Weszliśmy do środka, a w przedpokoju uderzyło mnie znajome uczucie duszności. Danuta odstawiła szklankę z herbatą i spojrzała na mnie, jakbym zapytała o kota do jej sejfu. Wstała, podeszła do szafy w przedpokoju i wyciągnęła z niej dwa zwinięte, zakurzone śpiwory. Tymek stał przy drzwiach, ściskając w rękach plecak z zabawkami.
On, który zawsze był uczony szacunku do starszych, właśnie doświadczał najbardziej brutalnej lekcji rodzinnej hierarchii. Wsadziłam Tymka do fotelika, zapięłam pasy i wsiadłam za kierownicę. Wyciągnęłam telefon i wybrałam numer do Artura. Artur był do bólu lojalny wobec nas i niezwykle skuteczny w działaniu.
Jedź do tego hotelu przy rynku w Poznaniu, o którym rozmawialiśmy – powiedziałam do słuchawki. Wyciągnęłam telefon i oddzwoniłam do Artura. Twoja mama i siostra żyją w 190 przekonaniu, że to, co mają, należy do nich na zawsze. One myślą, że jestem zwykłym informatykiem od naprawiania laptopów.
To dawało im paliwo do poczucia wyższości. Cóż, ta działka należy teraz do funduszu, którego jestem prezesem. A co do domu w Luboniu, dowiedziałem się czegoś ciekawego o testamencie twojego dziadka, co Danuta głęboko schowała do szuflady. Danuta pewnie siedziała w kuchni, planując obiad, gdy do drzwi zapukał mężczyzna w garniturze.
Do godziny 13:00 miałam 15 nieodebranych połączeń od matki i osiem od siostry. Wiedziałam, że wieczorem Artur przyjedzie do nas z Gdańska i wtedy domkniemy tę sprawę. Kiedy wszedł do hotelowego lobby, nie wyglądał jak ten łagodny informatyk, którego znała moja rodzina. Podszedł do mnie, mocno przytulił i pocałował w czoło.
Twoja matka próbowała się do mnie dodzwonić 20 razy w ciągu godziny – powiedział z cieniem uśmiechu. Jazda do Lubonia zajęła nam 20 minut. Tym razem jednak nikt nie podbiegł do niej ze szklanką wody. Dom nie należy w całości do ciebie, Danuto.
Połowa należy do Kamilii. Do hotelu, do syna. A jutro wracamy do domu, do naszego prawdziwego domu w Gdańsku. Droga powrotna z Poznania do Gdańska dłużyła się niemiłosiernie, choć autostrada A1 była tej nocy niemal pusta.
Mój telefon rzucony do schowka wciąż co jakiś czas rozświetlał się powiadomieniami. Myślisz, że te twoje gdańskie miliony dają ci prawo do wyrzucania własnej matki na bruk? Odłożyłam telefon z powrotem do schowka. Chcesz, żebym do nich oddzwonił rano?
– zapytał Artur. Wniosłam śpiącego Tymka na piętro do jego pokoju, który urządziłam z taką starannością. Danuta musiała przeprowadzić się do niewielkiego dwupokojowego mieszkania w Poznaniu. Pewnego popołudnia, siedząc na tarasie naszej ulubionej kawiarni przy Molo w Sopocie, wyciągnęłam z torebki ostatni list od mamy.
Dziękujemy za wysłuchanie tej historii do końca. Do zobaczenia w następnym odcinku.