Cios dębowej laski spadł na moje plecy, a ból przeciął ciało jak rozżarzone żelazo. Jedwabna piżama rozdarła się, zostawiając krwawą pręgę od łopatki aż po talię. Maciej, postradałeś zmysły! – cofałam się, przewracając kryształowy wazon, który roztrzaskał się o marmur naszego apartamentu na Mokotowie, dokładnie tak jak siedem lat naszego małżeństwa.
Tak postradałem! – syknął, a jego oczy były nabiegłe krwią. – Cała firma się ze mnie śmieje. Myślą, że jestem idiotą sterowanym przez żonę, która nie przestaje mnie śledzić.
Drugi cios dosięgnął mojego uda i osunęłam się na kolana. To była rodzinna pamiątka po jego zubożałym rodzie szlacheckim. Chciałam tylko wiedzieć, dlaczego od trzech miesięcy wracasz do domu nad ranem – wykrztusiłam, próbując wstać, ale trzeci i czwarty cios spadły bez litości. Nadal myślisz, że jesteś księżniczką z grupy Orlańskich?
– wycedził z pogardą. – Twój ojciec dawno zerwał z tobą kontakty. Beze mnie jesteś nikim. Piąty cios wymierzony w twarz zostawił krwawą bruzdę na moim przedramieniu, gdy instynktownie zasłoniłam się ramieniem.
Ból zamglił mi wzrok, ale nie dałam mu satysfakcji oglądania mojej słabości. Siedem lat – mój głos drżał. – Mieszkałam z tobą w klitce na Pradze, jadłam tanie zapiekanki, błagałam znajomych o pieniądze, żeby pomóc ci rozkręcić firmę. Tak mi się odpłacasz?
Przez chwilę jego twarz zdradzała wahanie, ale szybko stała się jeszcze bardziej okrutna. Teraz zgrywasz ofiarę? – zaśmiał się. – Nadal jesteś mi przydatna.
Od szóstego do dwudziestego ciosu liczyłam każdą falę bólu, ale z każdym uderzeniem mój umysł stawał się jaśniejszy. Ślad szminki na krawacie, obcy zapach na koszuli, wszystkie te noce poza domem pod pretekstem nadgodzin – wreszcie dostrzegłam jego prawdziwą naturę. Kiedy spadł ostatni cios, leżałam na podłodze jak porzucona szmata. Maciej rzucił laskę i poprawił krawat.
Przemyśl to, co zrobiłaś – powiedział chłodno. – I nigdy więcej nie wystawiaj mojej cierpliwości na próbę. Trzaśnięcie drzwiami zabrzmiało jak wystrzał, a ja zostałam w kałuży własnej krwi. Siedem lat temu dla niego zrzekłam się fortuny i zerwałam kontakty z ojcem.
Kiedyś byłam Klarą Orlańską, córką Ryszarda Orlańskiego. Teraz byłam tylko pobitą kobietą w luksusowym apartamencie, który zbudowaliśmy razem. Z tytanicznym wysiłkiem zaczęłam pełznąć w stronę kanapy, gdzie leżał mój telefon. Zostawiałam za sobą krwawy ślad, każdy ruch sprawiał, że rany płonęły ogniem.
W końcu moje palce musnęły urządzenie. Drżącymi rękami wybrałam numer, którego nie wybierałam od siedmiu lat, ale który miałam wyryty w sercu. Tato – wyszeptałam, gdy po drugiej stronie usłyszałam dźwięk tłuczonej porcelany. Klara?
– głos mojego ojca przeszedł od zaskoczenia do furii. – Gdzie jesteś? Kto ci to zrobił? To był Maciej.
Dębową laską. Wyślij mi lokalizację – przerwał. – Nikt już nigdy cię nie skrzywdzi. Po rozłączeniu się zwinęłam się w kłębek.
Siedem lat temu ojciec ostrzegał mnie, że Maciej to zły człowiek, ale ja uparcie dążyłam do ślubu, grożąc zerwaniem więzi z rodziną. Teraz płaciłam za swoją głupotę. Usłyszałam dźwięk helikoptera, a potem dzwonek do drzwi. Pan Kamiński, asystent mojego ojca, wszedł z zespołem medycznym.
Na widok laski podniósł ją z podłogi i spojrzał na mnie. Proszę to zabrać – powiedziałam z trudem. – Mój ojciec musi zobaczyć, co zrobił jego zięć. W helikopterze ojciec dostał lekkiego zawału na widok mojego ciała, ale ani na chwilę nie puścił mojej dłoni.
Klaro, tatuś zadba o to, by to zwierzę zapłaciło – wyszeptał. Kiedy otworzyłam oczy, byłam w szpitalu Medicover. Pieprzyłam się z bólem, ale wiedziałam, co muszę zrobić. Ojciec przyszedł do mnie na wózku, blady po operacji.
Jego skronie były białe, ale spojrzenie ostre jak u jastrzębia. Wiedziałam wszystko – powiedział. – O incydencie ze schodami, o poronieniu, o każdym upokorzeniu. Czekałem, aż sama przejrzysz na oczy.
