Doktor Kaczmarek odłożył teczkę i powiedział, że zostało jej kilka miesięcy. Łucja Zawadzka patrzyła na niego, nie rozumiejąc słów. Za oknem kliniki wisiała kwietniowa mgła. Onkolog, mężczyzna o ciężkiej szczęce i szpakowatych włosach, mówił o jej śmierci tak spokojnie, jakby zapowiadał prognozę pogody.
– Od czterech do sześciu miesięcy – powiedział. – Czasem trochę dłużej, jeśli organizm zareaguje na leczenie. Łucja nie wykonała żadnego zbędnego ruchu. Była przyzwyczajona do trudnych rozmów, ale ta odbierała jej grunt pod nogami.
Zapytała, czy jest pewien. Kaczmarek otworzył wyniki badań. Biopsja potwierdziła nowotwór złośliwy. Guz umiejscowiony w trudnym miejscu, proces przerzutowy już ruszył.
Operacja nie wchodzi w rachubę. Zapytała, dlaczego nic nie czuła. Lekarz wyjaśnił, że takie choroby rozwijają się w ukryciu, a ona dużo pracuje, niemal bez przerw. Pierwsze objawy przeszły niezauważone.
Dwa tygodnie wcześniej to jej mąż Darek nalegał na badania, zauważył bladość i bezsenność. Teraz jego troska wydawała się ostatnim prezentem przed końcem. Kaczmarek wspomniał o eksperymentalnym programie w zagranicznej klinice. Nie obiecywał wyleczenia, ale mógł przedłużyć życie o rok lub dwa.
Wymienił kwotę. Za tyle pieniędzy można by wymienić dwie linie produkcyjne. Fabryka nie miała takich wolnych środków. – Muszę to przemyśleć – powiedziała.
– Proszę nie zwlekać. Tutaj czas liczy się w tygodniach. Podał jej kopertę z dokumentami i listą zaleceń. Zapytał, czy mąż wie.
Powiedziała, że sama mu powie. Gdy wychodziła, zauważyła ledwie dostrzegalne napięcie na jego twarzy, gdy wspomniała o konsultacji diagnozy. Zapewnił, że ma do tego prawo, ale druga biopsja zabierze czas i stworzy niepotrzebne obciążenie dla organizmu. Raport przygotowało renomowane laboratorium.
Błędy są tam praktycznie wykluczone. Na korytarzu zatrzymała się przy oknie. W dole ludzie spieszyli do samochodów. Nikt nie wiedział, że właścicielka dużej fabryki właśnie poznała datę swojego zniknięcia.
Telefon zawibrował. Darek. Nie odebrała. Minutę później przyszedł SMS: „Jak po badaniach.
Zadzwoń jak skończysz”. W windzie jakiś chłopiec rzucał papierowym samolotem. Łucja odwróciła wzrok, bo nagle poczuła, że chce jej się płakać. Wsiadła do samochodu i długo nie mogła uruchomić silnika.
Przed oczami stanęła jej fabryka: czerwona łódzka cegła, wysoki komin, szyld z nazwiskiem ojca. Jan Zawadzki zaczynał od małego warsztatu ceramicznego. Po jego śmierci firma przeszła na nią. W ciągu dwunastu lat wyciągnęła produkcję z długów i utrzymała sto osiemdziesiąt miejsc pracy.
Teraz ci wszyscy ludzie mieli się dowiedzieć, że właścicielka wkrótce umrze. Postanowiła, że na razie nic nie powie Darkowi. Każde nieszczęście sprawiało, że kręcił się w kółko i podejmował decyzje za innych. Potrzebowała przynajmniej jednej nocy bez cudzego współczucia.
Na portierni strażnik poinformował ją, że na trzeciej hali zatrzymał się silnik. Weszła na dziedziniec, witając się z robotnikami. Z otwartych bram dobiegał zapach wilgotnej gliny. Za kilka miesięcy ciężarówki nadal będą przyjeżdżać po płytki.
Majstrowie nadal będą się kłócić o braki. Jej już tu nie będzie. Sekretarka, pani Teresa, podała jej herbatę. Darek prosił o przypomnienie o kolacji u Nowaków.
– Odwołaj to – powiedziała Łucja. – Powiedz, że źle się czuję. Że jest awaria na linii produkcyjnej. Teresa zatrzymała się przy drzwiach.
– Naprawdę źle się pani czuje? – Mało spałam. Łucja zajęła się naprawą silnika i koordynacją dostaw szkliwa. Tylko raz, podpisując polecenie przelewu, złapała się na tym, że oblicza, czy dożyje do końca roku.
Po południu przyszedł Antoni Wójcik, kierownik wydziału. Silnik działał, łożysko się rozsypało. Spojrzał na nią uważniej. – Niech pani jedzie do domu.
Dzisiaj wszystkiego dopilnujemy. Zazwyczaj zostałaby do końca zmiany. Tym razem kołnierzyk bluzki nie pozwalał jej oddychać. Zgodziła się.
W samochodzie koperta z diagnozą leżała między kalendarzem a portfelem. Jakby to był zwykły dokument biznesowy. Darek miał wrócić po dziewiętnastej. Planowała wziąć prysznic, schować papiery i wymyślić, jak spędzić wieczór.
Jednak samochód męża stał już przed domem. W mieszkaniu panowała cisza. Zdjęła buty, powiesiła płaszcz i już miała zawołać Darka, gdy z gabinetu dobiegł jego głos. Mówił cicho, ale zostawił uchylone drzwi.
– Mówię ci, że uwierzyła. Nie, Beato, dzisiaj nie możemy naciskać. Daj jej to przetrawić. Jutro sama mi powie o diagnozie, a wtedy odegram rolę zmartwionego męża.
Łucja zamarła w przedpokoju. Poczuła ucisk w klatce piersiowej. Darek się roześmiał. – Ta idiotka uwierzyła w swoją diagnozę, więc wszystko idzie zgodnie z planem.
Kaczmarek był bardzo przekonujący. Ma takie pieczątki, że jeszcze podziękuje lekarzowi. Łucja oparła dłoń o ścianę. Tapeta pod palcami była zimna.
Wyciągnęła telefon i włączyła dyktafon. – Najważniejsze, żeby nie wpadła na pomysł pójścia do innej kliniki – kontynuował mąż. – Wytłumaczę jej, że nie ma czasu. Powiem: wybieraj między fabryką a życiem.
Przez telefon było słychać kobiecy głos, ale nie można było rozróżnić słów. – Kupiec jest gotowy – odpowiedział Darek. – Twoja spółka kupi działkę za odpowiednią cenę. Potem odsprzedamy teren deweloperowi, a pieniądze z jej fałszywego leczenia trafią na nasze konto.
Za miesiąc zostanie bez firmy i bez dostępu do środków. Łucja zamknęła oczy, stojąc za drzwiami. Mężczyzna, z którym przeżyła piętnaście lat, niemal wesoło dyskutował o jej ruinie. – Po podpisaniu papierów wycofamy dokumenty medyczne.
Jeśli zacznie coś podejrzewać, będzie za późno. Kaczmarek przepisze jej leki, będzie po nich senna i przestanie zadawać pytania. Beata znów coś powiedziała. – Kochanie, miej trochę cierpliwości.
Wkrótce wszystko będzie nasze. Nie dzwoń do mnie dzisiaj. Mogłaby zobaczyć. Do zobaczenia jutro u ciebie.
Tak, ja ciebie też kocham. Rozmowa dobiegła końca. Łucja bezszelestnie podniosła torebkę, wyszła na klatkę schodową, ostrożnie zamknęła drzwi i zeszła piętro niżej. Dopiero tam pozwoliła sobie odetchnąć.
Pierwszą myślą było wrócić, otworzyć drzwi z hukiem i zażądać wyjaśnień. Ale Darek na pewno by wszystkiemu zaprzeczył. Powiedziałby, że to żart. Ostrzegłby wspólników.
Dokumenty by zniknęły. Lekarz zmodyfikowałby historię choroby. Zeszła szybko do samochodu i odtworzyła nagranie. Zdania były ciche, ale słowa o fabryce, lekarzu i spółce fasadowej były wyraźnie słyszalne.
Łzy popłynęły nagle. Pozwoliła im płynąć, aż drżenie ustało. Potem poprawiła makijaż i spojrzała w lusterko wsteczne. To nie ona miała umrzeć.
