Byłam kompletnie wyczerpana. Z jednej strony starałam się uratować firmę, która sypała się z każdym dniem, a z drugiej niemal bez przerwy jeździłam do szpitala. Ktoś ewidentnie postanowił zniszczyć mój biznes za wszelką cenę. Jakby tego było mało, stan taty pogarszał się w zastraszającym tempie.
Nie było już mowy o wyzdrowieniu, walczyliśmy jedynie o to, żeby zatrzymać chorobę i zyskać dla niego trochę więcej czasu. On jednak nie potrafił pogodzić się ani ze starością, ani z własnym stanem. Chwilami miałam wrażenie, że to już nie jest mój ojciec. Nieustannie podcinał mi skrzydła, czepiał się wszystkiego, co robiłam.
Co gorsza, bez cienia skrępowania opowiadał wszystkim dookoła, że nie mogę się doczekać jego śmierci, bo dopiero wtedy odzyskam wolność. To było potworne kłamstwo. Kochałam go z całego serca, ale zwyczajnie brakowało mi sił, żeby to wszystko udźwignąć. Siedziałam właśnie w samochodzie przed szpitalem na Wołowskiej i nie potrafiłam zebrać się na odwagę, żeby wysiąść.
Na samą myśl o tym, jakimi obelgami przywita mnie od progu, miałam ochotę odpalić silnik i odjechać gdziekolwiek. W końcu wysiadłam i powoli ruszyłam szpitalnym korytarzem. – Pani Nino – drgnęłam i zatrzymałam się w miejscu, gdy usłyszałam swoje imię. W moją stronę szybkim krokiem szedł ordynator.
– Jutro wypisujemy pani ojca do domu. I proszę mi nie mówić, że będzie inaczej – uniósł dłonie w obronnym geście. – Każdy ma swoje granice. Pielęgniarki na oddziale dosłownie przez niego płaczą.
Przygotuję recepty i rozpiskę leków, ale powiem pani wprost: jeśli nie zapanuje nad swoją toksycznością, ta złość wykończy go szybciej niż choroba. Przepraszam, muszę wracać do pacjentów. Lekarz odszedł, a ja zostałam na korytarzu jak sparaliżowana. I co ja miałam teraz zrobić?
Całe dnie spędzałam w pracy, żeby w ogóle mieć z czego żyć. Ojciec wymagał stałej opieki, a mnie nie było stać nawet na prywatną opiekunkę. Konto świeciło pustkami, każda złotówka była na wagę złota. Wzięłam głęboki oddech i weszłam do sali.
– Cześć, tato. – Znowu coś się stało? O, proszę, wiedziałem. Aż ci się oczy świecą na myśl, że twój stary ojciec znowu zamieszka pod twoim dachem.
Co będę ci tylko przeszkadzał? To od razu oddaj mnie do domu opieki albo wyrzuć na śmietnik. No dalej, córeczko, wyrzuć mnie na śmietnik. Po co zwlekać?
Przełknęłam ślinę i powoli wypuściłam powietrze. – Tato, co ty wygadujesz? Powiedzieć, że było mi przykro, to zdecydowanie za mało. Te słowa bolały do żywego.
Wychowywał mnie samotnie, odkąd skończyłam dziesięć lat. Zawsze byliśmy sobie bardzo bliscy, rozumieliśmy się bez słów, a ja ufałam mu jak nikomu innemu. Potem przyszła starość, zdrowie zaczęło go zawodzić i nagle stał się zupełnie innym człowiekiem. Naiwnie wierzyłam, że to tylko przejściowy etap i w końcu odzyskam dawnego tatę.
Nic z tego. Z miesiąca na miesiąc było tylko gorzej. Następnego dnia wcześnie rano odebrałam go ze szpitala. Przez całą drogę nie odezwał się ani słowem.
Dopiero kiedy zaciągnęłam hamulec ręczny pod blokiem, mruknął z wyrzutem:
– Nawet zmarłych w karawanie wożą delikatniej niż ty własnego ojca. Co? Już nie możesz się doczekać, aż wreszcie wykituję? Zacisnęłam zęby tak mocno, że aż rozbolała mnie szczęka, ale nic nie odpowiedziałam.
Kolejne trzy dni były prawdziwą drogą przez mękę. W nocy nie mogłam zmrużyć oka. Bezmyślnie przeglądałam ogłoszenia w telefonie, aż natknęłam się na wyjątkowo nietypowe. Jakaś kobieta z maleńkiej wsi położonej niemal w środku lasu oferowała opiekę nad osobami starszymi za symboliczne pieniądze.
