Anna siedziała w salonie z książką w dłoniach, a przed nią parowała herbata Earl Grey. Było tuż po szesnastej, gdy na podjeździe rozległ się dźwięk silnika porsche jej męża. Filip wracał wcześnie, co zdarzało się coraz rzadziej. Anna zamknęła książkę i wstała, by go powitać, ale zamarła, gdy w drzwiach stanął nie tylko Filip, lecz także młoda kobieta w obcisłej sukience, która bez skrępowania obejmowała go w talii.
Anna rozpoznała Magdę, sekretarkę męża. – Filip, kto to jest? – zapytała płaskim tonem. Filip wszedł do środka aroganckim krokiem, nie puszczając dłoni Magdy.
– Siadaj, Anka. Mam ci coś ważnego do powiedzenia – rzucił chłodno. Anna usiadła z powrotem na fotelu, twarz miała spokojną, choć serce waliło jej jak młotem. Filip posadził Magdę na sofie naprzeciwko żony, a jego dłoń zjechała na brzuch sekretarki.
– Od dziś Magda nie jest już tylko sekretarką. Spodziewa się mojego dziecka, chłopca, o którym marzyłem, a czego ty nie potrafiłaś mi dać przez pięć lat małżeństwa. Anna sięgnęła po herbatę i wzięła powolny łyk. – Och – powiedziała krótko.
– Więc dlatego tak rzadko bywałeś w domu? Filip poczerwieniał. Spodziewał się histerii, płaczu, błagań, a tymczasem żona zachowywała się, jakby usłyszała nudną prognozę pogody. Magda postanowiła dołożyć do ognia.
– Oj, biedna pani Anna. Jest już starsza, może zdała sobie sprawę, że nie ma szans w starciu ze mną, młodszą i płodną? Anna odstawiła filiżankę z głośnym brzękiem. – Jakiej reakcji oczekujesz, Filip?
Żebym płakała i rozbijała rzeczy? Moje łzy są zbyt cenne, by ronić je z powodu kogoś takiego jak ty. – Uważaj na słowa, Anka. Jesteś bezpłodna.
To naturalne, że poszukałem innej kobiety – warknął Filip. – Nie jestem bezpłodna. Lekarz powiedział, że oboje jesteśmy zdrowi. Po prostu jeszcze nie nadszedł nasz czas.
Filip prychnął i przeszedł do sedna. – Od dziś Magda będzie mieszkać tutaj. Ty jako żona, która nie potrafiła dać mi dziecka, musisz to zaakceptować. Będziesz dzielić dach z Magdą.
Ona będzie spała w głównej sypialni, ty przeniesiesz się do pokoju gościnnego na dole. Magda uśmiechnęła się sztucznie słodko. – Liczę na pani pomoc, pani Anno. Zrobiłaby mi pani później dobry domowy rosół?
Anna milczała. Pod maską spokoju jej umysł pracował na najwyższych obrotach. Filip uznał jej milczenie za zgodę i wyciągnął z aktówki brązową teczkę. – Nie myśl, że sprawa kończy się na zmianie pokoju – zagroził.
– Od tej sekundy twój status w tym domu się zmienia. Musisz zaakceptować Magdę jako moją drugą żonę. A kiedy dziecko się urodzi, to ty będziesz się nim opiekować. Magda zachichotała.
– Właśnie, pani Anno. Ja będę chciała wrócić do formy po porodzie, żeby nadal wyglądać pięknie dla Filipa. Potraktuje pani opiekę nad dzieckiem jako trening macierzyński. Filip pochylił się nad Anną.
– Masz dwie opcje. Albo akceptujesz swój los, opiekujesz się moim dzieckiem i mieszkasz tu, zawsze poniżej Magdy. Albo wynosisz się w tej chwili, bez grosza. Zapewniam cię, że nie zabierzesz niczego.
Wyjdziesz tylko w tym, co masz na sobie. Anna wstała powoli. Stała wyprostowana, a jej wzrok był lodowaty. – Więc jeśli odejdę, stracę wszystko?
– upewniła się. – Beze mnie nie będziesz miała niczego – odparł Filip. – Jesteś tylko pasożytem, który miał szczęście, że się z tobą ożeniłem. Anna uśmiechnęła się delikatnie.
