Herbata była przesłodzona, a oni szczerzyli się do siebie, jakby kolejny dzieciak był prezentem, który automatycznie oznacza, że ja poświęcę im jeszcze więcej mojego czasu. Mama zaczęła klaskać i rzuciła tylko: „No to kolejne do kompletu, wielkie święto. ” Zaraz potem odwróciła się do mnie tym swoim przesłodzonym głosem, którego używa się tylko wtedy, gdy tak naprawdę nie daje się komuś wyboru. Chwilę później parsknęła śmiechem, takim nagłym i nieprzyjemnym i rzuciła: „Przecież ty i tak nie masz nic do roboty.
” Zanim jednak przejdę do tego, co wydarzyło się później, dajcie znać, jaka jest u was pogoda, pasuje do waszego dzisiejszego nastroju. Droga do świetlicy zajęła mi jakiś kwadrans, ale miałam wrażenie, jakbym w tym czasie przejeżdżała do zupełnie innej rzeczywistości. I tak nie masz nic lepszego do roboty. Marzena wbiegła do środka, trzymając się za brzuch i lamentując na cały głos, że taki stres na pewno zaszkodzi dziecku.
No proszę, oto ciocia roku, co nasyła policję na biedne dzieciaki. Spojrzałam na aspiranta Nowaka i powiedziałam tylko: „Proszę dołączyć tę wypowiedź do protokołu. ” Matka gapiła się na mnie, jakbym zdradziła całą rodzinę, pozwalając faktom dojść do głosu. Uśmiechnęłam się do niego po raz pierwszy tego ranka i rzuciłam to dopilnuj, żebyś dobrze przeliterował moje nazwisko, jak będziesz o tym opowiadał.
Figuruje pani jako główna osoba upoważniona do odbioru dziecka, gdyby rodzice byli nieuchwytni. Potem zadzwoniłam do przedszkola Marka. Wpisano mnie jako upoważnioną do odbioru rezerwowego płatnika i wsparcie w dni powszednie. Następnego dnia rano mecenas z Wiśniewska wysłała listy polecone do Marzeny, Tomka, mamy i ojca.
Nigdy nie upoważniłam nikogo do wpisywania mnie jako głównego opiekuna. Myślałam, że w końcu dotarło do nich czym jest wstyd. Ale w środę południu, kiedy szykowałam się do ważnej narady w szpitalu dziecięcym, w którym pracuję, zadzwonili do mnie z recepcji. Pamiętam, jak szłam w stronę wyjścia z identyfikatorem przypiętym do marynarki i notatkami w dłoni.
No proszę, oto i ona. Ochroniarz zaczął wodzić wzrokiem od niego do mnie. Powtórz to do kamery. Właśnie w tej sekundzie dotarło do mnie, jak bardzo jest to wszystko bezczelne i nieobliczalne.
Był w budynku naszpikowanym kamerami, pełnym świadków, procedurelu przeszkolonego do dokumentowania każdego incydentu, bo tutaj od papierów zależy ludzkie życie. Odwróciłam się do ochroniarza i powiedziałam krótko: „Proszę wezwać szefa ochrony i dopilnować, żeby ten pan nie zostawił tutaj tych dzieci”. Maja była wręcz w niebo wzięta, kiedy do niej zadzwoniła. No to facet właśnie sam ukręcił na siebie bicz.
Zabroniłyśmy dopisywania mnie do jakichkolwiek list opiekunów oraz publikowania filmików sugerujących, że porzuciłam dzieci, którymi nigdy nie obiecałam się zająć. Do kolacji mama zdążyła już wydzwonić mnie kilkanaście razy z zastrzeżonych numerów. Motywem przewodnim imprezy było hasło: Do wychowania dziecka potrzeba całej wioski. Przez lata kupowałam im wyprawki do szkoły.
Opłacałam obozy, robiłam zakupy spożywcze, dokładałam się do napraw auta. Przez salę przeszedł szmernie do dowierzania. No tak, emocjonalnie. Proboszcz podszedł do puszki na datki i położył na niej rękę.
Każdy, kto już coś wpłacił może zgłosić się do skarbnika po zwrot. Do południa przedszkole wykreśliło mnie z systemu i zażądało, żeby Marzena z Tomkiem stawili się osobiście z dowodami osobistymi i gotówką. Maja wysłała też oficjalne pismo do szefa Tomka, bo raport ze szpitala czarno-białym pokazał, że facet używał służbowego maila do drukowania tych wszystkich lewych upoważnień. Potem w salonie odkryli, że wykorzystywał sprzęt biurowy i czas pracy do załatwiania prywatnych wojenek.
Nie powinnam, ale uśmiałam się z tego do łez. Zapytała, czy nie wpadłabym do domu choć na weekend, bo Marzena kompletnie sobie nie radzi.