Zeszła po schodach z telefonem przyciśniętym do piersi, jakby trzymała tam sekret, który mógłby wybuchnąć. Lubiłem ją taką – bez makijażu, bez pancerza, który zakładała do pracy. Ale tamtego poranka coś w niej było inaczej. „Mama znowu panikuje” – powiedziała, odkładając telefon ekranem do dołu.
„Mówi, że koszty rosną, że może lepiej, żeby Wigilia była tylko dla najbliższej rodziny. ”
Dorota, jej młodsza siostra, podeszła później z talerzykiem sernika. „No wiesz, mama coś tam marudziła. Ale ty przecież nie odpuścisz darmowego słońca w kwietniu, co?
”
„No pewnie” – odpowiedziałem. „Nie odpuszczę. ”
W drodze do domu prawie zapytałem. Prowadziła, bo wypiłem kieliszek wina.
Patrzyłem na jej profil oświetlony latarniami i czułem, że coś wisi w powietrzu. Ale nie zapytałem. Do dziś nie wiem, jak to nazwać. Zaufanie czasem wygląda bardzo podobnie do lenistwa.
Następnego ranka była już ubrana do pracy, z tuszem na jednej rzęsie i telefonem w dłoni. Odwróciła się do lustra i zaczęła poprawiać makijaż. „Dobrze” – powiedziała. „Jak dojadę do pracy, to ci prześlę.
”
Chodziło o jakiś banalny przelew. Nie pojechałem do pracy. Czułem się tak, jakby ktoś wpuścił mi do krwi lód. Najpierw sprawdziłem konto – wspólne, oszczędnościowe, wszystkie przelewy, które przez miesiące szły do Elżbiety.
Ale same przelewy niczego nie tłumaczyły. Usiadłem do naszego domowego laptopa, tego starego, srebrnego, z pęknięciem przy zawiasie. Zanim zadzwoniłem do hotelu, siedziałem bez ruchu przez kilka minut. Spisałem numer rezerwacji i wybrałem numer na Teneryfę.
Głos kobiety w słuchawce był uprzejmy, pogodny – zupełnie niepasujący do tego, co działo się ze mną. „Ilu gości jest wpisanych do pokoju? ” – zapytałem. Odpowiedź sprawiła, że świat stanął w miejscu.
W pokoju było dwoje gości. Elżbieta i ktoś o imieniu Robert. Kiedyś bym do niej podszedł i zapytał wprost. Tamtego wieczoru tylko wstawiłem talerze do zlewu.
Nad ranem zadzwoniłem do Wojtka. „Mogę do ciebie przyjechać? ” – zapytałem. Do Gdańska jechałem prawie całą drogę w milczeniu.
Miałem wrażenie, że nie jadę do brata, tylko wywożę samego siebie z własnego życia. Wojtek mieszkał z Ewą, pielęgniarką, która zawsze zostawiała mi na stole coś do jedzenia, jakbym był chorym krewnym po operacji. Rano piłem z nim kawę, zanim siadał do pracy. Wszystko było takie zwykłe, a ja czułem, że nic już nie będzie zwykłe.
Imię Robert wracało do mnie w tramwaju, pod prysznicem, przy stole. Zacząłem układać fakty – rezerwacje lotów bez mojego nazwiska, przelewy z naszego konta, wiadomości, maile, daty. Bez wyzwisk, bez żalu, bez dramatycznych opisów. Same fakty.
To było w pociągu PKP z Gdańska do Krakowa. Zadzwoniła Dorota. „No pięknie” – powiedziała. „Pięknie to sobie wszystko urządziłeś.
”
Nie odpowiedziałem. Patrzyłem przez okno na szare niebo i myślałem o tym, że kiedyś bym do niej podszedł i zapytał, o co jej chodzi. Teraz tylko słuchałem. Pojechałem do Wrocławia trzy dni później, w środę rano.
Elżbieta czekała w salonie. „Musimy porozmawiać, zanim wsiądę do samolotu” – zaczęła. Przeszliśmy do salonu. Siedziała naprzeciwko mnie, a ja patrzyłem na nią jak na obcą osobę.
„Nie musiałaś się włamywać do własnego kłamstwa” – powiedziała. „Wystarczyło zapytać. ”
Ale ja nie pytałem. Przez te wszystkie miesiące nie pytałem, bo myślałem, że jeśli nie zapytam, to nie będzie trzeba słuchać odpowiedzi.
Wsiadłem do samochodu, położyłem torbę na siedzeniu obok i przez chwilę patrzyłem na dom, który jeszcze niedawno był nasz. Chodziłem do pani Ireny, sąsiadki, która zawsze wiedziała wszystko o wszystkich. Zupełnie jakbym szukał potwierdzenia czegoś, o czym już wiedziałem. Ten sam chłód, który przyszedł do mnie wtedy przy kuchennym stole, siedział teraz obok mnie w samochodzie.
To było w pociągu PKP z Gdańska do Krakowa, ale mogło być wszędzie. Fotel obok był pusty, ale ja i tak czułem, że nie jestem sam. Zatrzymałem się na stacji benzynowej. Kupiłem kawę, chociaż jej nie chciałem.
Patrzyłem na ludzi, którzy gdzieś jechali, mieli cele, powody, kogoś, kto na nich czekał. A ja miałem tylko to imię – Robert. Wróciłem do Wojtka. Ewa znów zostawiła mi na stole drożdżowe ciasto.