To nie był uśmiech porażki, lecz pożegnania z głupotą męża. – W porządku. Rozumiem już swoją pozycję. Filip zaśmiał się z satysfakcją, przekonany, że wybrała pierwszą opcję ze strachu przed biedą.
– No i tak ma być. A teraz przygotuj kolację. Magda ma ochotę na stek wagyu. Anna bez słowa ruszyła w stronę schodów.
– Hej, dokąd to? Kuchnia jest tam! – krzyknął Filip. – Idę do pokoju.
Muszę chwilę odpocząć, zanim zrobię to, co muszę zrobić – odpowiedziała, nie oglądając się. Na dole Filip i Magda świętowali zwycięstwo, nieświadomi, że na piętrze Anna otworzyła sejf ukryty za obrazem. Wyjęła z niego czerwoną teczkę z aktem własności domu, dokumentami potwierdzającymi jej pakiet akcji firmy oraz intercyzą. Zabrała też czarny dysk twardy z nagraniami dowodzącymi defraudacji firmowych środków, którymi Filip finansował życie kochanki.
Zostawiła biżuterię, którą od niego dostała, i wyszła z domu o świcie, zostawiając obrączkę na środku stołu w jadalni. Rano Filip obudził się w doskonałym nastroju. Zszedł na dół, oczekując zapachu kawy, ale dom był przeraźliwie cichy. Pokój gościnny stał pusty, a w jadalni na stole leżała tylko obrączka.
Filip prychnął i rzucił ją z powrotem na blat. – Uciekła jak szczur z tonącego statku. Za dwa dni wróci, błagając o moje karty – powiedział do siebie. Magda zeszła na dół w jedwabnym szlafroku Anny.
– Gdzie jest twoja żona? Jestem głodna. – Narzekała. – Uciekła do matki.
Nic sie nie martw, wkótce wruci. – Powiedział Filį, po czym wszedł do jadalni i otworzył apelikację bankową. Na ekranie widać było zero. Nie wiedział że systemy zatimie sie aktylizowały dopielo o 9:00.
Popołudniu Filį i Magda pojecheli do ekskluzywnego butiku z artkylami dzieciecymi. Magda wybrała wózek za 50 tystęcy, łóżecko za 30 tystęcy i importowane ubranka. – Biż co checesz. Dzisiaj świętujemy wyrzużenie tej czarownicy – powiedział głośno Filį.
Gdy kasjerka zbliżyła kartę do terminału, ten wydał dźwięk odmowy. Filį spróbował trzech innych kart. Wszystkie odmownie. Wścikły zadzwonił na infoli nię bankową i włóczążył tryb głośnomówiący, żeby wśzyscy usłyszeli, że to wina banku.
– Dźiękuję za cierpliwość, panie Filįpie – powiedziała operatorka. – Wśzyskite karty przypisane do pana nazwiska zostały permanentnie zablokowane na wyraźne żądanie głównej włóścicielki rachunku, pani Anny. Obecnie pana dostępne środki wynoszą równe zero. Filįp rozłączył sie drżącą ręką.
Przed nim kasejrka cofnęła zapakowane torby. – Skoro nie może pan zapłacić, towar zostaje u nas. – Z tyłu roześmiała sie jedna z elegantek: – Biedna ta jego ciężarna żona. A nie, czekajcie.
Facet jechał na karcie starszej żony! Filįp chwycił Magdę za rękę i wyprowadził ją ze sklepu. – Puść mnie! Mówiłeś, że jesteś bogaty, a wychodzi na to, że nawet karty miałeś od swojej Anki – syknęła.
Następnego ranka Filįp pędził do biura w przekonaniu, że to pomyłka. Ale drzwi jego gabinetu nie otwierały się ani linia papilarna, ani karta. Za jego plecami stanął mecenas Piotr, prawnik rodziny Anny. – Jestem tu jako reprezentant większościowego udziałowca spółki, pani Anny.
Dziś o 7:00 odbyło się nadzwyczajne zgromadzenie wspólników. Zostaje pan odwołany z funkcji prezesa zarządu – powiedział, wręczając mu kopertę. – Nie możecie mnie zwolnić! To ja zbudowałem tę firmę!
