W tamten upał koszula przyklejała mi się do pleców, a w domu nawet przy otwartych oknach nie można było złapać oddechu. Postanowiłem zrobić kawę po staremu, bez tych wszystkich nowoczesnych ekspresów – woda do rondelka, kawa do sitka, powoli przez gazę. A do tego szarlotka. Pomyślałem sobie, że jak ktoś wpadnie, to poczęstuję, bo u mnie w domu gość zawsze musi być nakarmiony i napity, żeby mu było lżej na sercu.
Założyłem ściereczkę na rękę, chwyciłem blachę i ruszyłem do salonu w starych kapciach, które już niejedno przeszły. I wtedy ktoś wszedł bez pukania, jakby to był jego dom. Oczy przeleciały po mnie od góry do dołu, a z ust padło: „Co ty robisz w takim upale z tym jedzeniem? ”.
Stałem jak uczeń, który wszedł nie do tej sali. Serce mi stuknęło, jakby ktoś wrzucił mi kamień do klatki piersiowej. „Oni nie są przyzwyczajeni do takich rzeczy” – powiedziała moja córka, a ja poczułem, jakbym dostał obuchem w głowę. „Idź do swojego pokoju, dobrze?
” – rzuciła, a ja posłusznie odwróciłem się i poszedłem do kuchni, bo nie umiałem znaleźć słów. Na kciuku mam do dziś małą bliznę – z tamtego dnia, kiedy przygryzłem skórkę, próbując powstrzymać to, co się we mnie gotowało. Podszedłem do okna, uchyliłem firankę i spojrzałem w stronę wzgórza, gdzie moja córka mieszka sama w dużym domu. „No mówię ci, Renata mieszka sama w wielkim domu, a ja się skurczyłem do roli starego, który ma siedzieć cicho” – pomyślałem i poczułem, jak krew uderza mi do uszu.
To było inne niż zwykle, zimne, jakby ktoś wlał mi do środka lodowatą wodę, która spłynęła aż do żołądka. „Tylko ten ktoś ogarnia” – powtórzyła, a ja stałem nieruchomo. Wstałem, podszedłem do szafki i poprawiłem blachę z szarlotką, bo musiałem zrobić coś rękami, żeby nie oszaleć. Dotknąłem brzegu papieru do pieczenia, wróciłem do salonu i stanąłem.
Nie powiedziałem nic. Odwróciłem się i poszedłem z powrotem do kuchni. Limit na karcie przyznany, bo mam stałą emeryturę, bo przepracowałem 35 lat, bo historia czysta. Złożyłem kartki równo i wsunąłem je z powrotem do teczki.
„Poczekaj do jutra” – powiedziałem do siebie. Najpierw łzy, potem obraza, a na końcu i tak wszystko wraca do normy. Do tej normy, w której ja płacę, a ona żyje. Poszedłem do salonu, wrzuciłem do worka to, co zostało, kartony złożyłem i wyniosłem do kosza.
Wróciłem do kuchni i otworzyłem szufladę, gdzie trzymam wszystkie ważne kartki – nazwiska lekarzy, numer do hydraulika, do Haliny z naprzeciwka, do zajezdni, chociaż już tam nie pracuję. I wtedy przypomniał mi się ten chudy chłopak z plecakiem, który wsiadał do mojego autobusu na przystanku przy starej podstawówce. „Jeszcze chwila do odjazdu” – powiedziałem mu kiedyś, a on odpowiedział, że nie ma się gdzie spieszyć. Kiedyś dorobił mi klucz do bramy i wtedy zostawił numer.
Zadzwoniłem do niego. Zaprosił mnie do środka, podał krzesło. A potem weszła ona – moja córka, w luźnej bluzie, z włosami związanymi niedbale, twarzą opuchniętą po śnie. „No nie wierzę” – powiedziała.
„No super, po prostu super”. Przez chwilę stała, patrząc na mnie, a ja sięgnąłem do kieszeni spodni. Poszedłem do jej pokoju, otworzyłem szafę szeroko. Walizki – te same, z którymi wrzuciła do mnie dziesięć lat temu po swoim nieudanym związku.
Do drugiej walizki trafiły buty, te drogie z galerii, które kiedyś pokazała mi z dumą. Do osobnej torby spakowałem kosmetyki, ładowarki, drobiazgi z półek. To, co się nie zmieściło, włożyłem do dużych, mocnych worków. Włożyłem klucz do zamka i obróciłem.
Przeszliśmy do drzwi wejściowych, a ja sięgnąłem do kieszeni po portfel. Odprowadziłem go do furtki. Te same ściany, ten sam dach, a jednak inny. Wróciłem do środka i zamknąłem drzwi za sobą.
„No otwórz się” – powiedziałem do siebie i podszedłem do włącznika. Zapaliłem światło na werandzie. Potem zrobiła krok w tył, potem znowu do przodu. Najpierw złość, potem łzy, a na końcu i tak wszystko wraca do normy.
A potem dotarło do mnie, że dom oddycha spokojnie, bez pośpiechu, bez napięcia. Jesienią, w chłodny wieczór, ktoś zapukał do furtki. To była ona. „Renata” – powiedziałem spokojnie – „do domu nie wejdziesz”.
Sięgnąłem do szuflady przy drzwiach. „Do usłyszenia”.