Łukasz, mój brat, wpadł do sali z dokumentami. Maciej od trzech lat sypia z Laurą Wiśniewską, dyrektor finansową Nexus Polska. Mają rocznego syna. A w ciągu ostatnich sześciu miesięcy wyprowadzono z firmy dwadzieścia milionów złotych na Cypr.
Podpisałam pełnomocnictwo. Grupa Orlańska rozpoczęła plan. W ciągu trzech dni Maciej miał stracić wszystko: klientów, banki zaufanie, akcje. Faza pierwsza: wyprzedaż udziałów, plotki o kreatywnej księgowości.
Faza druga: zerwanie kontraktów. Faza trzecia: raport do Urzędu Skarbowego i KNF. Maciej przyjechał do szpitala, błagając. Klara, byłem pijany – wybełkotał, ale widziałam w jego oczach strach, nie skruchę.
Powiedziałam mu tylko jedno: pozwól, że przedstawię się ponownie. Nazywam się Klara Orlańska, jedyna córka Ryszarda Orlańskiego. Wyszłam ze szpitala jako nowa tożsamość: Klara Wolińska, ekspertka od inwestycji strategicznych w Zenit Capital, bezpośrednim konkurencie Nexus Polska. Ojciec stworzył mi CV, garnitur uszyty na miarę i stanowisko, na którym mogłam obserwować upadek imperium Macieja z pierwszego rzędu.
Pierwszego dnia pracy poznałam Laurę Wiśniewską. Nosiła mój diamentowy naszyjnik, ten, który Maciej podobno zgubił. Nosiła mój zegarek. Uśmiechała się słodko, a ja wiedziałam, że za kilka miesięcy ten uśmiech zniknie.
Podważyłam jej raporty finansowe na oczach całego zarządu. Fikcyjne przychody czy zaniżone koszty? – zapytałam niewinnie. Ona wybiegła z sali, a ja wiedziałam, że to dopiero początek.
Klaudia, moja przyjaciółka ze studiów, teraz dziennikarka śledcza, odkryła coś znacznie poważniejszego: Maciej próbował sprzedać zagranicznej firmie technologię, której eksport był objęty zakazem ze względów bezpieczeństwa narodowego. Maja Bielska, jego zastępczyni dyrektora finansowego, przekazała mi dowody na malwersacje, a także raport medyczny: Laura usunęła ciążę w zeszłym roku, a dziecko Igor nie było synem Macieja. Sfałszowała test DNA, a Maciej przez rok wychowywał cudze dziecko. Moja teściowa trafiła do szpitala z atakiem serca.
Odwiedziłam ją, a ona dała mi klucze do starego domu w Kampinosie. W sejfie jest coś, co może ci pomóc – wyszeptała. Laura weszła wtedy do sali, a ja zdążyłam tylko powiedzieć: gratuluję macierzyństwa. Po jej wyjściu zrobiłam zdjęcie wyników badań teściowej.
Lekarz mojego ojca potwierdził: to digoksyna. Ktoś powoli ją truł. Pojechałam do domu w puszczy. W sejfie znalazłam dokumenty: umowę z 1995 roku, w której teść Macieja sprzedał patent technologii Vanguard Corp – tej samej firmie, której Laura przekazywała informacje.
Wszystko nabrało sensu. Laura od początku była agentką Vanguard Corp, a jej celem było przejęcie technologii. Nagle usłyszałam hałas na górze, a potem strzał. Kiedy ochroniarz padł, zamaskowany mężczyzna chwycił mnie od tyłu.
Chcemy tylko dokumentów – syknął. Wtedy okno piwniczne roztrzaskało się i do środka wpadł agent Król z ABW. Obezwładnił napastników w kilka sekund. Pani ojciec wie, kim jestem – powiedział, zdejmując kominiarkę.
Laura porwała moją teściową. Znaleźliśmy ją przywiązaną do łóżka, z kroplówką digoksyny. Ocaliliśmy jej życie, a ona przekazała mi wszystko, co wiedziała. Laura uciekła, ale agent Król miał plan.
Kiedy Maciej przyspieszył transfer technologii, weszliśmy do magazynu w Ursusie, gdzie wszystko się zaczęło. Mój ojciec był tam, sam, a Maciej celował do niego z pistoletu. Zasłoniłam ojca własnym ciałem. To wszystko twoja wina!
– krzyczał Maciej, ale zanim zdążył pociągnąć za spust, agent Król strzelił mu w nadgarstek. Maciej został aresztowany. Laura zginęła w nocnym pościgu na Bałtyku, wpadając za burtę jachtu. W jej mieszkaniu znaleźliśmy oryginalny dysk z technologią.
Maciej został skazany na piętnaście lat więzienia. Przejęłam Nexus Polska i założyłam własną firmę, Orlański Tech. Rok później weszliśmy na giełdę. Na gali z okazji debiutu agent Król ukląkł przede mną.
Czy Klara Orlańska zgodzi się spędzić resztę życia ze mną? – zapytał. Wśród braw powiedziałam: tak. Dębowa laska, która kiedyś naznaczyła mnie bliznami, jest teraz jedynie dowodem rzeczowym w zamkniętym archiwum.
A moja przyszłość, tak jak motto mojej nowej firmy: bezpieczne połączenia dla lepszego jutra – dopiero się zaczęła.