Liczyłam każde uderzenie. Dwadzieścia ciosów laską spadało na moje plecy, a ja nie wydałam z siebie ani jednego krzyku. Maciej stał nade mną z tym samym zimnym spojrzeniem, które znałam od sześciu lat małżeństwa. Wiedziałam, że to nie koniec.
Kiedy skończył, usłyszałam tylko ciche trzaskanie drzwi i odgłos jego kroków oddalających się w stronę sypialni. Zostałam sama na podłodze, czując, jak krew spływa po moich ramionach. Nie wiedziałam wtedy, że to dopiero początek. Że ta noc, te dwadzieścia uderzeń, to tylko wstęp do czegoś znacznie gorszego.
Bo gdy kilka godzin później do drzwi zapukał mój ojciec na wózku inwalidzkim, jego pierwsze słowa sprawiły, że zapomniałam o bólu. “Przejdź do rzeczy” – powiedział, a w jego głosie usłyszałam coś, czego nigdy wcześniej nie słyszałam. Prawdziwy strach. Okazało się, że mój mąż, ten sam człowiek, który przed chwilą mnie bił, przez ostatnie sześć miesięcy wyprowadzał z funduszy Nexus Polska miliony złotych na Cypr.
Dwadzieścia milionów. I to nie wszystko. Maciej wykupił ubezpieczenie na życie dla Laury – tej kobiety, dla której mnie zdradzał – i jej syna. Na dwadzieścia milionów złotych.
Ojciec patrzył na mnie uważnie. “Maciej jest przyparty do muru” – powiedział. “I wiesz co to znaczy? Zrobi wszystko, żeby się ratować.
”
Kiedy wróciłam do posiadłości w Konstancinie, Maciej czekał na mnie z tym samym kijem w dłoni. “Wymierzysz mi kolejne dwadzieścia batów? ” – zapytałam, patrząc mu prosto w oczy. Ale zanim zdążył odpowiedzieć, do pokoju wbiegli ochroniarze i przycisnęli go do podłogi.
Pochyliłam się nad nim i szepnęłam: “Tymi dwudziestoma batami obudziłeś Orlańskich. ”
Następnego dnia akcje Nexus Polska spadły o dwadzieścia procent. Dwie miliardy złotych wyparowały w pół godziny. Ale to nie był koniec.
Laura, ta kobieta, która zniszczyła moje małżeństwo, wynajęła dwudziestu uzbrojonych mężczyzn. A potem zniknęła. Moja teściowa trafiła do szpitala. Przewróciła cały swój dom do góry nogami, szukając czegoś, co ukryła lata temu.
Klucze do starego domu rodzinnego w Kampinosie. Dokumenty, które mogły zniszczyć wszystko. I właśnie wtedy, gdy myślałam, że mam już wszystko pod kontrolą, mój ojciec zadzwonił. W jego głosie była panika.
“Zadzwoń do Klaudii” – powiedział. A potem rozłączył się. Nie zdążyłam zapytać dlaczego. Bo gdy tylko weszłam do jego gabinetu, zobaczyłam to.
Na biurku leżała koperta z moim nazwiskiem. A w niej zdjęcie, które sprawiło, że cały mój świat stanął w miejscu. Laura nie uciekła sama. Zabrano ją do willi w Konstancinie.
Ale to nie ona była na tym zdjęciu. To był mój ojciec. Z Laurą. Uśmiechnięci.
Razem.