Wszedłem do salonu i poczułem, jak całe moje ciało napina się do granic możliwości. Przed chwilą mecenas Zawadzki wyłożył na stół dokumenty, które zmieniały wszystko. Babcia Aniela, którą moi rodzice chcieli oddać do przytułku jak zużyty mebel, zdążyła już wcześniej przepisać dom na mnie i na Kalinę. Mój ojciec wszedł do środka, rzucając kluczyki na szafkę w korytarzu.
Moja matka niosła małe plastikowe pudełko z cukierni, jakby to było zwykłe rodzinne spotkanie przy herbacie. Kalina stała obok mnie, ściskając moją dłoń. Babcia siedziała w swoim fotelu, uśmiechając się blado. – Ta darowizna została już wpisana do Księgi wieczystej – powiedział mecenas, poprawiając okulary.
– W świetle prawa ten dom należy do was, a to oznacza, że wasi rodzice sprzedali coś, co nie jest ich własnością. Mój ojciec zbladł. Sprzedał dom deweloperowi za 200 000 złotych, myśląc, że babcia nie ma już nic do powiedzenia. Nie wiedział jednak, że cztery dni wcześniej, kiedy byłam u babci na herbacie, ona pokazała mi akty notarialne, które podpisała na naszą korzyść.
– Pańska umowa przedwstępna z firmą Bad Invest jest nieważna – kontynuował mecenas. – Sprzedał pan nieruchomość, do której nie miał pan żadnych praw. To wtedy podszedłem do ojca na odległość kilku centymetrów. Chcieliście ją oddać do przytułku, jak zużyty mebel.
Chcieliście ukraść jej ostatnie lata życia. Ojciec cofnął się, ale nie miał już dokąd uciec. Firma deweloperska zażądała zwrotu zaliczki i naliczyła karę umowną w wysokości 150 000 złotych. Mój stryj, który stał w rogu pokoju, zaczął coś bełkotać o pomyłce.
Ale to nie była pomyłka. To była zaplanowana gra, w której babcia miała być tylko pionkiem. Babcia spojrzała na syna i synową, a potem powiedziała cicho: Moje drogie dzieci, przestańcie wracać pamięcią do tamtych dni. Ten dom należy teraz do was.
Nie odpowiedziałem od razu. Patrzyłem na moich rodziców, którzy stracili wszystko w ciągu jednego popołudnia – dom, pieniądze, zaufanie. Mecenas podsunął im dokumenty do podpisania: zrzeczenie się wszelkich roszczeń i zgoda na warunki, które uratują ich przed więzieniem. Widziałem w ich oczach strach.
Ale to nie był koniec. Mój stryj nagle wyciągnął z kieszeni pomiętą kartkę i rzucił ją na stół, krzycząc: A co z tym? To podpisane przez Anielę zobowiązanie do sprzedaży! Babcia nie drgnęła.
Mecenas wziął kartkę, obejrzał ją i powiedział: To pani podpis? Babcia pokręciła głową. Nie, to nie jest mój podpis. Ktoś go sfałszował.
W pokoju zapadła cisza, którą można było kroić nożem. Mój ojciec spojrzał na stryja, a stryj na ojca – obaj wiedzieli, że to oni sfałszowali dokument. Kalina zacisnęła dłoń na mojej.
Wiedziałem, że teraz wszystko się rozstrzygnie, ale jeszcze nie wiedziałem jak.