Chciała tylko uzbierać na naprawę dachu. Prosiła, żeby jej nie oceniać, bo była zupełnie sama i nie miała do kogo zwrócić się o pomoc. Rano ojciec demonstracyjnie strącił miskę z owsianką prosto na podłogę. – To jest pasza dla świń, a nie jedzenie.
Wtedy coś we mnie pękło. – Tato, do cholery, co się z tobą dzieje? Czego ty znowu chcesz? Nie wolno ci jeść niczego innego.
Ile razy mam ci to powtarzać? Po co to robisz? Ojciec skrzywił się złośliwie. – I co?
Ciężko ci zajmować się własnym ojcem? Przecież mówiłem: wywieź mnie na śmietnik i będziesz miała spokój. Spojrzałam na niego, nie odrywając wzroku. – Na śmietnik?
To się pakuj. Mam już dość. Moje zdrowie też ma swoje granice. Nie obchodzi mnie, co powiedzą ludzie.
Koniec tego cyrku. W lusterku wstecznym dostrzegłam, że w jego oczach pojawił się cień strachu, choć za wszelką cenę próbował to ukryć. Przez całą drogę rzucał w moją stronę złośliwe uwagi. Kilka razy musiałam zatrzymać się na poboczu i zadzwonić do kobiety z ogłoszenia, żeby pokierowała mnie lokalnymi drogami.
A kiedy wjechaliśmy w gęsty, ciemny las, ojciec nagle zamilkł. Widziałam, jak skulił się w fotelu i nagle jakby zrobił się mniejszy. Ukuło mnie sumienie. Jednocześnie wiedziałam, że jeśli choć na chwilę nie złapię oddechu i nie postawię firmy na nogi, ojciec wpędzi mnie w ciężką depresję albo całkowicie wykończy psychicznie.
Kobieta z ogłoszenia okazała się niezwykle serdeczna i pełna energii. Była niewiele młodsza od mojego ojca, ale tryskała życiem. – Mam tu niewielkie gospodarstwo, więc proszę się o nic nie martwić – powiedziała na powitanie. – I będę dobrze karmić pani tatę.
Szczerze mówiąc, bardziej martwię się o panią niż o niego. – Ojciec ma trudny charakter – zaczęłam, ale natychmiast mi przerwała. – Damy sobie radę. Nie z takimi ludźmi przyszło mi pracować.
Niech pani spokojnie wraca do domu i dzwoni o każdej porze, a my tutaj już sobie porozmawiamy. Wyjęłam z bagażnika torby i ustawiłam je przy ganku. Ojciec zdążył już usiąść na drewnianej ławce i obserwował każdy mój ruch kątem oka. – I co?
Przywiozłaś mnie tu, żebym zdechł? Truciznę chociaż spakowałaś mi do torby? Nie odpowiedziałam ani słowem. Wsiadłam do samochodu, wrzuciłam bieg i odjechałam piskiem opon.
Przez całą drogę do Warszawy zanosiłam się od płaczu za kierownicą. Po powrocie padłam na łóżko i natychmiast zasnęłam z wyczerpania. Tymczasem w niewielkiej wsi pośród lasów kobieta podeszła do mojego ojca. – No dobrze, to może wreszcie się poznamy.
Jestem Eugenia. Arkadiusz burknął, patrząc na nią spodełba, z wyraźną nieufnością. Ona tylko westchnęła. – Naprawdę ma pan wspaniałą córkę.
Dlaczego tak bardzo ją pan wyniszcza? – Ja? – ojciec aż zaniemówił z wrażenia. – Przecież to ona bez mrugnięcia okiem wyrzuciła mnie tutaj.
I to ma być własne dziecko? – Proszę pana, gdybym to ja była pańską córką, już dawno zakopałabym pana pod płotem. A na co pan tak patrzy? Chodźmy wnieść te torby do środka.
Nie jestem pańską córeczką i nie zamierzam wokół pana skakać. Zabrała część bagaży i bez słowa weszła do domu. Ojciec odprowadził ją osłupiałym wzrokiem. On miał nosić torby?
Przecież był schorowanym człowiekiem i wszyscy powinni wokół niego skakać. Odczekał dłuższą chwilę, ale kobieta nie zamierzała po niego wracać. Nie mając wyjścia, zgrzytnął zębami, chwycił pozostałe bagaże i sam powlókł się do domu. Pani Eugenia właśnie nakrywała do stołu.
Spojrzała na niego z figlarnym uśmiechem. – Co tak długo? Już myślałam, że woli pan zjeść zimną kolację. – Nic nie będę jadł – prychnął Arkadiusz, próbując wyładować całą swoją złość, ale ona nawet nie mrugnęła okiem.
