpiszemy! — krzyknął jeden z członków zarządu. — W takim razie — powiedziałem, kładąc teczkę na stole — nie mam innego wyjścia. Boris, mój asystent, już czeka w samochodzie.
Jak tylko zakończę tę rozmowę, dostanie sygnał, żeby pojechać do prokuratury. Na twarzach pojawiła się panika. Kaja spojrzała na Tymona, który skinął głową. Wyciągnąłem z szuflady dwa dokumenty i położyłem je przed nimi.
— Do widzenia — dodałem zimno. Tymon pierwszy pochylił się nad stołem. Podpisał oba dokumenty, nie patrząc mi w oczy. Kaja i pozostali zrobili to samo, jeden po drugim.
Ich ręce drżały, ale nie mieli wyboru. Wziąłem wszystkie podpisane dokumenty, sprawdziłem poprawność każdego paragrafu, spakowałem je bezpiecznie do teczki i odwróciłem się, idąc do wyjścia. Na progu zatrzymałem się i rzuciłem przez ramię:
— Miłego dnia i do widzenia. Zamknąłem za sobą drzwi.
Zszedłem do garażu, wsiadłem do samochodu i włączyłem kojącą muzykę. Zablokowałem fundację, odciąłem ich od pieniędzy. Poczułem, jak lekkość rozchodzi się po moim ciele. Uśmiechnąłem się do siebie.
Wstałem, narzuciłem wełniany szlafrok i poszedłem do kuchni zaparzyć prawdziwą, ziarnistą kawę. Kiedy parzyłem kawę, mój telefon znów się odezwał. To był numer, którego nie znałem. Odebrałem.
Po drugiej stronie odezwał się głos, którego nie słyszałem od dawna. — Jesteś pewien, że skończyłeś? — zapytał. Odsunąłem telefon od ucha i spojrzałem na ekran.
Numer był zastrzeżony, ale to nie miało znaczenia. Przecież moja historia z tymi ludźmi zawsze miała drugie dno.