To Darek miał pogrzebać swoją wolność i nadzieję na łatwe pieniądze. Kupiła chleb, ser i ulubione czekoladki męża. Odczekała dwadzieścia minut, po czym weszła do domu głośno, chrzęszcząc zamkiem. – Darek, jesteś już w domu?
Pojawił się niemal natychmiast. Wysoki, ciemnoblond, z siwizną na skroniach. Na jego nadgarstku błyszczał zegarek, który dostał od żony. – Dlaczego jesteś tak wcześnie?
– Była awaria na linii. Rozwiązaliśmy to szybciej, niż się spodziewaliśmy. Mąż pocałował ją w policzek. – Płakałaś?
– Od wiatru. Przeszła do kuchni i zaczęła wypakowywać zakupy. – Darek, usiądź. Opadł powoli na krzesło.
– Co się stało? Położyła przed nim kopertę. – Mam raka. Na jego twarzy pojawił się wstrząs, niedowierzanie, ból.
Grał bardzo przekonująco. – Nie – szepnął. – Pomylili się. – Biopsja to potwierdziła.
Zerwał się, przytulił ją do piersi i ukrył twarz w jej włosach. – Zrobimy więcej badań. Znajdziemy najlepszych lekarzy. Nie stracę cię.
Słyszysz? Łucja stała nieruchomo, czując zapach jego wody po goleniu. – Kaczmarek powiedział, że jest mało czasu. Proponuje eksperymentalne leczenie za granicą.
Wymieniła kwotę. Darek odsunął się i chwycił ją za ramiona. – Znajdziemy pieniądze. Sprzedamy wszystko, co będzie trzeba.
– Mieszkania i oszczędności nie wystarczą. Mąż odwrócił wzrok, jakby ten pomysł właśnie przyszedł mu do głowy. – Mamy fabrykę. Łucja milczała.
– Rozumiem, że jest związana z pamięcią o twoim ojcu – kontynuował. – Ale firma nie może być ważniejsza niż życie. Grunty są dużo warte. Jeśli zadziałamy szybko, znajdziemy kupca, a pracownicy otrzymają odprawy.
Nie masz obowiązku umierać, żeby ratować miejsca pracy. – Jeszcze nie jestem gotowa podjąć decyzji. Darek przykrył jej dłoń swoją. – Oczywiście.
Jutro sam zadzwonię do Kaczmarka. Wyjaśnię wszystko z kliniką. Nie denerwuj się. Łucja spojrzała na swoje palce.
Niedawno trzymała nimi telefon i nagrywała, jak obiecywał swojej kochance cudzy majątek. – Chcę się położyć – powiedziała. – Przyniosę ci herbatę do sypialni. Łucja zamknęła drzwi i wyciągnęła telefon.
Przesłała nagranie na służbową pocztę i wysłała kopię do chmury. Znalazła numer Laury Szymańskiej, prawniczki, która prowadziła duże transakcje fabryki. Napisała: „Jutro o siódmej rano widzimy się u mnie w fabryce. Nikomu nie mów.
Chodzi o próbę przejęcia firmy i fałszywą diagnozę medyczną”. Odpowiedź przyszła w ciągu minuty. „Będę”. Za drzwiami rozległy się kroki.
Łucja schowała telefon pod poduszkę i położyła się. Darek wszedł z kubkiem. – Wypij. Poczujesz się lepiej.
Przyjęła herbatę, ale nie wzięła ani łyka. Mąż usiadł obok i pogłaskał ją po włosach. – Wyjdziemy z tego, zobaczysz. – Więc jutro zaczniemy przygotowywać dokumenty – powiedziała cicho.
– Sprzedam fabrykę. Darek wstrzymał oddech na ułamek sekundy, po czym znów ją objął. – Podjęłaś właściwą decyzję. Oparła głowę na jego ramieniu i zamknęła oczy.
Gdy wyszedł, szepnęła ledwie słyszalnie: „Zapamiętacie moją lekcję do końca życia”. O siódmej rano Laura Szymańska weszła do gabinetu bez pukania. Była niska, szczupła, miała krótkie blond włosy. Rzadko podnosiła głos.
– Pokaż mi. Łucja odtworzyła nagranie. Laura wysłuchała pliku dwa razy, potem otworzyła medyczną kopertę. – Oryginały ma pani u siebie?
– Tak. – Otwierała pani portal pacjenta w internecie? – Nie. – Przy rejestracji Darek podał swój adres e-mail.
Wyjaśnił, że tak będzie mu łatwiej śledzić zalecenia – Laura podniosła wzrok. – To oznacza, że pani mąż miał dostęp do wyników z wyprzedzeniem. Na razie niech pani niczego nie zmienia. Niech myśli, że kontroluje każdą wiadomość z kliniki.
Samo nagranie nie wystarczy. Rozmowa potwierdza intencje, ale obrona może twierdzić, że jest zmanipulowana. Będziemy potrzebować niezależnej opinii biegłych, dokumentacji medycznej i powiązań między zamieszanymi. – Jeśli jestem zdrowa, to jak sfabrykowali raport?
– Mogli podmienić próbkę, użyć wyników innej osoby albo wprowadzić fałszywe dane do historii choroby. Nie będziemy zgadywać. Fabryka należy tylko do pani. Ojciec przepisał pani firmę przed ślubem.
Darek ma pełnomocnictwo i zarządza bieżącymi płatnościami jako dyrektor finansowy, ale nie może sprzedać aktywów bez pani podpisu. Niech się spieszy. Niech sprowadzi kupca i ujawni swój plan. Proszę niczego nie podpisywać beze mnie.
Laura podała jej kartkę z adresem uniwersyteckiego szpitala klinicznego. Czekali na nią na pilną konsultację. W publicznym szpitalu doktor Krystyna Jabłońska, sześćdziesięcioletnia kobieta w okularach o cienkich oprawkach, uważnie przeczytała raport. – Jakie ma pani dolegliwości?
– Uczucie ciężkości po jedzeniu? Bezsenność. Czasem osłabienie. – Zmieniła się pani waga?
– Prawie wcale. – Żółtaczka, ból promieniujący do pleców, gorączka? – Nic z tych rzeczy. Doktor Jabłońska zbadała pacjentkę, po czym wróciła do papierów.
– Według opisu to zaawansowane stadium. Przy takim stopniu rozsiewu zwykle pojawiają się wyraźne objawy, choć bywają wyjątki. Gdzie miała pani robioną biopsję? – W prywatnej klinice.
Miałam gastroskopię pod narkozą. Kaczmarek powiedział, że wtedy pobrali tkankę. – Dlaczego nie ma protokołu z zabiegu? Łucja przejrzała kartki.
– Myślałam, że jest wśród dokumentów. – Tu jest tylko raport histopatologiczny. Brakuje metody pobrania próbki, nazwiska specjalisty i numeru pojemnika. – Lekarz zapewniał mnie, że druga biopsja zabierze mi ostatnie tygodnie życia.
Doktor Jabłońska zdjęła okulary. – Na razie nie widzę powodów do mówienia o ostatnich tygodniach. Najpierw sprawdzimy fakty. Wypisała skierowania na badania krwi, USG i tomografię komputerową z kontrastem.
Poleciła wystąpić o oryginalne bloczki parafinowe do weryfikacji. Przed południem Łucja miała zrobione badanie krwi i USG. Darek zadzwonił o jedenastej. – Gdzie jesteś?
– W szpitalu. Kaczmarek kazał mi zrobić dodatkowe badania. – Dlaczego mi nie powiedziałaś? Pojechałbym z tobą.
– Miałeś rano telekonferencję z dostawcami. – Dla ciebie odwołam każde spotkanie. Kaczmarek już dzwonił. Jest gotów przyjąć nas w południe.
– Dobrze. Potem pojedziemy do domu. – Musisz odpocząć. Ja wrócę do fabryki.
Po drugiej stronie zapadła cisza. – Po co? Wczoraj zgodziłaś się na sprzedaż. Właśnie dlatego trzeba przygotować dokumenty.
Nie rozmawiaj z pracownikami o diagnozie. Niech nie wybuchnie panika. – Dziękuję. Tomografię zrobiono o czternastej.
Płyn kontrastowy wywołał intensywne uczucie gorąca. Maszyna buczała, a stół powoli wsuwał się do wnętrza pierścienia. Łucja leżała nieruchomo i liczyła oddechy. Czterdzieści minut później doktor Jabłońska zaprosiła ją do gabinetu.
Obrazy były otwarte na ekranie. – Nie widzimy nowotworu złośliwego opisanego w raporcie – powiedziała lekarka. – Trzustka nie wykazuje żadnych zmian guzowatych. Wątroba, węzły chłonne i inne narządy również nie noszą opisanych zmian.