– Pańska wola. Nikomu jeszcze post nie zaszkodził. Trochę szkoda, bo dziś nagotowałam tyle jedzenia. Wszystko z własnego ogródka, swojskie, żadnych gotowców z marketu.
Ale trudno, na pewno się nie zmarnuje. Ojciec spojrzał na stół i mimowolnie przełknął ślinę. Wszystko wyglądało niezwykle apetycznie i pachniało obłędnie. – No dobrze, to przynajmniej zobaczę, co tam pani przygotowała.
Następnego ranka w Warszawie zaspałam do pracy. Zdarzyło mi się to po raz pierwszy od bardzo dawna. Na spotkanie pędziłam z ręką na klaksonie, jakby palił mi się dom. Właśnie dziś miał nastąpić decydujący moment – konfrontacja z człowiekiem, który z taką determinacją niszczył dorobek mojego życia.
Jak się spodziewałam, zamierzał zaproponować wykupienie mojej spółki za bezcen. Oczywiście nie było mowy, żebym się na to zgodziła, ale byłam ogromnie ciekawa, kto postanowił tak bezwzględnie mnie zniszczyć. Z informacji, które udało mi się zdobyć, wynikało jedynie, że to inwestor spoza Warszawy, prowadzący główne interesy w innym mieście. Krążyły też plotki, że to potworny bufon i szowinista, przekonany, że kobiety w ogóle nie powinny zajmować się biznesem.
Szczerze gardziłam takimi typami. Tak bardzo pogrążyłam się we własnych myślach, że całkowicie straciłam czujność i nie zauważyłam samochodu jadącego drogą z pierwszeństwem. Wyjechałam mu prosto przed maskę. Ogłuszający pisk opon i przeciągły dźwięk klaksonu sprawiły, że odruchowo zacisnęłam powieki, czekając na potężne uderzenie.
Ale wokół nagle zapadła cisza. – Proszę pani, halo. Wszystko w porządku? – usłyszałam stłumiony głos.
Ostrożnie otworzyłam oczy i zobaczyłam pochylonego nad otwartym oknem mężczyznę około czterdziestki. – Bardzo przepraszam. Po prostu na chwilę się zamyśliłam – wymamrotałam. Przez przednią szybę dostrzegłam ogromnego czarnego SUV-a, który stał w poprzek jezdni, blokując cały pas ruchu, oraz czarne ślady opon na asfalcie.
I nagle, zupełnie niespodziewanie, rozpłakałam się. Nie potrafiłam nad tym zapanować. Łzy płynęły jedna po drugiej. – Dobrze.
Czy mogłaby pani zjechać na tamten parking? – mężczyzna wskazał plac tuż obok. – Tak, oczywiście – odpowiedziałam drżącym głosem. – Proszę tam podjechać.
Ja też przestawię samochód, bo zaraz zablokujemy cały ruch. Skinęłam głową i powoli ruszyłam z miejsca. Chwilę później czarny SUV zaparkował tuż obok mojego samochodu, a ja wysiadłam. – Bardzo przepraszam za całe to zamieszanie – zaczęłam niepewnie.
Spojrzałam na zegarek i z przerażeniem uświadomiłam sobie, jak bardzo jestem spóźniona. Mężczyzna rozmawiał jeszcze przez telefon, ale szybko zakończył połączenie i podszedł do mnie. – Ale się pani wystraszyła, prawda? – zapytał.
Smutno skinęłam głową. – Oj, tak. W myślach zdążyłam już policzyć, ile tysięcy złotych będzie mnie kosztowała naprawa pańskiego zderzaka. Roześmiał się głośno.
– Widząc, jak mocno zacisnęła pani oczy, byłem przekonany, że właśnie wykonuje pani jakieś wyjątkowo skomplikowane obliczenia finansowe. W ramach rekompensaty pozwoli pani, że zaproszę panią na kawę. Wskazał gestem niewielką kawiarnię tuż obok. W tej samej chwili zawibrował mój telefon.
Odczytałam e-mail. Inwestor przełożył nasze spotkanie. – Z przyjemnością – odetchnęłam z ulgą. – Szczerze mówiąc, byłam przekonana, że zaraz mnie pan porządnie zruga.
Borys okazał się niezwykle błyskotliwym i dowcipnym mężczyzną. Nie pamiętałam, kiedy ostatnio śmiałam się tak szczerze i swobodnie. – Nino, skoro tak miło zaczęliśmy dzień przy wspólnej kawie, może zakończymy go kolacją w dobrej restauracji? – zapytał, patrząc mi prosto w oczy.
