Drzwi do pokoju dziecięcego otworzyły się z taką siłą, że uderzyły o ścianę. Od uderzenia moja głowa odskoczyła w bok, a ja zachwiałam się do tyłu. Elżbieta zmusiła mnie do upadku. Weszłam do środka obok niej, bez butów, płaszcza i torby z rzeczami do szpitala.
Elżbieta została na ganku, przyciskając telefon do ucha. Myślałam, że dzwoni do Andrzeja. Ale Lena ma złamanie czaszki i krwotok do mózgu. Przycisnęłam obie dłonie do ust.
Jej działania doprowadziły do upadku Leny – do narodzin Leny, do szpitala i do czasu, zanim zrozumiałam, że pomoc Elżbiety zawsze ma swoją cenę. Elżbieta uśmiechnęła się do niego, a potem spojrzała na mnie. Myślałam, że to może być coś do domu. Po jej odejściu Kasia zamknęła drzwi do pokoju dziecięcego.
Patrzyła na mnie jak na pracownika do wynajęcia. Po prostu przypomniała mi, że mogę do niej zadzwonić w każdej chwili. Przynosiła jedzenie do szpitala. Trzeciego ranka weszła do naszej sypialni bez pukania i podniosła Lenę z kołyski.
Kiedy Andrzej wrócił do domu, opowiedziałam mu, co się stało. Weszła do naszego pokoju bez pukania. Andrzej wyszedł do pracy przed śniadaniem. Szeptałam przeprosiny do Elżbiety przez zamknięte drzwi.
Przepraszałam Andrzeja, kiedy wracał zmęczony do domu. Wzięłam odbiornik niani do sypialni i położyłam go po stronie łóżka Andrzeja. Kamera była odwrócona do ściany. Podeszłam do kołyski i dotknęłam piersi Leny.
Kiedy przyłożyłam butelkę do jej ust, odwróciła się. Zaniosłam Lenę do naszego pokoju i zamknęłam drzwi. Było to małe, podobne do początku siniaka. Zadzwoniłam do pediatry, gdyby to się utrzymało.
Do wieczora Lena zjadła część butelki. Powiedziałam, żeby zadzwonił do mnie, jeśli coś się zmieni. Opisałam, jak Elżbieta weszła do pokoju dziecięcego. Kto miał dostęp do Leny w ciągu ostatnich 19 dni?
Dzwoniłam do Andrzeja z karetki, ale nie odebrał. W końcu dodzwonił się do niego jego przełożony. Przyjechał do szpitala, kiedy Szymańska jeszcze mnie przesłuchiwała. Mama do mnie dzwoniła.
Andrzeja zaprowadzono do innego pokoju. W osobnym pokoju pracownica opieki wyjaśniła wymagania do wypisu. Andrzej pochylił się do przodu. Zastanawiałam się, czy możemy wynająć hotel z noworodkiem dochodzącym do siebie po urazie mózgu.
Przyjechała Kasia, przynosząc moje buty, płaszcz i ładowarkę do telefonu. Odwróciłam się do niego. Elżbiecie zabroniono wchodzić do szpitala. Ciągle dzwoniła do Andrzeja.
Odwróciłam ją z powrotem do kołyski. Klipy wyzwalane ruchem były przesyłane do aplikacji na moim telefonie. Przewinęłam do dnia, w którym Elżbieta była z nią sama. Najpierw zadzwoniłam do śledczej.
Zadzwoniłam do komisarz Szymańskiej. Dałam jej pisemne pozwolenie na dostęp do konta. Pani Sadowska wchodzi do pokoju dziecięcego z Leną na rękach. Nie zabrałam jej do szpitala.
Twierdziła również, że tego dnia nie wchodziła do pokoju dziecięcego. Dowody medyczne były wystarczające same w sobie. Spojrzałam przez szybę do pokoju Leny i poczułam tylko zmęczenie. Potem zapytał mnie, czy może przeprowadzić się z nami do domu Kasi.
Nie wrócę do domu twojej matki. I nie przeprowadzasz się z nami do domu Kasi. Doktor Orłowska pozostawała ostrożna co do przyszłości. Wniósł do środka sprzęt medyczny Leny, a potem zatrzymał się w korytarzu.
Oczekiwała, że do niej podejdzie. Zachowałam dostęp do naszych kont. Stopniowo wróciłam do pracy przy biurku, przy oknie mieszkania. Włożyłam klucz Elżbiety do koperty dla prawnika.
Potem przypięłam mój własny klucz do mieszkania do nowego kółka. Andrzej sięgnął po podgrzewacz do butelek, a ja poszłam do pokoju Leny. Na jedną chwilę dźwięk przeniósł mnie z powrotem do domu Elżbiety.
Otwarte drzwi do pokoju dziecięcego.