Łucja wpatrywała się w ekran z obawą, że źle zrozumiała słowa. – Więc jestem zdrowa? – Według dzisiejszych danych diagnoza terminalna się nie potwierdza. Jest nieżyt żołądka i objawy wyczerpania.
Ostateczny wniosek wyciągniemy po wynikach z laboratorium i weryfikacji biopsji, ale w papierach wskazano przerzuty, więc konieczne jest wyjaśnienie pochodzenia tamtego dokumentu. Na korytarzu Łucja zadzwoniła do Laury. – Nie ma guza. Jest to potwierdzone na piśmie.
– Niech pani nie informuje męża. Będę za pół godziny. Spotkały się w kawiarni. Laura przeczytała raport i otworzyła laptopa.
– Mamy teraz poważną sprzeczność między dwoma dokumentami medycznymi, ale jeszcze nie ustalono metody fałszerstwa. Sama doręczę wniosek Kaczmarkowi. Proszę iść bez robienia scen. Niech pani powie, że w zagranicznej klinice będą potrzebowali oryginalnych materiałów.
Taki motyw pasuje do planu Darka. – Czy można już pokazać nagranie policji? – Najpierw trzeba udokumentować pochodzenie badań. W przeciwnym razie wspólnicy usprawiedliwią to jako błąd techniczny.
Po złożeniu wniosku mogą spróbować podmienić próbki. Każda przeszkoda będzie również dowodem. Dzisiaj Darek zawiezie panią do Kaczmarka. Proszę go zapytać, kto pobrał próbki, gdzie były analizowane i dlaczego brakuje protokołu.
Proszę nagrać rozmowę, jeśli będzie bezpieczne. O wpół do piątej Łucja wróciła do fabryki. Mąż czekał na nią w gabinecie. Na biurku leżały trzy teczki z wyceną gruntów, inwentaryzacją sprzętu i wstępną kalkulacją sprzedaży.
– Szybko zacząłeś. – Nie mamy czasu. Skontaktowałem się z agentką nieruchomości. Nazywa się Beata Nowakowska.
Jest gotowa przyjechać jutro. – Skąd ją znasz? – Pracowaliśmy razem przy sprzedaży magazynu kilka lat temu. Znalazła już kupca.
Inwestor od dłuższego czasu miał oko na ten teren, ale działa tylko przy szybkiej transakcji. Interesuje go ziemia. Nawet nie zamierza oglądać hali. Kwota w teczce stanowiła jedną trzecią rynkowej wyceny, którą Łucja zleciła zeszłej jesieni.
– Dlaczego tak mało? – Pośpiech obniża cenę, ale będziesz miała pieniądze na leczenie na czas – dotknął jej łokcia. – Nie myśl o cegłach i maszynach. Chcę cię uratować.
Łucja zamknęła oczy, udając zmęczenie. – Niech Beata przyjdzie. – Wiedziałem, że podejmiesz najrozsądniejszą decyzję. – Przed sprzedażą Laura sprawdzi umowę.
Na jego twarzy odmalowała się irytacja. – Laura przedłuży proces. Prawnicy żyją z wątpliwości. – Od lat broni moich interesów, ale teraz to ja ich bronię.
Darek uśmiechnął się, ale cofnął rękę. – Oczywiście. Po prostu każde opóźnienie jest niebezpieczne. Wieczorem dotarli do prywatnej kliniki.
Kaczmarek przyjął małżeństwo przy windzie. – Pani Łucjo, jak się pani czuje? – Osłabienie się nasiliło. – Tego należało się spodziewać.
Zapraszam. W gabinecie Łucja położyła wniosek na biurku. – Zagraniczna klinika poprosi o oryginalne materiały, zdjęcia, szkiełka, bloczki i protokół z biopsji. Chcę to wszystko odebrać jutro.
Kaczmarek zamarł na chwilę. – Jaka klinika? Jeszcze nie podałem pani pełnej nazwy. – Poprosiłam znajomego, żeby przetłumaczył wymagania kilku ośrodków.
Lekarz przebiegł wzrokiem tekst. – Przygotowanie zajmie trochę czasu. – Mówił pan, że czas działa na moją niekorzyść – wtrącił się Darek. – Doktorze, proszę zrobić wszystko, co w pana mocy.
Łucja zgadza się na sprzedaż fabryki, więc problem płatności jest prawie rozwiązany. – Gdzie analizowano tkankę? – zapytała Łucja. – W placówce naszego partnera.
Medyczne Analizy Polska. – Dlaczego nie ma protokołu pobrania? – Sekretarka nie dołączyła tej kartki. Zwykłe przeoczenie.
– Kto przeprowadził zabieg? – Doktor Zalewski. Teraz jest na urlopie. – Nie widziałam go.
– Była pani pod wpływem środków uspokajających i może pani tego nie pamiętać. Darek ścisnął dłoń żony. – Nie dręcz się szczegółami. Onkolog wyciągnął z szuflady pudełko tabletek.
– Proszę brać jedną rano i jedną wieczorem. Lek zmniejszy niepokój, przywróci sen. Łucja przeczytała nazwę. – Ma skutki uboczne.
Senność i spowolnienie refleksu. Lepiej nie prowadzić samochodu. Kaczmarek podał receptę Darkowi, mimo że pacjentka siedziała bliżej. Na parterze Łucja zarejestrowała wniosek.
Recepcjonistka przybiła pieczątkę z datą i podpisała się na kopii. W samochodzie Darek wziął kluczyki. – Ja poprowadzę. Tabletki były w jej torebce obok potwierdzenia, że nie ma śmiertelnego nowotworu.
W domu mąż przyniósł jej wodę. – Zjedz lekarstwo. – Najpierw zjem kolację. Nie chcę brać tego na pusty żołądek.
– Kaczmarek nic o tym nie mówił. – Sprawdzę w ulotce. Łucja zrobiła zdjęcie opakowania i wysłała je Laurze. Potem schowała jedną tabletkę w chusteczce.
W nocy usłyszała, jak mąż wstaje z łóżka. Minutę później drzwi do gabinetu zamknęły się cicho. Łucja podeszła boso i zatrzymała się za ścianą. Darek mówił szeptem.
– Zażądała próbek tkanki. Tak, zarejestrowała wniosek. Powiadom laboratorium, żeby nic nie wydawali bez twojej zgody. Nasłuchiwała odpowiedzi.
– Tak. Tak. W takim razie znajdźcie zastępstwo. Wszystko mi jedno, czyje to będą próbki.
Ważne, żeby zgadzało się nazwisko i numer. Łucja włączyła dyktafon. – Prawdziwa pacjentka nic nie wie? – zapytał Darek po pauzie.
– Idealnie. Niech dalej myśli, że ma zwykłą torbiel. Łucji zlodowaciały dłonie. Za zmyśloną diagnozą kryła się inna kobieta.
Żyła, nie podejrzewając, że ukradziono jej śmiertelną chorobę wraz z wynikami badań. Rano Darek siedział obok łóżka i patrzył na nią z troską, w którą nie sposób było już uwierzyć. – Jak się czujesz? – Jakbym nie spała całą noc.
– Tabletka zadziałała. – Chyba prawie nic nie pamiętam od kolacji. W jego oczach mignął błysk satysfakcji. – To znaczy, że lek działa.
Dzisiaj weźmiesz kolejną. – Muszę jechać do fabryki. Beata przyjdzie o dziesiątej. – Sam poprowadzę spotkanie.
Kupiec będzie chciał usłyszeć zgodę właścicielki. Podczas gdy mąż robił kawę, Łucja zamknęła się w łazience i napisała do Laury o prawdziwej pacjentce. Prawniczka odpowiedziała natychmiast: „Otrzymałam nagranie. Biorąc pod uwagę tę prawdziwą pacjentkę, nie możemy czekać.
Dziś złożymy zawiadomienie do prokuratury o podrobieniu wyników badań medycznych i usiłowaniu oszustwa. Nieznana kobieta znajduje się w niebezpieczeństwie. Przekażemy kopię dokumentów i nagrania. Jeśli Darek coś zauważy, niech pani dalej gra rolę.
O jedenastej u notariusza obok fabryki podpisze pani zawiadomienie. Oryginały na razie zostają u mnie”. W kuchni Darek położył przed żoną kubek i pudełko z lekami. Łucja położyła tabletkę na języku i popiła wodą.