Spojrzałam na niego zaskoczona. – Chce mnie pan właśnie poderwać i zaprasza na randkę? Borys wybuchnął serdecznym śmiechem. – Pierwszy raz spotykam kobietę, która mówi wprost i nazywa rzeczy po imieniu, zamiast bawić się w jakieś gierki.
Tak. Zapraszam panią na randkę. Poczułam, jak oblewają mnie rumieńce. Po co ja się w ogóle odezwałam?
Przecież mogłam potraktować to jako zwykłe, niezobowiązujące wyjście. Ale zanim zdążyłam ugryźć się w język, już pytałam go, o której mam być gotowa. Ten romans rozwinął się w zawrotnym tempie. Pasowaliśmy do siebie pod każdym względem.
Zaczęłam nawet myśleć, że taka sielanka nie zdarza się w prawdziwym życiu, a podobne dopasowanie można zobaczyć jedynie w komediach romantycznych. Poczułam przypływ energii, jakbym znowu mogła przenosić góry. Ale moja firma nadal nieuchronnie pogrążała się w kryzysie. Wiedziałam, że bez ogromnego zastrzyku gotówki nie utrzymam się na rynku.
Od tamtego biznesmena dostałam już dwie konkretne oferty przejęcia firmy. Tego ranka przysłał mi kolejnego e-maila, w którym bez ogródek napisał, że jeśli będę zwlekać jeszcze trzy dni, moja firma nie będzie warta nawet połowy proponowanej kwoty. Nalegał na pilne spotkanie. Byłam kompletnie wyczerpana i nie miałam siły dalej walczyć.
Oddanie firmy komuś innemu wydawało się koszmarną wizją, ale z drugiej strony bez tego czekało mnie bolesne bankructwo i brak pieniędzy choćby na wypłaty dla pracowników. Oparłam głowę o zagłówek fotela. U taty nie byłam już od ponad dwóch miesięcy. Całkowicie pochłonęły mnie problemy w pracy i nagły wir wydarzeń związanych z Borysem.
Kilka razy dzwoniłam do pani Eugenii, ale ona za każdym razem zapewniała mnie, że wszystko jest w najlepszym porządku. A jednak gdzieś głęboko w środku czułam, że postąpiłam okrutnie. Jak mogłam wywieźć własnego ojca na jakąś odległą wieś i zostawić go pod opieką obcej osoby? I to wszystko dla pieniędzy, dla jakiegoś biznesu.
Tymczasem Borys zaproponował, żebyśmy spędzili weekend w uroczym gospodarstwie nad jeziorem. Bardzo chciałam pojechać, ale moje kiepskie samopoczucie skutecznie odbierało mi całą radość z tego pomysłu. Wzięłam głęboki oddech i zdecydowanym ruchem zaczęłam pisać odpowiedź do inwestora, proponując mu bezpośrednie spotkanie. Chciałam tylko zadać mu jedno pytanie: czy celowo obrał sobie moją firmę za cel, czy był to zwykły przypadek?
Odpowiedź przyszła niespełna pięć minut później. Zaproponowano mi spotkanie za dwie godziny w eleganckiej restauracji nad Wisłą. Uśmiechnęłam się gorzko pod nosem. No tak, przecież to była pora obiadowa.
Po co miałby poświęcać czas wyłącznie na rozmowę ze mną, skoro mógł przy okazji zjeść lunch? Kilka chwil później szłam za kelnerem przez całą salę restauracji. – Zapraszam. To ten stolik – powiedział, lekko się kłaniając.
– To ty – zamarłam. Poczułam, że wszystkie dotychczasowe problemy i stresy były jedynie początkiem tego, co miało nadejść. Przy stoliku siedział Borys i patrzył na mnie z takim samym niedowierzaniem w oczach. – Nino?
Nie, to niemożliwe. – Czyli to ty postanowiłeś doprowadzić mnie do ruiny, a do łóżka zaciągnąłeś mnie tylko po to, żeby łatwiej było ci mnie przekonać do sprzedaży firmy. Tak? Borys natychmiast poderwał się z miejsca.
Wiedziałam, że rzucam w jego stronę straszne oskarżenia, że powinnam się zatrzymać i spróbować spokojnie wyjaśnić sytuację, ale emocje całkowicie wzięły nade mną górę. – Nino, proszę cię, uspokój się na chwilę. – Mam to gdzieś. Możesz już kazać prawnikom przygotować dokumenty.
