„Mamo, mów do mnie. Co się stało? ” – ale Teresa milczała, dopóki nie wsiedliśmy do samochodu. Dopiero wtedy, ściskając kluczyki w drżącej dłoni, powiedziała cicho: „Paweł cię zdradził.
I Dorota też. Oni cię wykorzystali. ” Miesiąc wcześniej przelałem milion dwieście tysięcy złotych jako wkład własny na dom pod Warszawą dla mojego syna. Kiedy podjechaliśmy z Teresą, przed domem stały same drogie auta, terenówki, lśniące limuzyny – samochody, których nazw nawet nie chciało mi się zapamiętywać.
Wszedłem do środka i poczułem się jak intruz. Teresa prawie biegła do wyjścia. W domu, na który dałem całe oszczędności, nie było dla mnie miejsca. Poszła do toalety, a ja zostałem sam w korytarzu.
Drzwi do gabinetu były otwarte. Zobaczyłem Pawła przy komputerze, a obok niego Dorotę. Pochyleni nad ekranem, szeptali. Wyjąłem telefon i zadzwoniłem do Pawła.
„Tato, teraz nie mogę rozmawiać” – usłyszałem, a on nawet nie podniósł wzroku. Wtedy zrozumiałem, że ten milion nie był pomocą dla syna. To była inwestycja w czyjeś kłamstwo. Najpierw wszedłem do ksiąg wieczystych, potem do rejestru spółek.
Siedziałem nad ekranem do świtu. Dom pod Warszawą, ten za trzy miliony, na który przelałem milion dwieście tysięcy, nie należał ani do Pawła, ani do Doroty. Należał do firmy powiązanej z Barbarą – siostrą mojej żony, kobietą, która zawsze patrzyła na mnie z góry. O świcie wsiadłem do samochodu i pojechałem do firmy Pawła.
Wszedłem do jego gabinetu i położyłem teczkę na środku biurka. „Możesz mi wyjaśnić – powiedziałem cicho – dlaczego moje pieniądze kupiły dom Barbarze? ” Wtedy drzwi się otworzyły i weszła Dorota. Spojrzała na teczkę, potem na mnie.
„Stary człowieku, nie mieszaj się w to” – powiedziała. Odwróciłem się i ruszyłem do drzwi. Zobaczyłem, jak Paweł rzuca się do komputera, jakby chciał coś usunąć. Nie pojechałem od razu do domu.
Pojechałem do eleganckiego salonu meblowego w centrum Warszawy. Szedłem między skórzanymi fotelami i dębowymi stołami, czując, jak każdy krok oddala mnie od tego, kim byłem. Wtedy zobaczyłem Barbarę. Stała przy ladzie, rozmawiając ze sprzedawcą, pewna siebie, przyzwyczajona do wydawania poleceń.
„Och, no proszę” – powiedziała, zauważając mnie. „Przyszedłeś się nacieszyć? ” Potem odwróciła się do Pawła, który właśnie wszedł, i powiedziała: „Twój ojciec myśli, że to jego pieniądze. Załatw to.
” Paweł podszedł do mnie i powiedział: „Tato, twoja firma może poczekać do poniedziałku. Wróć do domu i nie mieszaj się w sprawy, których nie rozumiesz. ”
Wślizgnąłem się do biura Pawła tej samej nocy. Wezwania do zapłaty leżały na drukarce – dwieście tysięcy długu wobec dostawców.
Ale to nie było wszystko. Wszedłem głębiej do systemu, do miejsc, gdzie pieniądze nie udają, że są czymś innym. Tam znalazłem przelewy, które szły z firmy Pawła do spółki Barbary – jak kroplówka podłączona do żyły mojej firmy, dzień po dniu, miesiąc po miesiącu. „Tato, mieliśmy w nocy włamanie do systemu” – powiedział Paweł następnego ranka, udając zaskoczenie.
„Następnym razem zadzwonisz do mojej asystentki, zanim wejdziesz tam, gdzie nie powinieneś. ” Nie powiedziałem mu, że już dzwoniłem do Szymona – człowieka, który kiedyś pracował u mnie, zanim go zwolniłem, bo podpisał umowę, której nie powinien był podpisywać. Usiedliśmy do stołu. Teresa patrzyła na mnie z niepokojem, ale milczała.
Paweł dobrał się do rezerw pracowniczych – znalazłem wnioski o ograniczenie mojej zdolności do czynności prawnych. Każde zdanie, które przeczytałem, było jak kamień wrzucany do studni. Te same dłonie, które podpisywały umowy, które głaskały Pawła po głowie, kiedy był mały i bał się burzy – teraz drżały nad dokumentami, które miały mnie odsunąć od własnej firmy. Rano Paweł przyszedł do nas niby przypadkiem.
„No nie wierzę, że twój stan się pogarsza, tato” – powiedział, patrząc mi prosto w oczy. „Może powinieneś odpocząć. Daleko od miasta. W takim miejscu, gdzie będą się tobą opiekować.
” Potem położył na stole dokumenty. Wniosek o umieszczenie mnie w zamkniętym ośrodku. Wieczorem przyszli Paweł i Dorota na kolację. Wzięli dokument do ręki, czytali coraz szybciej, a na ich twarzach pojawił się uśmiech, którego nigdy nie zapomnę.
„A jego wyślemy do tego zamkniętego ośrodka, dopóki nie podpisze wszystkiego, czego potrzebujemy” – powiedziała Barbara, wchodząc bez pukania. Wziąłem pióro do ręki. „Tato, nie mów do mnie tym tonem” – powiedział Paweł, ale ja już wiedziałem, co zrobię. Wiem, że milion nie trafił do nich, tylko do spółki powiązanej z tobą, Barbaro – powiedziałem.
Wiem o fikcyjnym doradztwie energetycznym po trzydzieści pięć tysięcy miesięcznie. Wiem, że Paweł myli imiona i chowa klucze do lodówki. Ale jestem świadomy każdego słowa, które teraz mówię. Teresa wstała i podeszła do mnie.
„Szymon podłączył laptop do dużego ekranu w salonie” – powiedziała. I wtedy wszyscy spojrzeli na drzwi, które właśnie ktoś otworzył.