Gdy mąż odwrócił się do ekspresu, niepostrzeżenie wypluła lek w chusteczkę. Pół godziny później dotarli do firmy. Łucja wysiadała wolniej niż zwykle, pozwalając Darkowi podtrzymywać się za łokieć. Na portierni poprosił strażnika, żeby nikogo nie wpuszczał bez jego zgody.
W gabinecie opuścił żaluzję. – Lepiej, żeby pracownicy cię nie widzieli – powiedział. – Zrobią się plotki. Beata Nowakowska weszła po krótkim pukaniu.
Trzydziestoośmioletnia blondynka w jasnym garniturze, z jaskrawą szminką i pewnym krokiem. – Pani Łucjo, bardzo mi przykro, że spotykamy się w takich okolicznościach. Łucja natychmiast rozpoznała głos z rozmowy telefonicznej męża. – Przykro pani?
Beata położyła teczkę na biurku. – Darek powiedział mi tylko to, co niezbędne. Zachowam dyskrecję. – Powiedział pani o mojej diagnozie bez mojej zgody.
Odwiedzająca zmieszała się. – Ufam jej – wtrącił Darek. – Pozwól jej wyjaśnić ofertę. Beata pokazała plan terenu.
– Inwestorzy są zainteresowani działką. Najprawdopodobniej zamkną produkcję. Maszyny można sprzedać osobno, ale szybki kupiec zaoferuje niską cenę. – Kim jest ten inwestor?
– Bałtyckie Inwestycje Deweloperskie. – Proszę pokazać dokumenty. Oto wyciąg z KRS. Spółka istniała niecałe pięć miesięcy, miała minimalny kapitał i współdzielony adres siedziby.
– Jak firma bez aktywów zamierza zapłacić za fabrykę? – Stoją za nimi ważni ludzie. Finansowanie nadejdzie po podpisaniu umowy przedwstępnej. – Proszę podać ich nazwiska.
– Na razie nie chcą się ujawniać. – Czyli mam uwierzyć w pani obietnicę? – Wszystko sprawdzimy – wtrącił Darek. Łucja odchyliła głowę do tyłu, jakby kręciło jej się w głowie.
– Przepraszam, trudno mi się skupić. Beata natychmiast złagodniała. – Na początek wystarczy list intencyjny. – W takim razie Laura sprawdzi tekst.
– Oczywiście, tylko że inwestor prosił o odpowiedź do dzisiejszego popołudnia. – Skąd ten pośpiech? – Mają na oku inną działkę. Łucja zamknęła teczkę.
– Niech inwestor udowodni, że ma środki, i ujawni, kim są ostateczni właściciele. Do tego czasu niczego nie podpiszę. Darek odprowadził Beatę do wyjścia. Na korytarzu zaczęli mówić przyciszonymi głosami.
Łucja podeszła do drzwi i włączyła dyktafon. – Jest zbyt skupiona – szepnęła Beata. – Tabletki jeszcze nie przyniosły pożądanego efektu. Laura wszystko zepsuje.
– Odsunę ją od transakcji. Dziś wieczorem mocniej przycisnę. Kilka minut później Darek wrócił sam. – Potraktowałaś Beatę jak oszustkę.
– Zadałam jej zwykłe pytania. – Nie mamy miesiąca na sprawdzanie niczego. – Więc znajdź kupca, który udowodni, że ma pieniądze w jeden dzień. Jej mąż zacisnął szczęki.
– Wczoraj powierzyłaś mi swoje ocalenie. – I nadal ci ufam. Darek natychmiast zmienił ton. – Wybacz mi.
Boję się, że cię stracę. Przytulił ją. W każdym jego geście widać było wyrachowanie. O jedenastej Łucja powiedziała, że chce się położyć w pokoju socjalnym.
Gdy Darek poszedł do działu finansowego, zeszła schodami ewakuacyjnymi i weszła do kancelarii notarialnej w sąsiednim budynku. Laura czekała na nią przy oknie. Łucja przeczytała zawiadomienie do prokuratury, podpisała każdą stronę i przekazała pendrive z nagraniami. Laura otworzyła wyciąg z KRS.
– Jedynym członkiem zarządu Bałtyckich Inwestycji Deweloperskich jest Rozalia Nowakowska, sześćdziesięciodziewięcioletnia ciotka Beaty. Dyrektorem jest osoba, która kieruje jednocześnie siedmioma innymi firmami. To spółka słup. Dwa miesiące temu fabryka zapłaciła firmie Beaty za usługi doradcze.
Płatności dokonał Darek w ramach przypisanego mu limitu bankowego. Tytuł przelewu jest bardzo ogólnikowy: analiza atrakcyjności inwestycyjnej terenów. – Zapłacił moimi pieniędzmi za przygotowanie kradzieży. – Na to wygląda.
Poprosiłam już księgowość o umowę. Po powrocie do fabryki Łucja zastała Darka przy oknie. – Gdzie byłaś? – Wyszłam na dziedziniec.
– Teresa cię nie widziała. – Nie musi śledzić każdego mojego kroku. – Martwiłem się. Łucja dotknęła skroni.
– Gorzej się czuję. Zabierz mnie do domu. Przed wyjściem poprosiła Teresę, aby przekazała Laurze wszystkie umowy z firmą Beaty. W domu Darek położył żonę do łóżka i zasłonił okna.
– Śpij. Po południu przyjedzie Kaczmarek, przyniesie umowę z zagranicznym ośrodkiem, kosztorys leczenia i dane bankowe. Wszystko będzie dobrze. Gdy mąż wyszedł, Łucja zadzwoniła do prywatnej kliniki.
Recepcjonistka poinformowała ją, że kopie historii choroby są gotowe, ale próbki i bloczki opóźniają się w laboratorium. – Proszę mi dać pisemną odpowiedź z podaniem przyczyny opóźnienia. – Takie zaświadczenia wydaje dyrektor medyczny. Przełączam.
Po chwili odezwał się Kaczmarek. – Dlaczego robi pani tyle zamieszania? – Zagraniczni lekarze nie rozpoczną leczenia bez zapoznania się z pani przypadkiem. Przyniosą materiały jutro.
– Darek powiedział mi, że żądaliście dodatkowej opłaty za pośpiech. Po drugiej stronie zapadła cisza. – Nic takiego nie mówiłem. – Jakie to dziwne.
Mój mąż zapewniał, że bez osobnej gratyfikacji nie przyspieszycie wydania materiałów. – Pani Łucjo, proszę ze mną nie dyskutować o fantazjach innych ludzi. – W takim razie proszę przygotować wszystko bez dodatkowych kosztów, jak to jest w pańskim obowiązku. Zapisała nagranie rozmowy.
Następnie wybrała numer Beaty. – Muszę coś wyjaśnić. Darek chce wystawić umowę przedwstępną na swoje nazwisko. – Skąd ten pomysł?
– Powiedział mi, że po leczeniu będzie mi trudno zarządzać majątkiem. Że być może będę musiała dać mu pełnomocnictwo ogólne. Mówił też, że po sprzedaży sam rozdzieli pieniądze na leczenie i inne wydatki. – Do podpisania wystarczy pani podpis.
– Więc po co mój mąż poprosił o mój dowód osobisty i akt małżeństwa? Beata zamilkła. – Zapytam go o to. Ale niech mu pani nie mówi, że dzwoniłam.
Teraz lekarz podejrzewał, że Darek próbuje pozbawić go obiecanej zapłaty, a Beata wątpiła, czy otrzyma swoją dolę. O czwartej zadzwoniła doktor Jabłońska. – Pani Łucjo, proszę przyjechać do szpitala. Przekazano nam dane dotyczące numeru biopsji.
Nie możemy omawiać szczegółów przez telefon. Sprawa jest powiązana z inną pacjentką. W szpitalu na biurku leżały raporty Kaczmarka i odpowiedź z laboratorium. – Numer biopsji istnieje – powiedziała Jabłońska – ale nie jest zarejestrowany na pani nazwisko.
Laboratorium wszczęło wewnętrzne dochodzenie i powiadomiło ośrodek, który wysłał próbkę. – Kim jest prawdziwa pacjentka? – Nie jestem upoważniona do ujawniania danych medycznych osób trzecich. Za drzwiami dobiegł kobiecy głos.
– Niech mi pani w końcu wyjaśni, po co mnie wezwaliście. Dwa miesiące temu powiedziano mi, że to zmiana łagodna. Do gabinetu weszła kobieta po pięćdziesiątce w skromnym, szarym płaszczu. Miała ciemne włosy związane gumką, a pod oczami chorobliwe sińce.
