Kiedy mnie zawołano, drzwi do gabinetu skrzypnęły jakby ostrzegały. Weszłam, a on nawet nie podniósł wzroku znad papierów. Potem niespodziewanie wstał i podszedł do drzwi. Stał przy nich tyłem do mnie, pół kroku na zewnątrz, i powiedział to tak obojętnie, jakby mówił o pogodzie.
“Nie idź do domu. Uciekaj. ”
Dużo pisałam kart katalogowych i ręka do dziś pamięta rytm. Ale wtedy palce zamarły mi nad klawiaturą.
Myślałam, że przesłyszałam się, że to żart, że może chodzi o coś zupełnie innego. Odprowadził mnie do drzwi. Dopiero przy drzwiach do mieszkania poczułam ołowiany chłód w dłoniach. Klucze zadźwięczały, a ja odruchowo sięgnęłam do torebki, żeby wyjąć kartkę, którą mi wcisnął.
Przycisnęłam ją do dłoni tak, by nie szeleściła. Drzwi lekko dotknęły klucza w zamku, jakby same chciały się otworzyć. Wsunęłam kartkę z powrotem do torebki, głęboko pod chusteczki i portfel. W środku nocy siedziałam w kuchni, a na stole leżała ta kartka.
“Nie idź do domu” – przeczytałam jeszcze raz. Potem wzięłam kubek do rąk, żeby ukryć drżenie. Nacisnęłam nagrywanie i wsunęłam telefon do kieszeni szlafroka, a sama do drzwi. Skradałam się po ścianie, jak kiedyś za młodu, kiedy to samo robiłam, żeby nie obudzić Łukasza po nocnej zmianie męża.
Te same kroki, tylko teraz, by nie obudzić dawnego ufnego życia. Przez szparę w drzwiach zobaczyłam Łukasza. Mówił swoim służbowym, obcym tonem, jak do przełożonego, nie jak do matki. Palce same zacisnęły mi się w pięść, a kartka w szalu zachrzęściła jak suchy liść.
On mówił do kogoś, kogo nie widziałam, a ja nasłuchiwałam, próbując zrozumieć, o czym rozmawiają. “Potem dzwonimy do agencji” – usłyszałam. Odskoczyłam od szpary i przywarłam do ściany. Serce waliło mi jak młot.
Przeszedł obok do korytarza, do toalety. Przemknęłam do swoich drzwi i jak mysz mignęłam do środka. Rozmowa wróciła do kuchni. “Tam jest klasztor, do którego kiedyś nosiłam konfitury” – powiedziała kobieta.
A ja słuchałam i odkładałam każde słowo do wewnętrznego pudełka, które wkrótce miało pęknąć. Przyłożyła palec do ust i skinęła. Zamknęłam drzwi do końca. Wstałam, podeszłam do okna i przyłożyłam czoło do zimnej szyby.
Wsunęłam pendrive do telefonu przez małą przejściówkę. Drzwi do ich sypialni się zamknęły. Następnego ranka zadzwoniłam do doktora Marcina, ale tylko z ulicy, nigdy z domu. Do korytarza wychyliła się Agnieszka, ciepła z łóżka.
“Musimy dziś pojechać do urzędu, formalności” – powiedziała. Telefon schowałam do kieszeni płaszcza, a pendrive do piersiowej kieszonki biustonosza. Drzwi sąsiada uchyliły się same. Uśmiechnęłam się do siebie.
Marta przyłożyła palec do ust, a ja skinęłam głową. W jej pokoju pachniało talkiem i dziecięcą pastą do zębów, słodką, truskawkową. Rozległy się głosy, te same, które nagrałam minutę temu. Marta przytuliła policzek do mojego ramienia.
“Plan rozpisany co do minut, sprowadzony do trzech linijek. Nawet na niedzielną modlitwę nie zostawili miejsca. To jeszcze nie wszystko” – powiedziała. “Znalazłam list z banku zaadresowany do ciebie” – sięgnęła do kieszeni szlafroka i wyjęła złożoną kopertę.
Marta obejrzała się na drzwi, pochyliła do samego ucha. “Do Piaseczna” – szepnęła. Powiedziałam tak, jakbym całe życie do tego zmierzała. “Pojechałabym do ogródków działkowych” – zapytała Marta, układając gumki do włosów jak amunicję.
Pierwszy raz tej nocy przeszłyśmy do kuchni. Wsiadłyśmy do auta. Do Piaseczna. Co kilka minut poruszała się i przyciągała do policzka brzeg poduszki.
Telefon trzymałam wyłączony do szóstej. Przeszłyśmy do małego pokoju przy bibliotece. “Trzecie zawiadomienie do prokuratury i wniosek o zabezpieczenie majątku” – Joanna wpisała go do teczki. Sporządziłyśmy listę telefonów do doktora, do pani Uli z rejestracji.
O dziesiątej Joanna zadzwoniła do sądu i przez telefon złożyła wniosek o zabezpieczenie. “Nikomu z osób trzecich nie przekazałam praw do mojego mieszkania” – powiedziałam, a ona zapisała każde słowo. W południe byłyśmy gotowe jechać do miasta. Najpierw do doktora Marcina.
Potem podjechałyśmy do pani Uli, która od razu zapłonęła, gdy usłyszała całą historię. “W razie zignorowania wniosku kierujemy sprawę do KNF i prokuratury” – dodała Joanna. Gdy wróciłyśmy do klasztoru, było już ciemno. Schowałam pendrive do piersiowej kieszonki i położyłam dłoń na sercu.
Wiedziałam, że to dopiero początek.