Mój dziadek zawsze powtarzał, że ruch to życie. Ale po siedemdziesiątce zaczynał wierzyć, że odpoczynek i bezruch to oznaka mądrości. Pewnego dnia usiadł w fotelu po obiedzie i już nie wstał aż do wieczora. Krew w jego nogach zaczęła krążyć wolniej, serce pompowało mocniej, a umysł tracił ostrość.
Lekarz powiedział wtedy: „Twoje ciało nie jest stworzone do stania się nieruchomym. To bezruch cię starzeje, nie lata. ”
Pamiętam, jak moja sąsiadka, pani Helena, zawsze wydawała się zmęczona, choć nigdy nie narzekała. Była zajęta, uśmiechała się do dzieci i nigdy nie rozmawiała o swoim smutku.
Po kilku miesiącach zaczęła mieć zawroty głowy i problemy z pamięcią. Jej lekarz w końcu powiedział: „Twój żal przeszedł do twojego ciała. ” Nikt nie myślał, że brak rozmowy o emocjach może być równie groźny jak złe jedzenie. A potem był pan Stefan, który chudł z miesiąca na miesiąc, bo wierzył, że mniej jedzenia to więcej zdrowia.
Mięśnie znikały, serce słabło, a odporność się załamywała. Kiedy w końcu trafił do szpitala, lekarz powiedział: „Niedożywienie to cichy zabójca seniorów. ” Wszyscy myśleliśmy, że to tylko zmęczenie, a to było coś znacznie poważniejszego. Zaczęłam analizować własne nawyki.
Czy ja też siedzę za długo? Czy piję wystarczająco dużo wody? Czy naprawdę jem to, co wzmacnia, a nie to, co wygodne? Mój lekarz powiedział mi kiedyś: „Wczesne wykrycie nie tylko dodaje lat do życia, ale także chroni jakość tych lat.
” Ale czy kiedykolwiek naprawdę słuchamy, zanim jest za późno?