Obok niej stał chudy nastolatek z plecakiem. – Otrzymała pani moje wyniki? – zapytała nieznajoma. – Pani Mario – powstrzymała ją Jabłońska.
Kobieta nie odrywała wzroku od Łucji. – Lekarz powiedział mi, że moja próbka trafiła do akt innej osoby. Czyli do niej. Łucja wstała.
– Nazywam się Łucja Zawadzka. Zdiagnozowano u mnie śmiertelną chorobę, której nie mam. Maria zasłoniła usta dłonią. – A mnie powiedziano, że mam torbiel.
Uwierzyłam i poszłam do domu. Nastolatek zbladł. – Mamo, co się dzieje? – To mój Kuba – powiedziała Maria, obejmując syna.
– Nie mamy nikogo innego. Łucja poczuła, jak jej osobiste oburzenie ustępuje miejsca innej emocji. Podczas gdy Darek kalkulował swoją prowizję, ta kobieta traciła cenny czas. – Wyznaczono już pani badania?
– zapytała Łucja. – Zaraz pobiorą mi krew i zrobią tomografię. Nie rozumiem, jak mogło do tego dojść. – Najpierw ustalimy pani stan zdrowia – odpowiedziała spokojnie Jabłońska.
– Przyczyny zamiany próbek będą badane osobno. Maria odwróciła się do Łucji. – Kto wysłał panią do tego lekarza? – Mój mąż.
Telefon zawibrował. Wiadomość od Darka: „Kaczmarek jest wściekły. Beata żąda spotkania. Co dokładnie im powiedziałaś?
”. Zaraz potem nadeszła kolejna: „Już dojeżdżam. Znalazłem cię po GPSie”. Łucja pokazała ekran Laurze, która właśnie weszła do gabinetu.
– Zrozumiał, że traci kontrolę – powiedziała cicho prawniczka. Na korytarzu otworzyły się drzwi windy. Kilka sekund później dał się słyszeć głos Darka. – Szukam Łucji Zawadzkiej.
Jestem jej mężem. Maria wzdrygnęła się, a Kuba przytulił się do niej. Łucja wyłączyła telefon i spojrzała na Laurę. – Czas sprawdzić, jak dobrze potrafi udawać miłość przy świadkach.
Darek pojawił się w drzwiach energicznie, jakby bał się spóźnić na cudze wyznanie. – Łucja, co ty tu robisz? – Zatrzymał się na widok Marii, jej syna, lekarki i Laury. – Poczułam się gorzej – odpowiedziała żona.
– Przyjechałam zrobić dodatkowe badania. Mąż chwycił ją za rękę. – Prosiłem cię, żebyś dawała mi znać, dokąd idziesz. Musiałem cię szukać po GPSie.
Nie odbierałaś. Twój telefon był wyłączony. Co tu robi Laura? – Towarzyszę mojej klientce na jej prośbę – wystąpiła naprzód prawniczka.
– A to kto? – Darek spojrzał na Marię. – Pacjentka szpitala – powiedziała doktor Jabłońska. – Nie udostępniamy poufnych informacji medycznych.
Maria nabrała powietrza, ale Łucja dotknęła jej łokcia. Było za wcześnie. Gdyby zdemaskowała męża w szpitalu, natychmiast ostrzegłby Kaczmarka i Beatę. – Chodźmy do domu – poprosiła Łucja.
– Jestem zmęczona. W windzie mąż zapytał: – O czym rozmawiałaś z tą kobietą? – Ona też czeka na wyniki. Laura po nią przyszła.
– Darek, trzęsą mi się nogi – powiedziała Łucja. – Będziesz mnie tu przesłuchiwał? Błyskawicznie ściszył głos. – Wybacz mi.
Bardzo się przestraszyłem, kiedy zobaczyłem twoją lokalizację na GPSie. W domu Darek zaprowadził ją do sypialni i przyniósł tabletki. – Weź dwie. Kaczmarek pozwolił zwiększyć dawkę.
– Rozmawiałeś z nim po wyjściu ze szpitala? – Muszę wiedzieć, jak ci pomóc. Włożyła lekarstwo do ust i popiła wodą. Udało jej się ukryć tabletki po wewnętrznej stronie policzka.
Gdy tylko Darek wyszedł, wypluła je i schowała do pustego etui. Wieczorem mąż zabrał jej telefon pod pretekstem, że telefony nie dają jej odpocząć. Nie oponowała. Około dziewiętnastej przyjechał Kaczmarek.
Onkolog wszedł z czarną teczką i nowym opakowaniem leku. – Jak minęła wizyta? – Pobrali mi krew. Zrobili tomografię.
– I co pani powiedzieli? – Obiecali przygotować opis. – Publiczne szpitale mogą przeciągać badania tygodniami – powiedział Kaczmarek. – Tygodniami, których pani nie ma.
– Nie wydali mi moich próbek ani bloczków. Laboratorium wykryło pomyłkę w rejestrze. – Jutro to naprawią. – A co jeśli materiał należy do innej pacjentki?
Darek przestał kartkować dokumenty. Kaczmarek powoli zdjął okulary. – Kto to pani powiedział? – Nikt.
Próbuję zrozumieć opóźnienie. – Proszę nie zaprzątać sobie głowy domysłami. Pani wyniki były kilkukrotnie sprawdzane. – W takim razie proszę pokazać mi protokoły.
– Łucja, wystarczy – wtrącił mąż. – Dręczysz się? – Chcę wiedzieć, dlaczego muszę sprzedać dziedzictwo mojego ojca. Kaczmarek otworzył teczkę.
– Oto zaproszenie z zagranicznego ośrodka. Program terapii i faktura za pierwszy etap. Płatność musi być uregulowana do końca tygodnia. Łucja zauważyła, że nazwa kliniki wcześniej brzmiała inaczej.
– Mówiłem o grupie placówek medycznych – wyjaśnił lekarz. – Będzie pani leczona w oddziale filii. – Kto podpisał zaproszenie? – Koordynator działu międzynarodowego.
– Czy można zweryfikować jego nazwisko? Darek uderzył dłonią w podłokietnik. – Chcesz wyzdrowieć czy robić przesłuchanie każdej osobie, która próbuje uratować ci życie? Łucja wzdrygnęła się i spuściła głowę.
Mąż natychmiast usiadł obok niej. – Wybacz. Jestem na skraju wytrzymałości. Pozwoliła mu się objąć.
Kaczmarek wykorzystał pauzę. – Jutro podpisze pani zgodę na program. – Pieniądze będą, jak sprzedamy fabrykę – odpowiedziała cicho Łucja. – Beata zaplanowała spotkanie na piątek.
– Doktorze Kaczmarek – zapytała nagle – ile pan dostanie za skierowanie mnie tam? Lekarz zaczerwienił się. – Jestem lekarzem, a nie handlarzem pacjentami. – Darek zapewniał mnie, że trzeba będzie zapłacić prowizję pośrednikowi.
– Jest po prostu zmęczona – powiedział mąż. – Odprowadzę pana do drzwi. Mężczyźni wyszli na korytarz. Drzwi zostały niedomknięte.
– Czegoś się dowiedziała – szepnął Kaczmarek. – I wcale nie jest chora. Prawdziwa pacjentka została wezwana na badania. Obiecałeś, że do tego nie dojdzie.
– Nie kontroluję publicznej służby zdrowia. Odbierz jej telefon i nie zostawiaj jej samej. W piątek to wszystko się skończy. – Muszę dostać moją część zaraz po przelewie.
– Dostaniesz. Łucja leżała nieruchomo. Mały dyktafon, który Laura ukryła tego ranka w jej torebce, wciąż nagrywał. W nocy Darek zamknął drzwi sypialni na klucz od zewnątrz.
Kliknięcie było ciche, ale je usłyszała. Podeszła do klamki. Zamek nie ustępował. Na szafce nocnej stała woda, a obok leżały leki.
Nie miała telefonu, a mieszkali na dziewiątym piętrze. Rano Darek otworzył drzwi. Był już ubrany. – Dlaczego mnie zamknąłeś?
– Wczoraj wzięłaś bardzo silną dawkę. Bałem się, że będziesz chodzić we śnie jak lunatyczka. – Oddaj mi telefon. Po śniadaniu muszę jechać do fabryki.
– Dzisiaj zostajesz w domu. Beata przywiezie dokumenty tutaj. – Podpiszę umowę w moim gabinecie w obecności Laury i przedstawicieli kupującego. Darek zmarszczył brwi.