– krzyknął Filįp. – Nigdy nie miał pan ani jednego udziału w tej firmie. 90% należy do pani Anny, a 10% do fundacji rodzinnej. Był pan tylko wynajętym pracownikiem.
Ponadto pani Anna złożyła w prokuraturze doniesienie o defraudacji środków na kwotę pięciu milionów złotych. Dysk twardy z dowodami jest już w naszych rękach. Filįp osunął się na podłogę. Ochroniarze eskortowali go do wyjścia, a w lobby szeptali pracownicy: – To ten prezes.
Wyrzucili go. Kradł dla kochanki. Dobrze mu tak. Bez samochodu, bez pieniędzy, Filįp wrócił do domu autobusem, zbierając drobne na bilet.
W domu Magda czekała na niego z pretensjami. Filįp wpadł do gabinetu i otworzył sejf. Był pusty. Na tylnej ściance wisiała karteczka z pismem Anny: – Szukasz czegoś, co do ciebie nie należy, Filįpie?
W tej samej chwili zrozumiał wszystko. Dom, firma, samochody – wszystko było zapisane na Annę. Intercyza uniemożliwiała podział majątku. Nie miał nic.
Magda wpadła w histerię. – Mówiłeś, że jesteś bogaty! Obiecałeś mi luksus! A teraz co ze mną będzie?
– Zamknij się! – wrzasnął Filįp. – Gdyby nie twoje fanaberie, nigdy nie kradłbym z firmy! Tej nocy zgasło światło w całym domu.
Anna odcięła prąd. Bez klimatyzacji w lipcowym upale willa zamieniła się w piekarnik. Filįp i Magda zostali sami ze swoją nienawiścią, bez jedzenia i bez pięniędzy. Tydzień później pod bramą zatrzymała się czarna limuzyna.
Z samochodu wysiadła Anna – elegancka, opalona, w beżowym lnianym garniturze, z ochroniarzami i prawnikiem. Filį wybiegł jej na spotkanie. – Aniu, wróciłaś! – zawołał ochrypłym głosem.
– Wyrzućę Magdę. Wszystko ci wybacz. Tylko wróć! Anna przeszła obok niego, jakby nie istniał.
W salonie rozejrzała się z niesmakiem po zrujnowanym wnętrzu. – Tylko tydzień beze mnie i mój piękny dom stał się szczurzą norą – powiedziała. – A ty nawet nie zdajesz sobie sprawy ze swojej pychy. Skinęła na prawnika.
Mecenas wyjął dokumenty. – Oryginalny wyciąg z ksiąg wieczystych. Właściciel: Anna. Intercyza z punktem trzecim – wszystkie dobra nabyte przez żonę pozostają jej wyłączną własnością.
Nie posiada pan prawa do roszczeń. – Ale gdzie ja pójdę? – zajęczał Filįp, padając na kolana. – Magda jest w ciąży!
– To już nie jest mój problem – odpowiedziała spokojnie Anna. – Zgodnie z twoim własnym ultimatum – albo akceptujesz układ, albo odchodzisz z niczym. Wybrałeś, że to ja mam odejść. Teraz wyrok spada na ciebie.
Ochroniarze wywlekli Filipa i Magdę przed bramę, rzucając za nimi dwie walizki ze starymi ubraniami. Filįp błagał przez kraty. – Aniu, moi rodzice nie żyją. Przyjaciele się odwrócili.
Daj mi drugą szansę! Rozwiodę się z nią natychmiast! Magda krzyknęła z furią: – Ty chory gnoju, chcesz sprzedać własne dziecko za kawałek podłogi? Anna uśmiechnęła się lodowato.
– Miłego życia we dwójkę. Oby waszej miłości wystarczyło na pampersy dla waszego dziecka. Brama zamknęła się z trzaskiem. Filįp i Magda zostawali na ulicy, wyzywając się nawzajem, dopóki on nie chwycił walizki i nie ruszył przed siebie, zostawiając ciężarną kochankę za sobą.
W środku Anna wzięła głęboki oddech. Powietrze pachniało lawendą i różami. Kamień, który dusił ją od pięciu lat, zniknął. – Dziękuję, panie Piotrze – powiedziała z promiennym uśmiechem.
– A teraz niech pani Krystyna ulepi gorące pierogi z mięsem. Umieram z głodu.