„Musisz z nią porozmawiać” – powiedziała, kładąc mi dłoń na ramieniu. „Nie możesz tak ciągle uciekać. ” Ale ja nie uciekałem. Ja tylko czekałem, aż przestanę myśleć o tym, że przez miesiące spałem obok kobiety, której życie toczyło się gdzie indziej.
Tej nocy nie spałem. Leżałem na kanapie w salonie Wojtka i patrzyłem w sufit, słuchałem, jak wiatr uderza o okno, i myślałem o tym, że za kilka dni ona wsiądzie do samolotu na Teneryfę. A ja? Ja już wsiadłem do pociągu, z którego nie ma wysiadania.
Rano Wojtek zapytał, czy chcę z nim porozmawiać. „Mogę cię zawieść na lotnisko” – powiedział. „Jeśli chcesz lecieć i skonfrontować się z nią. ” Pokręciłem głową.
„Nie” – powiedziałem. „Nie o to chodzi. ”
„To o co? ” – zapytał.
„O to, że wiedziałem” – odpowiedziałem. „Od dawna wiedziałem, ale udawałem, że nie wiem. Bo bałem się, że jeśli się dowiem na pewno, to już nie będę mógł udawać, że wszystko jest dobrze. ”
Wojtek nic nie powiedział.
Tylko nalał mi kawy i usiadł naprzeciwko. Patrzyliśmy na siebie przez chwilę, a ja czułem, że po raz pierwszy od tygodni ktoś mnie naprawdę widzi. Pojechałem do Wrocławia. Tym razem bez zapowiedzi.
Dom był pusty, ale jej samochód stał pod blokiem. Weszła do kuchni i zatrzymała się w progu, widząc mnie przy stole. „Co ty tu robisz? ” – zapytała.
Jej głos był spokojny, ale oczy zdradzały niepokój. „Musimy porozmawiać” – powiedziałem. „Teraz. ”
Usiadła naprzeciwko mnie.
Patrzyliśmy na siebie przez dłuższą chwilę, a ja czułem, że słowa, które mam wypowiedzieć, zmienią wszystko. „Wiem o Robercie” – powiedziałem. Nie zaprzeczyła. Nie próbowała tłumaczyć, że to nie tak, że on jest tylko kolegą.
Siedziała cicho i patrzyła na swoje dłonie. „Skąd wiesz? ” – zapytała w końcu. „Z twojego laptopa” – odpowiedziałem.
„Z rezerwacji. Z przelewów. Z twoich wiadomości. ” „To nie było tak, jak myślisz” – powiedziała.
„A jak było? ” – zapytałem, ale nie czekałem na odpowiedź. Wstałem i podszedłem do okna. Patrzyłem na ulicę, na ludzi, którzy nie mieli pojęcia, że w tym domu właśnie kończy się małżeństwo.
„Kocham go” – powiedziała Elżbieta, a te dwa słowa uderzyły we mnie jak cios. „Od roku. Ale nie chciałam cię skrzywdzić. ” Odwróciłem się do niej.
„Nie chciałaś mnie skrzywdzić? ” – powtórzyłem. „Przez rok kłamiesz, planujesz z nim wakacje, wyciągasz pieniądze z naszego konta, a teraz mówisz, że nie chciałaś mnie skrzywdzić? ” „Wiedziałam, że nie zrozumiesz” – powiedziała.
„Nie dałam ci szansy” – odpowiedziałem. Usiadła na krześle i zaczęła płakać. Ale ja nie czułem nic. Stałem przy oknie i patrzyłem na nią, a w mojej głowie krążyło tylko jedno pytanie: jak mogłem tego nie widzieć?
Jak mogłem przez rok udawać, że wszystko jest w porządku, że jesteśmy szczęśliwi, że ten wyjazd do Teneryfy to tylko jakiś tam urlop? „Co teraz? ” – zapytała, ocierając łzy. „Nie wiem” – odpowiedziałem.
„Ale wiem, że nie zostanę. ”
Wyszedłem z domu. Nie spakowałem niczego. Zostawiłem klucze na stole w przedpokoju, tuż obok jej telefonu, którym przez ponad rok pisała do Roberta.
Wsiadłem do samochodu i pojechałem przed siebie. Przez całą drogę myślałem o tym, że to, co zostawiłem za sobą, to nie tylko żona i dom. To całe moje dotychczasowe życie, które okazało się kłamstwem. Zatrzymałem się na stacji benzynowej.
Kupiłem kawę, chociaż jej nie chciałem. Patrzyłem na ludzi, którzy gdzieś jechali, mieli cele, powody, kogoś, kto na nich czekał. A ja miałem tylko to imię – Robert. Chciałem go nienawidzić, ale nie mogłem, bo zrozumiałem, że to nie on jest źródłem mojego bólu.
To była Elżbieta. I ja – za to, że tak długo patrzyłem i nie widziałem. Pojechałem do matki. Siedziałyśmy w kuchni – bo tak naprawdę to ja jestem Elżbietą.
Siedziałam w kuchni mojej matki, z herbatą, która stygła, i z myślą, że mój mąż właśnie dowiedział się o Robercie. „Musisz mu dać czas” – powiedziała mama. „Albo muszę mu dać wolność” – odpowiedziałam. Patrzyła na mnie przez chwilę, a ja czułam, że chce powiedzieć coś, czego nigdy nie mówi.
I wtedy usłyszałam dźwięk telefonu. Wiadomość od męża: „Przyjedź. Musimy porozmawiać.
”