– Po co to komplikować? – Bo to moja fabryka. Popatrzył na nią przez chwilę, po czym wyciągnął komórkę. – Dobra, ale dzisiaj odpoczywasz.
Na ekranie widniała wiadomość od doktor Jabłońskiej: „Maria została hospitalizowana. Diagnoza potwierdzona. Natychmiast rozpoczynamy leczenie”. – Kto do ciebie pisze?
– zapytał Darek. – Teresa. Znowu problemy na pierwszej hali. – Pokaż.
Łucja odwróciła ekran. Kontakt był zapisany jako „Teresa praca”, a powiadomienie już zniknęło. Po śniadaniu mąż zamknął się w gabinecie. Łucja poszła do łazienki, odkręciła kran i zadzwoniła do Laury z zaszyfrowanego komunikatora.
– Zamknął mnie w sypialni i zabrał telefon. – Może pani teraz wyjść z mieszkania? – Tak. – Proszę go nie prowokować.
Dziś przyjdzie Beata Nowakowska. – Chciał ją sprowadzić tutaj, ale nalegałam na spotkanie w piątek w fabryce. – Słusznie. Zawiadomienie zostało złożone.
Dowody przekazane. Laboratorium przeanalizowało już tabletkę. Zawiera deklarowaną substancję czynną, ale przepisana dawka trzykrotnie przewyższa normalną. W połączeniu z innymi lekami może wywołać skrajną senność.
– Czyli chcieli złamać moją wolę. – Ich intencje ocenią biegli. Proszę zachować leki i receptę. Niech pani nie zostaje sam na sam z mężem po podpisaniu.
Maria jest w szpitalu. Jej sprawa idzie inną drogą. W południe Darek przyniósł projekt umowy. Cena wciąż stanowiła jedną trzecią wartości rynkowej, a kupujący zyskiwał prawo do wejścia na teren obiektów natychmiast po wpłaceniu zadatku.
Specjalna klauzula zobowiązywała Łucję do przekazania pieczątek, licencji i dostępu do archiwum. – Dlaczego trzeba im oddawać dokumenty przed wpisem do rejestru? – Żeby sprawdzić stan majątkowy. Kupujący ryzykuje ogromną sumę.
– To ja ryzykuję wszystko. – Wczoraj byłaś gotowa walczyć o życie, a dzisiaj bronisz starych ścian. – Chcę zabezpieczyć odprawy dla moich pracowników. – Pieniądze przyjdą, jak sprzedamy maszyny.
W umowie nie ma takiego zobowiązania. – Dodamy je. Łucja przeszła do ostatniej strony. – Gdzie są dane zagranicznego pośrednika?
– Będzie osobne polecenie przelewu. Środki pójdą bezpośrednio, gdy kupiec zapłaci. – W takim razie w piątek doktor Kaczmarek też musi być obecny. Niech potwierdzi, że bez przelewu nie zostanę przyjęta.
– Zgoda – powiedział Darek po chwili. – I niech Beata przyniesie oryginał pełnomocnictwa notarialnego od prezesa Bałtyckich Inwestycji Deweloperskich. – Przyniesie. Darek zabrał projekt.
– Zrobiłaś się bardzo podejrzliwa. – Osoba z diagnozą terminalną ma prawo myśleć o tym, co po sobie zostawi. Wyszedł bez słowa. Minutę później Łucja usłyszała jego rozmowę z Beatą.
– W piątek widzimy się w fabryce. Żąda obecności Kaczmarka i oryginalnego pełnomocnictwa. Nie jest za późno, żeby się wycofać. Przygotuj wszystko tak, żeby Laura nie miała pretekstu do opóźniania sprzedaży.
Po obiedzie Darek wyjechał. Łucja odczekała dziesięć minut, zamówiła taksówkę i pojechała do firmy. Teresa zamknęła drzwi do gabinetu od wewnątrz. – Pani Łucjo, pan Darek prosił mnie o wysłanie kopii całej pani korespondencji.
– Zgodziłaś się? – Odpowiedziałam, że bez pisemnego polecenia właścicielki nie mam uprawnień. Sekretarka położyła na biurku umowę z firmą Beaty. Księgowa znalazła dwie płatności za wycenę gruntów i poszukiwanie inwestora.
Obie autoryzował Darek. W załączniku znajdował się raport ze zdjęciami fabryki, mapami katastralnymi i kalkulacją przyszłego kompleksu mieszkaniowego. Pracę rozpoczęto trzy miesiące przed badaniami lekarskimi Łucji. Laura przyjechała godzinę później ze zmienioną umową.
Z pozoru była taka sama jak ta Darka. Jednak płatność miała zostać zrealizowana dopiero po wpisie do ksiąg wieczystych i weryfikacji pochodzenia środków. Wydanie archiwów, pieczątek, kluczy i maszyn było zabronione do czasu zakończenia procesu. – Zauważą zmiany – powiedziała Łucja.
– Dlatego najpierw pozwolimy im mówić. Potem poprosi pani, żeby wyjaśnili, jak zostanie dokonana płatność. Podpisywanie zaczniemy po weryfikacji pełnomocnictw. Spotkanie będzie kontrolowane – Laura włożyła swoją kopię do teczki.
– Po rozmowie proszę nie wracać do domu. Zarezerwowałam pokój w hotelu na nazwisko mojej asystentki. Rzeczy odbierze pani później, legalnie i z osobami towarzyszącymi. O zmierzchu Łucja wróciła do mieszkania.
Darek czekał w przedpokoju. – Gdzie byłaś? – W fabryce. Chciałam pożegnać się z halami przed sprzedażą.
– Zabroniłem ci wychodzić samej. – Ty mi niczego nie możesz zabraniać. Zrobił krok w przód, ale się zatrzymał. – Jutro jest ważny dzień.
– Spotkanie jest pojutrze, w piątek. – Beata zdołała to przyspieszyć. Kupiec jest gotów podpisać wszystko jutro o czwartej. Jeśli to przesuniemy, pieniądze pójdą na inny projekt, a ty stracisz miejsce w klinice.
Spieszyli się, aby zamknąć transakcję, zanim laboratorium i publiczny szpital powiążą podmianę wyników z Kaczmarkiem. – Zgoda – powiedziała po przerwie. – Jutro o czwartej w moim gabinecie. Darek uśmiechnął się i przytulił ją.
– Nie pożałujesz. Nad jego ramieniem Łucja zobaczyła na szafce znajomą czarną teczkę lekarza. Wystawał z niej brzeg nowego raportu medycznego z pieczątką laboratorium Medyczne Analizy Polska. Dokument nosił już jej nazwisko.
Mieli czas na sfabrykowanie zamiennika. – Czyli jutro wszystko się kończy? – zapytała łagodnie. – Tak – odpowiedział.
– Jutro zaczniemy nowy etap w naszym życiu. Zamknęła oczy. Darek jeszcze nie wiedział, że dla niego to życie zacznie się zaraz po złożeniu ostatniego podpisu. O czwartej dwadzieścia Łucja weszła do swojego gabinetu i od razu zauważyła nadmiarowy kieliszek.
Na parapecie stało wiaderko z lodem i szampanem. Obok teczek leżały trzy identyczne długopisy. Darek przygotował wszystko, jakby za dwadzieścia minut mieli świętować wielki zakup rodzinny, a nie rozstanie żony z firmą jej ojca. – Jesteś wcześnie – powiedział.
– Chciałam przespacerować się po halach przed spotkaniem. – Nie powinnaś się przemęczać. Dzisiaj potrzebujesz sił tylko do podpisu. W jej torebce działał dyktafon.
Drugi był ukryty w przyborniku na biurku. Po drodze do gabinetu zatrzymała się przed przeszkloną ścianą pierwszej hali. Antoni Wójcik dyskutował z ustawiaczem przy nowej formie. Teresa dogoniła swoją szefową na dole schodów.
– Wszyscy są na swoich miejscach. Mecenas Szymańska każe przekazać, że plan spotkania bez zmian. Darek o coś pytał. Chciał wiedzieć, kto jest w małej sali konferencyjnej.
Powiedziałam mu, że sprawdzają archiwum. – Dziękuję. Po czwartej proszę nikogo nie wypuszczać przed końcem zmiany. Załoga nie powinna dowiedzieć się o tym, co się dzieje, z plotek.
Dopiero wchodząc na piętro, Łucja poczuła drżenie w kolanach. Bała się popełnić błąd i dać mężowi szansę na schowanie się za słowami pełnymi fałszywej troski. Laura nie wyjaśniła jej, kto będzie słuchał rozmowy z sąsiedniej sali. – O której godzinie przyjedzie dziś Kaczmarek?
