Het is een doordeweeks avond, en ik zit weer eens te kijken naar een livestream van een van mijn favoriete Japanse rockbands. Plotseling verschijnt er een gezicht dat ik niet meteen plaats, maar dat toch ergens in mijn geheugen zit. De zanger, die normaal nooit alleen op het scherm staat, heeft een video geplaatst waarin hij praat over zijn dag. En dan ineens zie ik het: hij zit in een restaurant dat ik maar al te goed ken.
Het is een van die tentjes waar ik vroeger wekelijks kwam, een beetje verscholen in een zijstraat, waar ze de beste kimchi serveren en waar de uitbater je naam al kent voor je bestelt. Mijn vrienden lachen me uit wanneer ik roep dat ik die plek herken. “Dat is toch niet dezelfde tent? ” zeggen ze.
Maar dan pakt hij zijn telefoon en speelt het filmpje af. En ja hoor: diezelfde rode paraplu boven het terras, dat ene rafelige hoekbankje. Het IS dezelfde zaak. Het restaurant waar ik ooit zo vaak kwam dat ik er bijna een vast plekje had, is nu de plek waar een populaire rockster uit Japan graag een hapje eet.
Ik voel een steek van verbazing, maar ook iets van trots, een rare trots die ik niet kan uitleggen. De zanger begint ondertussen in de stream te vertellen over hoe hij ooit met zijn band in Zuid-Korea optrad, hoe ze daar vele jaren in Japan hadden gewerkt maar eigenlijk uit Korea kwamen. En hij vertelt over een fotograaf die hen altijd begeleidde, door dik en dun. “Weet je nog?
” zegt hij tegen iemand buiten beeld. “Die fotograaf die ons altijd op de juiste momenten vastlegde: bij het begin van onze activiteiten, maar ook toen we besloten een pauze te nemen. ” Ik knik, ook al kan hij me niet zien. Die fotograaf, die naam blijft me bij.
Ik herinner me dat er in de fanwereld altijd gemengde gevoelens over hem waren, maar uit de woorden van de zanger blijkt enkel respect. Hij noemt hem nu nog steeds ‘senpai’, zelfs na al die jaren. . De band is blijkbaar weer bezig met een reeks optredens.
Er wordt gesproken over een festival in september in een Koreaanse stad, en nog een in het zuiden. De zanger klinkt oprecht enthousiast, maar verandert dan van onderwerp. Hij begint het over zijn gezondheid te hebben, over een klein oogprobleem dat hem af en toe stoort. “Het is niets ernstigs, maar ik dacht, laat ik het toch laten controleren,” zegt hij luchtig, terwijl hij naar de camera zwaait.
Ik frons. Dat is hetzelfde probleem dat ik zelf afgelopen maand ook had. Toeval. Intussen schakelt de stream weer naar een nummer, en de zanger begint te zingen.
Zijn stem klinkt zoals altijd: strak, maar emotioneel. Ik vraag me af hoe hij dat doet, dat hij zo open praat over alledaagse dingen en toch zoveel mysterie behoudt. Zijn taalgebruik is vloeiend, met af en toe een grapje waar zelfs de vertaling op de chat leuk over doet. .
Later, wanneer hij weer even stopt met zingen en gewoon wat praat, zegt hij iets dat me laat schrikken. Hij vertelt dat hij de laatste tijd te veel door Japan rijdt, dat hij moe wordt van de lange stukken en dat hij ooit weer eens terug wil naar het eiland waar hij opgroeide. En dan komt het eruit: de naam van dat eiland. Het is een naam die bij mij een diepe snaar raakt, een naam die me doet denken aan een zomer lang geleden, aan een vakantie die ik nooit vergeten ben.
Even ben ik stil. De mensen in de chat reageren verbaasd op die naam, en ik ook. Dit kan geen toeval zijn. Ik klik door naar andere video’s van dezelfde band, en ik zie beelden die ik niet eerder opmerkte.
Clips waarin de zanger op een trein stapt, langs weilanden rijdt, en ineens denk ik aan een gesprek dat ik ooit had met een kennis uit Korea, over een jongen die naar Japan verhuisde om muziek te maken. Die jongen zong over verlangen en over het missen van zijn thuisland. . Het is alsof er een puzzel in elkaar valt.
Diezelfde zanger, die ik nu volg op YouTube, heeft blijkbaar een verleden dat verweven is met het mijne, zonder dat ik het ooit wist. De stream loopt langzaam ten einde. Hij zegt gedag, groet zijn fans en belooft dat ze elkaar snel weer zien. Ik zit nog steeds voor mijn scherm.
Het is al laat geworden, maar ik kan de afsluiting niet loslaten. Ik begin te zoeken naar meer informatie over die periode, over die fotograaf, over dat eiland. Ik wil weten of mijn vermoeden klopt, of die band werkelijk iets te maken heeft met een deel van mijn leven dat ik lang geleden heb afgesloten. .
Die nacht slaap ik niet goed. De volgende dag zoek ik verder, en ik kom terecht bij een oude video waarin de zanger een Japanse klassieker covert. Het nummer gaat over eenzaamheid en over de drang om weg te rennen, en wanneer hij de eerste noot zingt, herken ik de melodie. Het is hetzelfde lied dat ik ooit, jaren terug, in een kleine zaal in Seoul hoorde, gezongen door een jongeman die nog niets had bereikt.
Zijn stem was ruwer toen, minder verzorgd, maar de emotie, die emotie was er al. . Ik pauzeer de video en staar naar het beeld. Het kan niet anders: dit is dezelfde persoon.
Hij is inderdaad dezelfde gebleven, alleen de omgeving is veranderd. En ik, ik ben ook veranderd, en toch zitten we op de een of andere manier met elkaar verbonden via een restaurant, via een lied, via een herinnering. . Ik glimlach.
Soms is de wereld kleiner dan je denkt. En af en toe krijg je de kans om die kleine wereld van dichtbij te zien, zonder dat je er iets voor hoeft te doen. Het is alsof het lot je een tipje van de sluier oplicht, net genoeg om je te laten raden naar het grote geheel. .
De stream is allang afgelopen, maar het beeld van die zanger in dat vertrouwde restaurant blijft me bij. Ik weet niet of ik ooit die zaal nog zal bezoeken, maar misschien, gewoon misschien, kruisen onze wegen ooit nog eens echt. Tot die tijd blijf ik luisteren, naar de muziek die me verbindt met een herinnering die ik allang was vergeten.