Zawiązywał krawat, ten bordowy z delikatnym wzorem w romby, który sam sobie kupił na ostatnie imieniny, bo mój prezent nie pasował do niczego w szafie. Stałam w progu sypialni i patrzyłam, jak poprawia kołnierzyk, jak wkłada telefon do kieszeni marynarki. Bartek podbiegł do drzwi, podskakując z niecierpliwości, a Seweryn uśmiechnął się do syna tym ciepłym, miękkim uśmiechem, którego ja od dawna nie widziałam skierowanego w moją stronę. Wsłuchiwałam się w ciszę, która weszła do mieszkania razem z chłodem z klatki schodowej.
Zamknęłam lodówkę, poszłam do sypialni, usiadłam na brzegu łóżka. Zadzwoniłam do Celiny, bo wiedziałam, że to jedyna osoba, która nie zapyta mnie najpierw, czy na pewno chcę to zrobić. Tamtej nocy siedziałyśmy przy kuchennym stole do trzeciej nad ranem. Mówiłam o tym, jak ostatni raz Seweryn zapytał mnie, czego ja chcę, a nie czego dzieci potrzebują ani co by pasowało do jego grafiku.
Celina słuchała, nie przerywała, nie komentowała przedwcześnie, nie sypała radami jak z rękawa. Kiwała głową, a ja mówiłam dalej, bo po raz pierwszy od dawna ktoś nie czekał z odpowiedzią na moją pauzę. Odłożyłam telefon ekranem w dół i weszłam do kuchni, żeby zrobić kawę. Potrzebowałam czasu, ale to nie znaczyło, że będę czekać.
Pewnego ranka, kiedy piłam herbatę przy oknie Celiny i patrzyłam na ulicę, gdzie dzieci szły do szkoły z plecakami większymi od siebie i z parą z ust w mroźnym powietrzu, uświadomiłam sobie coś, co przez trzy lata przerwy w pracy trzymałam w sobie jak zużytą rzecz, której szkoda wyrzucić. Celina powiedziała o kliencie, który pilnie szukał kogoś do prostej księgowości, bo poprzednia osoba zrobiła chaos w dokumentach za cały rok. Zrobiłam to celowo, bo wiedziałam, że jak zacznę się zastanawiać zbyt długo, to znajdę sobie pięć powodów do cofnięcia się. Płacę uczciwie, oczekuję rzetelności i mam głęboki wstręt do niespodzianek w papierach — powtórzyłam sobie w głowie i poszłam na rozmowę.
Zosia i Bartek przychodzili do mnie dwa razy w tygodniu. Seweryn próbował na początku traktować każde spotkanie jako okazję do rozmowy, ale kiedy powiedziałam, że mecenas powiedziała coś o tym, co jest sprawiedliwe, a co nie, odwrócił się bez słowa i wsiadł do auta. Siedział przy stole, jadł, odpowiadał na pytania Celiny, ale do mnie mówił mało. Kiedyś przyniósł naleśniki od jego matki, postawił je na blacie, a kiedy zapytałam, czy jest coś, o czym chciałby porozmawiać, wrócił do jedzenia.
Zadzwoniłam do mecenas Reginy Karpowicz, którą polecała Renata. Wiosna przyszła do Krakowa, jak zawsze. To nie znaczyło, że przywykłam do samotności, tylko że moje mieszkanie było za małe na wszystko, co chciałam zrobić, i za duże, żeby czuć się samotnie. Kiedyś Celina wzięła mnie za rękę i powiedziała coś, co brzmiało tak prosto, że przez chwilę stałam i nie wiedziałam, jak odpowiedzieć.
Seweryn zawsze mówił, że nie mam głowy do języków i że szkoda czasu i pieniędzy. Nauczycielka powiedziała mi po trzecim miesiącu, że mam wyjątkowo dobry słuch do struktur gramatycznych, co przyjęłam z satysfakcją, którą poczułam gdzieś w środku jak ciepło. Bartek przynosił zeszyt pełen rysunków, a ja słuchałam go i czułam, jak wracam do roli, o której prawie zapomniałam. Pani Regina zadzwoniła w środowe południe, kiedy sprawdzałam faktury, i powiedziała spokojnie: „Proszę pani Aldono, mamy wynik i jest dobry”.
Poszłyśmy w piątek do małej restauracji na Kazimierzu, gdzie podają żurek z jajkiem i białe wino na kieliszki i gdzie muzyka jest zawsze o odrobinę za głośna, ale przez to czuje się człowiek bardziej żywy. Celina podniosła kieliszek i powiedziała, że jak moja Zosia będzie miała kiedyś do zrobienia coś trudnego i słusznego jednocześnie, to powiem jej, żeby to po prostu zrobiła. Wróciłam do domu, położyłam kurtkę na krześle i zobaczyłam, że w oknie naprzeciwko pali się światło, które kiedyś było częścią mojego wieczoru, a teraz należało do kogoś innego.