Ręce trzęsły mi się jak galareta, gdy gorączkowo wybierałam numer do naszego zaufanego, rodzinnego księgowego. „Panie Januszu” – wykrztusiłam do słuchawki, robiąc wszystko, by nie wybuchnąć płaczem. „A Waldek poszedł do ogrodu ze swoją matką”. Skinęłam tylko głową i skierowałam się do wyjścia z hotelu.
Zanim dotarłam do końca ścieżki, dostrzegłam ich. „No właśnie, bo dzwoniła dziś do mnie” – powiedziała teściowa. „No przecież ona nosi pod sercem twoje dziecko”. Przypomniałam sobie, jak Waldek mnie przytulał, jak szeptem zarzekał się, że to miłość do grobowej deski.
Podniosłam się z kanapy, podeszłam do manekina i przejechałam dłonią po delikatnym materiale. Mój wzrok zatrzymał się na manekinie z tą nieszczęsną kiecką i wtedy do mnie dotarło. Podeszłam do okna. Do pokoju weszła mama wystrojona w elegancką kieckę.
Sala pękała w szwach, a wszyscy zaproszeni goście bili brawo i szczerzyli się do nas. Waldek natychmiast przyciągnął mnie do siebie, żeby przypieczętować to pocałunkiem. Waldek natychmiast wyciągnął rękę do milionera, a w oczach aż zapaliły mu się dolary. „Kiedy możemy usiąść do tych dokumentów?
” – zapytał. „Zejdźmy do tutejszego centrum biznesowego jutro z samego rana” – odpowiedział milioner. To weselicho pełne blichtru, pisków i dudniącej muzyki ciągnęło się w nieskończoność aż do późnej nocy. Waldek brylując w towarzystwie i łapiąc maślane spojrzenia co niektórych dziewczyn szczerzył się od ucha do ucha.
Kiedy nad ranem towarzystwo zaczęło się w końcu rozchodzić do pokojów, my również skierowaliśmy się do naszego apartamentu dla nowożeńców. Waldek dopijając po drodze resztki szampana z kieliszka wszedł do środka jako pierwszy. Podeszłam pod same zasłony i zamieniłam się w słuch. Wróciłam do łóżka, naciągnęłam kołdrę po uszy i po prostu zasnęłam.
Kiedy rano otworzyłam oczy, czułam wyłącznie absolutny spokój i gotowość do działania. Był święcie przekonany, że za parę godzin będzie ustawiony do końca życia. Zaćwierkałam podchodząc do niego i poprawiając mu kołnierzyk koszuli. Minęłam niepozorne, techniczne drzwi i weszłam prosto do pokoju monitoringu.
Poprowadził mnie prosto do konsoli z monitorami na jednym z głównych wyświetlaczy. Obserwowałam na zbliżeniu z kamery, jak Waldek wyciąga swojego laptopa i loguje się do bankowości elektronicznej. Mój mąż wcale nie skierował się w stronę wind do naszego apartamentu, tylko ruszył w dokładnie przeciwnym kierunku. „Ma teraz rewolucję żołądkową, więc odsypia w pokoju i zejdzie do nas trochę później” – powiedziałam.
20 minut później moje auto hamowało już przed niewyróżniającym się blokiem w sąsiedniej miejscowości pod Warszawą. „Waldek, to do ciebie” – powiedziałam. Policjanci delikatnie odsunęli ją na bok i wkroczyli do środka. „Liza, co ty tu do cholery robisz?
” – zapytał. „Do prawdy, Waltku” – wtrącił się pan Janusz poprawiając okulary. „Szkoda tylko, że nasz system bankowy jasno pokazuje, iż te miliony poszły z konta osobistego moich mocodawców prosto na twój prywatny rachunek w raju podatkowym, a nie na konto celowe spółki pana Kaczmarka”. W międzyczasie policjanci wprowadzili do środka wezwanych z naprzeciwka sąsiadów w charakterze świadków i ruszyli z przeszukaniem lokalu.
„No proszę, a to niespodzianka” – powiedziałam. „No i co mi teraz powiesz, mężulku? ” Zgodnie z polskim kodeksem karnym za oszustwo w stosunku do mienia znacznej wartości grozi do dziesięciu lat odsiadki, a do tego dojdzie przypadek całego nielegalnie zdobytego majątku. Powiedziałam całkowicie spokojnym, neutralnym głosem: „Do ciebie nie mam żadnych pretensji”.
Waldek usłyszał wyrok i z sali sądowej pojechał prosto do więzienia odsiadywać swoje lata.