– zapytała Łucja. Darek odwrócił wzrok. – Dziś wieczorem do nas. Ma pilną operację i własny harmonogram.
Przysłał raport, zaproszenie i fakturę od pośrednika medycznego. Kaczmarek się nie pojawił, ale dał jej mężowi nową teczkę ze sfałszowanymi papierami. – Więc to ty zajmiesz się przelewem po zarejestrowaniu sprzedaży? – Do tego potrzebne jest pełnomocnictwo.
– Ale najpierw chcę dobrze zrozumieć cały proces. Darek podszedł i poprawił jej kołnierzyk bluzki. – Nie bój się. Za kilka tygodni będziemy w klinice.
Laura weszła do gabinetu. Miała na sobie ciemną garsonkę, a w rękach skórzaną aktówkę. – Czy przybył przedstawiciel kupującego? – Właśnie wchodzi na górę – odpowiedział Darek.
– Prezes połączy się na wideo, jeśli trzeba. – Oryginał pełnomocnictwa jest obowiązkowy. Minutę później pojawiła się Beata Nowakowska. Położyła przed Laurą dowód osobisty i akt założycielski.
– Bałtyckie Inwestycje Deweloperskie. Otrzymałam upoważnienie do podpisania umowy przedwstępnej, umowy zadatku i protokołu przekazania dokumentacji. Laura przeczytała każdą stronę, porównała dane, a potem zapytała, gdzie jest uchwała zgromadzenia wspólników zezwalająca na tak dużą transakcję. – Przygotujemy ją na moment wizyty w Sądzie Rejestrowym – odpowiedziała Beata.
– Dzisiaj przelewamy na papier intencje stron. – Przekazanie kluczy i archiwów to coś więcej niż zwykłe intencje. Darek prychnął ze zniecierpliwieniem. – Lauro, kupujący wykłada pieniądze.
Musi dokonać inspekcji obiektów. – Inspekcje przeprowadza się przed podpisaniem, a nie po uzyskaniu dostępu do pieczątek i kont. Łucja usiadła na szczycie stołu. – Nie kłóćmy się.
Trudno mi czytać długie dokumenty. Wyjaśnijcie mi wszystko ustnie. Po kolei. Beata otworzyła teczkę.
– Po złożeniu przez panią podpisu spółka przeleje zadatek. Tego samego dnia otrzymamy licencje, umowy z dostawcami i klucze do biur. Następnie dokumenty zostaną złożone w wydziale ksiąg wieczystych. – Kiedy nadejdzie reszta pieniędzy?
– Po przeniesieniu własności. – Skąd tak młoda firma ma tyle pieniędzy? – Finansowanie zapewnia prywatny inwestor. – Jak się nazywa?
Beata spojrzała na Darka. – Nie życzy sobie ujawniać tożsamości do czasu zamknięcia sprzedaży. – Dlaczego? – Ten człowiek przygotowuje duży projekt urbanistyczny i obawia się konkurencji.
– Czyli zamierzają zamknąć fabrykę. – Produkcja przynosi straty – wtrącił Darek. – Ziemię można wykorzystać znacznie lepiej. – Jeszcze wczoraj obiecałeś wypłacić ludziom odprawy.
– Zostaną wypłacone, gdy sprzedamy maszyny. – W dokumentach nie ma takiego zobowiązania. – Dodamy to w aneksie. – A kto go podpisze?
Skoro Bałtyckie Inwestycje Deweloperskie natychmiast odsprzedadzą działkę prawdziwemu deweloperowi. Beata zamarła z otwartą teczką. – Skąd pani wzięła tę odsprzedaż? – W raporcie pani firmy jest już plan budowy bloków mieszkalnych i kalkulacja zysków.
Fabryka zapłaciła za te usługi dwa miesiące temu. Darek rzucił Beacie ostre spojrzenie. – Zostawiłaś raport w księgowości. – Ty autoryzowałeś płatność – odparła.
– Wysłałam dokumenty na adres dyrekcji finansowej, który mi dałeś. Laura położyła przed nimi kopię poleceń przelewu. – To oznacza, że przygotowania zaczęły się na długo przed tym, zanim Łucji zdiagnozowano chorobę. – Rozważaliśmy możliwe opcje – powiedział Darek.
– Nie ma w tym nic nielegalnego. – Więc dlaczego właścicielka nic nie wiedziała? – Chciałem przynieść jej gotowe rozwiązanie. Łucja zamknęła oczy, udając zawroty głowy.
– Dobra, załóżmy, że zgadzam się na tak niską cenę. Co się stanie z pieniędzmi? Mąż przysunął polecenie przelewu. – Część pójdzie do pośrednika medycznego.
Resztą zajmę się ja podczas twojego leczenia. – Z jakim pełnomocnictwem zamierzasz to podpisać? Wyciągnął osobną kartkę. Laura ją przeczytała i podniosła wzrok.
– Przewiduje się tutaj prawo do dysponowania wszystkimi rachunkami bankowymi, sprzedaży majątku ruchomego, pobierania dokumentów i delegowania pełnomocnictw. – Darek będzie mógł przejąć wszystkie pozostałe aktywa bez pytania żony o kolejną zgodę. – Łucja może szybko stracić zdolność do zarządzania swoimi sprawami – odpowiedział. – Kaczmarek mnie ostrzegał, że może jej się pogorszyć.
– W dokumentacji medycznej nie ma orzeczenia o ubezwłasnowolnieniu ani niezdolności. – Chodzi o ostrożność. – W takim razie ogranicz pełnomocnictwo do opłacania rachunków potwierdzonych przez klinikę. Darek potrząsnął głową.
– Za granicą będzie więcej wydatków. Nie będę za każdym razem biegał za notariuszem. Łucja wzięła dokument. – Prosisz mnie, żebym oddała ci wszystko, co zostało z fabryki.
– Proszę cię, żebyś pozwoliła mi się uratować. – Przed czym? – Przed biurokracją, przed opóźnieniami, przed moim nawykiem wątpienia w każdy krok. Beata wtrąciła się.
– Pełnomocnictwo można podpisać później. Teraz kupiec czeka na decyzję. – A po co ten szampan? – zapytała Łucja.
Darek zerknął na wiaderko. – Chciałem uczcić początek twojego powrotu do zdrowia. – Skoro nie trzeba robić przelewu przed podpisaniem, jestem pewien, że wszystko pójdzie dobrze. – Jesteś pewien kupca czy mojej uległości?
Beata zamknęła swoją teczkę. – Rozumiem emocje, ale inwestor nie będzie czekał wiecznie. Jutro jego przedstawiciele zaczną przygotowywać teren. – Tylko pomiary geodezyjne przed wpisem do rejestru.
– A kiedy robotnicy dowiedzą się, że zamierzacie zburzyć fabrykę? – Po otrzymaniu pieniędzy – odpowiedział Darek za nią. – W przeciwnym razie zrobią awanturę. Związki zawodowe zwołają prasę, a deweloper się wycofa.
– Więc postanowiliście ukryć sprzedaż do momentu, w którym pracownicy nie będą mogli już niczego zmienić. – Zdecydowaliśmy się nie niszczyć twojej ostatniej nadziei przez cudzą panikę – powiedział mąż. – Muszę zrozumieć przelew medyczny – powiedziała Łucja. – Jaka organizacja otrzyma pieniądze?
Darek podał nazwę firmy i pokazał numer konta. – Kto jest jej właścicielem? – Zagraniczny koordynator. – Jego nazwisko?
– Nie znam go. – Kto znalazł pośrednika? – Kaczmarek nam go polecił. Beata parsknęła sarkastycznie.
– Nie zrzucaj całej winy na lekarza. Ty sam wysłałeś dane bankowe. – Po twojej rozmowie z przedstawicielem inwestora – odwrócił się Darek. – Inwestor zajmuje się gruntami.
Z leczeniem nie ma nic wspólnego. – Czyli wy dwoje we własnym zakresie dyskutowaliście o moich pieniądzach? – dopytywała Łucja. Beata zamilkła.
Darek pochylił się do przodu. – Łucjo, przestań. Jesteś chora, przerażona i czepiasz się szczegółów. Podpisz umowę.
Ja zajmę się resztą. – Wczoraj zamknąłeś mnie w sypialni, żebym nie upadła po tabletkach. Zabrałeś mi telefon, żeby nikt mi nie przeszkadzał. Potem poprosiłeś o ogólne pełnomocnictwo.
