To ja negocjowałam z urzędnikami, udając jego asystentkę, bo on nie miał cierpliwości do biurokracji. Wstałam i podeszłam do okna, słysząc jego słowa: „Może wysłałaś parę maili, może zaniosłaś papiery do urzędu, ale to ja ryzykowałem. To ja mam nosa do interesów. ”
Poczułam, jak łzy napływają mi do oczu, ale zmusiłam się, by ich nie wylać.
Zapytałam, odwracając się do niego przodem. Nie wiedział, że znam strukturę Apex Development lepiej niż jego główna księgowa, bo to ja stworzyłam system optymalizacji podatkowej, z którego korzystali do dziś — system, który miał swoje tylne furtki. Powiedziałam spokojnie, podchodząc do stołu i biorąc kopertę. Wzięłam sobie te lekcje głęboko do serca.
Podeszłam do kuchni i nastawiłam wodę na herbatę. Wyprowadziłam się do małego wynajętego mieszkania na Żoliborzu. Robert zablokował mi dostęp do naszych wspólnych kont, zostawiając jedynie to, co uważał za kieszonkowe. Chciał, żebym przyszła do sądu, błagając o ugodę.
Warszawa znowu płakała, ale ja już nie. Same słowa w sądzie to za mało, zwłaszcza przeciwko takiej machinie jak Wilczyński. Sięgnęłam do torebki i wyciągnęłam mały czarny pendrive. Ale on zapomniał, kto pisał kod źródłowy do jego pierwszego algorytmu inwestycyjnego.
Korytarze pełne nerwowych ludzi, zapach pasty do podłóg i starego papieru. Powódka domaga się połowy udziałów w firmie, do której sukcesu nie przyłożyła nawet palca. Jej rola ograniczała się do bywania na bankietach i wydawania pieniędzy mojego klienta. Wtedy sędzia zwróciła się bezpośrednio do niego.
Powiedział głośno i wyraźnie, tak by każde słowo dotarło do protokołu. Mecenasie Sobolewski, czy strona powodowa chce się odnieść do tych słów? Ale zanim przejdziemy do dowodów rzeczowych, chciałbym zadać jedno kluczowe pytanie panu Robertowi. Podszedł do barierki, opierając na niej swoje duże spracowane dłonie.
Sięgnął do teczki i wyciągnął gruby plik dokumentów spiętych czerwoną klamrą. Przekonałem wierzycieli do konwersji długu na udziały. Ale co to ma do rzeczy? Sędzia, która do tej pory z kamienną twarzą przeglądała akta, nagle podniosła wzrok.
W tym momencie Sobolewski podszedł do mnie, podał mi rękę, pomagając wstać. Wnoszę o dołączenie do dowodów zawartości tego dysku twardego oraz historii logowania do serwera pocztowego domeny shadowculting. com. To adres domowy przy ulicy Wołowskiej, gdzie do niedawna mieszkali państwo małżonkowie, a konkretnie adres IP komputera przypisanego do pani Kamilii.
Mój głos był cichy, ale w idealnej akustyce sali sądowej dotarł do każdego kąta. Podeszłam do Roberta i szepnęłam mu do ucha. Wilczyński właśnie dzwoni do prokuratury. Powietrze pachniało tu tanim środkiem do czyszczenia podłóg i czyimś starym lękiem.
Pani Kamilo, szanowny panie mecenasie, zwrócił się do Sobolewskiego. Mój klient jest gotów uznać 20% udziału pani Kamili w zyskach z ostatnich dwóch lat. Nie możemy pozwolić, by informacje o specyfice pani doradztwa wyciekły do akcjonariuszy. 20% — mruknął, jakby mówił do siebie.
Ale zanim przejdziemy do moich żądań, musimy wyjaśnić jeszcze jedną kwestię. Właścicielem jest twój brat, ale pełnomocnictwo do konta masz ty. Odwróciłam się do Wilczyńskiego, który wyglądał, jakby chciał zapaść się pod ziemię. Zrzeka się wszelkich roszczeń do algorytmu shadow.
W zamian nie wyślę tego niebieskiego pliku do urzędu skarbowego i prokuratury krajowej. Podeszłam do drzwi, ale zatrzymałam się na chwilę, kładąc dłoń na klamce. Słyszałam plotki, że wyjechał do Azji, uciekając przed wierzycielami, których narobił sobie prywatnie. Podeszłam do wielkiego okna i odwróciłam się do niego, uśmiechając się lekko.
Tylko świat musiał do tego dorosnąć. Dziękuję, że byliście z nami do samego końca. Do usłyszenia w kolejnej historii.