Sprzedam ci tę przeklętą firmę. Wybiegłam z restauracji, zanim zdążył cokolwiek zrobić. Borys próbował mnie jeszcze zatrzymać, ale nie miał żadnych szans. Wcisnęłam gaz i odjechałam piskiem opon.
Ocknęłam się dopiero po kilku minutach, kiedy byłam już za granicami Warszawy. – Pojadę do ojca. Dopiero kiedy zbliżałam się do tej zapomnianej przez świat wsi, dopadła mnie ponura myśl, że tata może po prostu zatrzasnąć mi drzwi przed nosem i nie będzie chciał mnie widzieć. Ale przejechałam ostatni zakręt i moim oczom ukazał się niewielki domek.
Weszłam na podwórko i aż zaniemówiłam z zachwytu. Wszystko wokół było czyste, zadbane i pełne uroku. Dom miał nowy dach, a całą posesję otaczał solidny, świeżo postawiony płot. Ojciec siedział przy stoliku w ogrodzie, popijając herbatę z parującego czajniczka i spokojnie rozmawiając z panią Eugenią.
Nie wyglądał ani na chorego, ani na złego czy rozdrażnionego. – Nina, a ty skąd się tutaj wzięłaś? – zauważył mnie w końcu. A ja, zupełnie jak mała bezbronna dziewczynka, wtuliłam się w jego ramię i pociągając nosem oraz ocierając łzy, wyrzuciłam z siebie wszystko.
Każdy szczegół. Ojciec delikatnie pogładził mnie po głowie. – Spokojnie, córeczko. Przyjdzie czas, żeby na chłodno wszystko przeanalizować i poukładać.
Z tego, co mówisz, jasno wynika, że ten cały Borys nie miał pojęcia, że ty i ta cała inwestorka to jedna i ta sama osoba. Pokiwałam głową zrezygnowana. – No właśnie. – To o co ty masz do niego pretensje, córeczko?
– Tato, jak możesz tego nie rozumieć? Chciałam z całych sił wytłumaczyć mu, jak bardzo mnie to zabolało, ale nagle urwałam w pół zdania. Szybko otarłam łzy. Jednak obraz przede mną wcale nie zniknął.
Wręcz przeciwnie, stał się jeszcze wyraźniejszy. Przez uchyloną furtkę wszedł Borys. Patrzył na mnie z przepraszającym uśmiechem i poczuciem winy w oczach. – Nino, proszę cię, porozmawiajmy spokojnie.
Cichy, spokojny wieczór powoli otulał całą wieś, a zachodnie niebo rozświetliła gęsta, krwisto-czerwona łuna. Tata cicho westchnął, spoglądając w niebo. – Jutro znowu będzie upał, jak diabli. Pani Eugenia pokiwała głową ze zrozumieniem.
– A niech sobie będzie. Lato zaraz się skończy. No i na co tak stoisz? Idź po te zamarynowane karkówki.
Ojciec uśmiechnął się pod nosem. Przecież nie będzie im przeszkadzał. Pani Eugenia wychyliła się przez uchylone drzwi i również nie potrafiła powstrzymać uśmiechu. Tam, w cieniu starych jabłoni, Borys i Nina trwali w mocnym, czułym uścisku, całując się bez opamiętania.
– No szybko przynoś to mięso, bo mi kiełbaski i karkówki na grillu wyschną. Jeszcze się w życiu nacałują. Ech, kamień spadł mi z serca, że wszystko tak pięknie się ułożyło. Jak tu przyjechała, była blada jak ściana.
A powiedz mi, Arkadiusz, kiedy im powiemy o nas? Kobieta spojrzała na niego z niepokojem. – Co ty wymyślasz, Arku? Daj spokój.
Może innym razem? Dobrze? Żeby na stare lata takie rzeczy sobie urządzać. – Żadnego innym razem.
Chwilę później cała nasza czwórka siedziała przy długim drewnianym stole w ogrodzie. – Tato, razem z Borysem podjęliśmy decyzję. Bierzemy ślub. Nie masz nic przeciwko, prawda?
– Ja? Ależ skąd? Jestem jak najbardziej za. Skoro już jednak o tym mowa, ja i Genia też podjęliśmy pewną decyzję.
Mam nadzieję, że wy również nie będziecie mieli nic przeciwko. Aż zaniemówiłam i szeroko otworzyłam oczy ze zdumienia. Najpierw spojrzałamm na tatę, potem na mocno zarumienioną panią Eugenię, a następnie wybuchnęłam śmiechem, zerwałam się z krzesła i rzuciłam się obojgu w ramiona.