Marta kiwnęła głową, nie przywiązując do tego wagi. Siada przy oknie, zamawia to samo od lat i nie odzywa się do nikogo. Do nikogo, rozumiesz? — powiedziała koleżanka, ale Marta wzruszyła ramionami.
Najpierw jajko łyżeczką metodycznie do końca, potem chleb równo posmarowany, krojony w jednakowe kęsy. Cofnęła się o krok, notes gotowy w dłoni. Przy barze odetchnęła wolniej niż zwykle, nie do końca rozumiejąc dlaczego. Przez kolejne 20 minut obsługiwała inne stoliki, pilnując kątem oka stolika numer 7.
Wzięła ją do ręki. Miała ją odłożyć do kosza, kiedy poczuła pod palcami coś twardego. Schowała serwetką do kieszeni fartucha i wróciła do pracy. Przez cały dzień wracała do tego słowa.
Nazajutrz Marta przyszła do pracy 15 minut wcześniej. Mówiła, że nie wytrzymuje tej ciszy, że można przywyknąć do wielu rzeczy w tej pracy, ale nie do kogoś, kto patrzy przez okno, jakby widział tam coś, czego inni zupełnie nie dostrzegają. Około 9:00, kiedy przenosiła zamówienie do stolika przy ścianie, poczuła, że telefon wysuwa się z kieszeni fartucha. Marta zamknęła telefon odruchowo i schowała go do kieszeni.
Głos Aleksandra był niski, spokojny, ale coś w nim sprawiło, że jej nogi zatrzymały się same, jakby podłoga nagle zrobiła się cięższa dokładnie tam, gdzie stała. Szepnęła do siebie, nie oczekując odpowiedzi. Marta schowała telefon do kieszeni i wróciła do pracy. Do restauracji wszedł mężczyzna w szarym garniturze z aktówką pod pachą.
Podszedł prosto do Marty i zapytał, czy jest Martą Kowalczyk. Podszedł do szafy przy ścianie i wyjął oprawioną fotografię w drewnianej ramce. Zdjęcie było stare, wyblakłe przy krawędziach, robione analogowym aparatem, z tą szczególną ziarnistością należącą do innej epoki. Zacisnął dłonie na krawędzi biurka i miał oczy jak Karolina i ten sam uśmiech i te same oczy, które urwał gwałtownie.
Odwrócił się do okna. Szła pieszo, mimo zimna, mimo że tramwaj zatrzymywał się 20 metrów od wejścia. Zadzwoniła do siostry z rogu ulicy Fredry, stojąc pod nagim kasztanem rysującym się ostro na tle zachodzącego nieba. Jakby każde wejście do pokoju było małym ogłoszeniem.
Potem schowała telefon do kieszeni i ruszyła przed siebie, bo stanie w miejscu było teraz niemożliwe. Aleksander nie przychodził do restauracji. Marta pracowała, sprzątała, przyjmowała zamówienia i uśmiechała się do gości. W sobotę rano wsiadła w pociąg do Gdańska.
Wpuściła ją do środka bez słowa. 15 lat temu zadzwoniła do mnie Hania Wróbel. Marta wróciła do Poznania wieczornym pociągiem. I muszę panu powiedzieć coś, co będzie trudne do wysłuchania.
Zaczęła od telefonu z rogu ulicy Fredry, od ciszy Beaty, od porannego pociągu do Gdańska. Aleksander wstał powoli, podszedł do okna i oparł czoło o zimną szybę. Wstała, wzięła płaszcz i skierowała się do drzwi. Trzeciego dnia oczekiwania Marta zadzwoniła do Beaty i poprosiła o numer do Hani Wróbel.
Przyszedł do mnie mężczyzna. Zawsze w tle, zawsze uśmiechnięty, zawsze obecny jak cień przyklejony do właściwego człowieka. Aleksander wstał powoli, podszedł do okna i oparł jedną dłoń na framudze. Zadzwonił do sekretarki i poprosił o połączenie z prawnikiem, nie firmowym, ale osobistym.
Potem napisała do Beaty jednym zdaniem: „Możemy przyjechać w sobotę”. Mówiła coś do siostry, gestykulując żywo obiema rękami i nagle uniosła wzrok. Powiedziała Zosia do Marty, a potem spojrzała na Aleksandra z tą samą bezpośredniością, z jaką patrzyła na wszystkich. Usiadła naprzeciwko ojca, chwyciła menu obiema dłońmi i zaczęła je studiować z miną osoby podchodzącej do ważnego zadania.
Marta podeszła do stolika ze swoim notesem. Uśmiechnęła się do Zosi, która zamówiła kakao z bitą śmietaną i croasanta z dżemem.