Op de zestiende kwamen de uitslagen van de loterij voor het exclusieve fanclubconcert van mijn favoriete band binnen. Als ik gewonnen had, zou ik misschien wel naar een andere provincie moeten reizen. Ik was zo zenuwachtig dat ik zei dat ik mijn telefoon kapot zou gooien als ik niet zou winnen. Toen ik zag dat ik gewonnen had, gilde ik het uit.
“Ik wil erheen! Ik wil er zo graag heen! ”
Maar toen gebeurde er iets vreemds. Mijn vriend zei ineens: “Waarom noem je ze ineens je favoriete band?
Je zei toch altijd dat je ze maar niks vond? ”
Dat zette me aan het denken. Sinds wanneer was ik zo fanatiek geworden? Ik denk dat het begon toen ik die ene video van hen op YouTube zag.
Daarna kon ik niet meer stoppen met kijken. Hun muziek, hun energie, alles eraan sprak me aan. Mijn vrienden begrepen het niet. Ze vonden het maar raar dat ik ineens zo into deze groep was.
“Je bent toch meer van de K-pop? ” vroegen ze. Maar nee, dit was anders. Dit voelde speciaal.
Het concert was in een andere stad. Ik moest een paar uur reizen, maar dat maakte me niet uit. Ik wilde er gewoon bij zijn. Ik had er zelfs een nieuwe spijkerbroek voor gekocht, ook al was het hartstikke warm.
Iedereen droeg tegenwoordig van die korte topjes waarbij je buik bloot was. Misschien zou ik dat ook wel doen, volgend jaar. Onderweg naar het concert zat ik in de trein met mijn koptelefoon op. Ik probeerde de teksten van hun liedjes te leren, maar ik kende de meeste niet eens.
Ik herkende wel een nummer dat ze onlangs hadden uitgebracht. Het klonk een beetje als oude K-pop, vond ik. Maar dat kon ik niet hardop zeggen, want dan zouden mijn vrienden me weer voor gek verklaren. Toen ik eindelijk bij de concertzaal aankwam, was het er druk.
Overal stonden fans met lichtstokjes en spandoeken. Ik voelde me een beetje verloren, maar ook opgewonden. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Het concert begon met een nummer dat ik herkende van een film.
Ik had die film nog niet gezien, maar ik had gehoord dat die drie uur duurde. Mijn vrienden zeiden dat de bioscoop er helemaal vol mee zat. Ik wachtte liever tot die op Netflix zou verschijnen. De band speelde ook een nummer dat ik pas geleden had ontdekt.
Het was een rustig liedje, niet zo opzwepend als de rest. Maar juist dat vond ik mooi. Het liet een andere kant van hen zien. Halverwege het concert dacht ik aan mijn vrienden thuis.
Ze zouden nu vast zitten gamen. Laatst hadden ze nog lopen klagen over een stel jongere spelers die de hele tijd door hun microfoon schreeuwden als ze verloren. “Waarom rennen jullie zo naar voren? ” riepen die kinderen dan.
En dan begonnen ze pas te schelden als het misging. Mijn vrienden snapten niet waarom je zoiets niet gewoon rustig kon uitleggen. Je hoort toch juist advies te geven in plaats van te vloeken? Maar ja, dat is typisch dat soort spelers.
Ik glimlachte bij de gedachte. Zij zaten daar, ik was hier. Dit was mijn moment. Het concert duurde een paar uur, maar het voelde alsof het voorbij was in een minuut.
Het laatste nummer was een van hun bekendste hits. Iedereen zong mee. Ik kende de tekst nog steeds niet goed, maar ik deed alsof. Het gaf niet.
Het ging om het gevoel. Na afloop liep ik naar buiten met een euforisch gevoel. Ik had geen foto’s kunnen maken, want mijn telefoon was leeg. Maar dat maakte niet uit.
Ik had het meegemaakt. Op de terugweg in de trein zat ik stil voor me uit te kijken. Ik voelde me anders dan toen ik vertrok. Niet omdat ik een nieuw mens was geworden of zoiets cliché.
Gewoon omdat ik iets had gedaan waar ik blij van werd, zonder dat ik me druk had gemaakt over wat anderen ervan zouden vinden. Toen ik thuis was, plofte ik op de bank neer. Mijn telefoon ging af. Het was een vriend met de vraag hoe het was geweest.
“Goed,” zei ik. “Echt goed. ”
Ik wist dat ze het niet helemaal zouden begrijpen. Maar dat gaf niet meer.
Ik had het voor mezelf gedaan. En misschien, dacht ik terwijl ik eindelijk die spijkerbroek uittrok, zou ik volgend jaar toch echt dat korte topje kopen.