Oskar wskazał wypielęgnowanym palcem w stronę dwuskrzydłowych drzwi wahadłowych, które prowadziły do kuchni i korytarza gospodarczego. Wskazywał na miejsce, gdzie kelnerzy zeskrobywali resztki jedzenia do pojemników na kompost. „To wspaniale” – powiedziałam, zmuszając się do uśmiechu, choć żołądek mi się zacisnął. „Mogę poprosić obsługę o przyniesienie dwóch dodatkowych krzeseł do stolika numer 5.
”
Nie uśmiechnął się do mnie. Odwrócił się do swojego szefa, śmiejąc się z jakiegoś żartu, i machnął ręką w stronę pana Kaczmarka. Nie chodziło nawet o porównanie mnie do śmieci. Byłam tylko pomocą domową dołączoną do budynku.
„Idę na chwilę do swojego biura” – powiedziałam cicho, ale nikt nie zwrócił na mnie uwagi. Po prostu szłam dalej, aż dotarłam do dyskretnych dębowych drzwi za barem, które prowadziły do skrzydła administracyjnego. Gdy weszłam do środka, zamknęłam drzwi na klucz i oparłam się o nie plecami. Podjechałam fotelem do szafki i wyciągnęłam grubą teczkę z napisem „Wesele Miller Vens”.
Sobota, szczyt sezonu: 48 000 zł za catering, 300 gości, 600 zł na talerzyk, 180 000 zł pakiety alkoholowe, Open Bar Premium, 72 000 zł dekoracje i florystyka. Suma do zapłaty: 0 zł. „Może zrobiłam to za dobrze” – szepnęłam do pustego pokoju. „Bo dorastała, myśląc, że rzeczy po prostu same się układają.
”
Amelia, moja córka, wychodziła za Oskara Millera. Przylizane do tyłu włosy, zęby wybielone do nienaturalnej jasności i uścisk dłoni, który wydawał się być wyzwaniem. No i meni. Stworzyłam wesele warte prawie 400 000 zł, za które oni nie zapłacili absolutnie nic.
Obróciłam fotel z powrotem do komputera. Podniosłam telefon biurowy i wykręciłam wewnętrzny do Marka, mojego szefa cateringu. „Musisz przyjść do biura” – powiedziałam. To była ostatnia kropla.
Tu nie chodziło już tylko o brak szacunku do mnie. Podeszłam do sejfu w rogu biura. Wyciągnęłam pudełko, zatrzasnęłam je i odłożyłam z powrotem do sejfu. Potem włączyłam intercom.
„Oskarze, czy mógłbyś dołączyć do mnie w biurze? ”
Twarz Oskara w ułamku sekundy przeszła od zmieszania do irytacji. Prychnął, kręcąc głową, jakby miał do czynienia z nieznośnym dzieckiem. Odwróciłam się i weszłam z powrotem do biura, zostawiając dla niego otwarte drzwi.
„Usiądź” – powiedziałam, pochylając się do przodu. Bar się zamyka, muzyka milknie, jedzenie wraca do lodówki, a ochrona wyprowadza cię z budynku. „No to masz szansę” – warknął. „To lepiej zadzwoń do mamusi” – powiedziałam, podnosząc telefon, bo zegar tyka.
Do środka wmaszerowała Agata, a tuż za nią przerażona Amelia. „Żąda prawie 400 000, albo nas wyrzuci. ”
Agata odwróciła się do mnie, zwężając oczy w szparki. Amelia zrobiła krok do przodu.
„Marku” – powiedziałam do mojego zestawu słuchawkowego. „Impreza jest zawieszona do czasu otrzymania płatności. ”
Kontynuowałam, zwracając się do niego: „Ściany są cienkie, a mój system bezpieczeństwa nagrywa dźwięk w prywatnych apartamentach ze względów bezpieczeństwa. ”
Warknął do niej Oskar, a jego fasada pękła całkowicie.
„Nie mów tak do niej! ”
„Będę do niej mówił jak mi się podoba! ”
Odwróciłam się do komputera i wpisałam szybką komendę w interfejs systemu nagłośnienia. „Panie i panowie” – ogłosiłam, a mój głos niósł się przez system ewakuacyjny, zagłuszając martwe stanowisko DJ-a.
Powiedziałam do mikrofonu moim opanowanym, autorytatywnym głosem. Amelia podeszła do krawędzi sceny. „To after party było lepsze niż to wesele kiedykolwiek by mogło być.
”
Co do Ameli – zamieszkała u mnie na jakiś czas.