– Bo mnie kochasz. Jej ostatnie słowa zabrzmiały o wiele za głośno. Łucja otworzyła torebkę i wyciągnęła wyniki ze szpitala. – Nie mam raka.
Darek zareagował z opóźnieniem. Beata zbladła i powoli opuściła długopis. – Co powiedziałaś? – zapytał mąż.
– Publiczny szpital nie znalazł żadnego guza. Numer biopsji należy do Marii Kaczor. Jej powiedziano, że nie ma zagrożenia, a mnie przypisano jej diagnozę. – To błąd laboratorium.
– Nie. Błędów nie koryguje się sporządzając fałszywe raporty z datą wsteczną. Łucja położyła na stole kopię dokumentu z czarnej teczki. – Wczoraj to było w naszym przedpokoju.
Nosi moje nazwisko. Ma inny numer próbki i starą datę. Próbowaliście zatrzeć ślady po moim oficjalnym wniosku. Beata gwałtownie odwróciła się do Darka.
– Mówiłeś, że Kaczmarek wszystko załatwił bez ryzyka. – Zamknij się. – Zapewniałeś, że prawdziwa pacjentka dawno wyjechała i nikt tego nie zbada. Darek poderwał się na równe nogi.
– Znałaś cały plan. Twoja firma miała kupić działkę, żeby odsprzedać ją deweloperowi. Wiedziałaś o fabryce i zmyślonym leczeniu. – O tym, że zrobiliście to innej pacjentce?
Powiedziałeś mi później, kiedy nie było już odwrotu. – Kłamstwo. Mam zapisane twoje wiadomości. Beata wyciągnęła rękę po swój telefon.
Darek pierwszy chwycił aparat i roztrzaskał go o podłogę. Drzwi się otworzyły. Do gabinetu weszło kilku funkcjonariuszy policji kryminalnej. Na ich czele szedł inspektor Karol Majewski, czterdziestopięcioletni mężczyzna o krótkich, ciemnych włosach.
Pokazał odznakę i zażądał, by nikt nie dotykał dokumentów, telefonów ani komputerów. – To jest sprawa rodzinna! – krzyknął Darek. Majewski nie odpowiedział na jego oburzenie.
– Złoży pan stosowne wyjaśnienia na komendzie. Teraz proszę wykonywać polecenia funkcjonariuszy. Technik podszedł do zniszczonego telefonu. Inny policjant stanął w drzwiach.
Beata wskazała na Darka. – W moim urządzeniu są wszystkie wiadomości. On przysyłał mi kwoty, konto pośrednika i obiecał mi moją część po odsprzedaży ziemi. – Sama zarejestrowałaś spółkę na swoją ciotkę!
– krzyknął do niej Darek. – Na twoją prośbę wypłacono ci zaliczkę z fabryki. Sama to podpisałaś. Ich sojusz rozpadł się w kilka minut.
Każde próbowało ratować się kosztem drugiego. Łucja patrzyła na męża, z którym dzieliła piętnaście lat życia. Teraz miała przed sobą człowieka, który postanowił ją zniszczyć bez użycia broni. Wystarczyły mu wyniki innej osoby, pieczątka lekarza i strach przed śmiercią.
Inspektor Majewski zapytał: – Czy państwo zdążyli podpisać jakieś dokumenty? – Nie doszliśmy do tego. – Czy podano pani jakieś leki? Pokazała mu fabrycznie zamknięte opakowania, recepty i raporty z niezależnego laboratorium.
– Tabletki przynieśli mi mąż i lekarz. Darek zmuszał mnie do brania podwójnej dawki. Zabrał mi telefon i zamknął w sypialni. – Kłamstwo!
– krzyknął Darek. – Opiekowałem się tobą. Łucja odwróciła się do niego. – Opieka nade mną nie wymaga sprzedaży firmy za jedną trzecią jej wartości, wydawania kluczy przed wpisem do sądu ani przelewania pieniędzy na konto zagranicznej spółki.
– Nie ma umowy, więc nie ma przestępstwa – odpowiedział Darek. – Kwalifikacji prawnej nie ustalamy my w tym pokoju – odparła spokojnie Laura. Funkcjonariusze zaczęli katalogować dokumenty i urządzenia elektroniczne. Nagle Darek opadł na krzesło.
– Łucjo, powiedz im, że tylko dyskutowaliśmy o sprzedaży. Wycofaj doniesienie. Zwrócę pieniądze za ekspertyzy. – A ty oddasz Marii za te dwa miesiące leczenia.
Odwrócił wzrok. – Nie wiedziałem, że lekarz użyje prawdziwej diagnozy. Beata roześmiała się. – Sam szukałeś pacjentki bez bliskich.
Kaczmarek powiedział ci, że ma tylko syna. – Zamknij się. – Mam wiadomość głosową, w której pytasz, czy można wykasować ją z systemu informatycznego. Darek rzucił się na nią, ale policjant go przechwycił.
Łucja zdjęła obrączkę. Metal zostawił blady ślad na palcu. Położyła pierścionek obok trzech długopisów. – Spójrz na mnie, Darek.
Podniósł głowę. – Dlaczego zawsze stawiałeś fabrykę ponad mną? Powierzyłam ci finanse, stanowisko kierownicze i dostęp do kont. A jednak każdy majster widział w tobie tylko męża właścicielki, więc postanowiłeś mi odebrać firmę ciałem tego, na co zasłużyłem.
– Na co dokładnie? Grunty kupił mój ojciec. Produkcję uratowali pracownicy. Pieniądze wypracowały maszyny.
Nawet za przygotowanie oszustwa zapłaciłeś z kasy fabryki. Byłeś moją rodziną. Miałeś całe moje zaufanie. Zamieniłeś je na działkę, która nigdy nie będzie twoja.
Poproszono Łucję, aby przeszła do sąsiedniego pokoju złożyć zeznania. Przez szklaną ścianę widziała, jak Darek próbuje o czymś przekonać inspektora, a Beata odpowiada na pytania innego funkcjonariusza. – Dobrze się pani trzymała – powiedziała Laura. – Dopóki Maria jest w szpitalu, nie ma zwycięstwa.
– Rozpoczęli już leczenie. Lekarze wciąż mają nadzieję. Późnym popołudniem Łucja pojechała do hotelu. Nie miała najmniejszego zamiaru wracać do swojego mieszkania.
Zostawszy sama, usiadła na brzegu łóżka. Jeszcze rano tamto miejsce nazywało się rodzinnym domem. W szafie wciąż wisiały jej ubrania. W kuchni stały kubki, które wspólnie wybierali.
Na szafce nocnej spoczywała książka Darka z zagiętą stroną. Zdrada nie wymazała tych przedmiotów, ale pozbawiła je wszelkiego sensu. Następnego dnia poszła odwiedzić Marię. Kobieta leżała w sali przy oknie.
Kuba siedział obok niej i rozwiązywał zadania z matematyki. – Lekarze zaczęli leczenie – powiedziała Maria. – Nie dają obietnic, ale są szanse. Kuba oderwał wzrok od zeszytu.
– Moja mama będzie żyła. – Twoja mama trafiła w porę w ręce świetnych specjalistów – powiedziała Łucja. – Teraz musi się leczyć. A ty masz nie opuszczać lekcji w liceum i być tu, kiedy pozwolą na odwiedziny.
– Mogę zostać u sąsiadki – powiedział chłopiec z powagą. – Ale ze szpitala jest bardzo daleko. – Pomożemy wam w dojazdach – odpowiedziała Łucja. – Pokryję wydatki, których nie opłaci NFZ.
– Nic mi pani nie jest winna. – Użyli mojej choroby przeciwko pani. To byli inni ludzie. Niech mi pani pozwoli pomóc w lekach, transporcie i w znalezieniu lokum dla Kuby blisko szpitala.
Laura sporządzi wszystko na piśmie, żebyście nie byli od nikogo zależni. – W takim razie się zgadzam. Minęły cztery miesiące. Fabryka nie stanęła ani na jeden dzień.
Łucja zwolniła Darka ze stanowiska, cofnęła mu uprawnienia bankowe i zarządziła audyt wewnętrzny. Kontrola ujawniła płatności na rzecz firmy Beaty, fikcyjne doradztwo i przygotowania do odsprzedaży ziemi. O krokach przeciwko Kaczmarkowi Łucja dowiadywała się tylko z pism urzędowych. Jego rola była badana oddzielnie.
Darek nie mógł już zasłaniać się zwykłym konfliktem małżeńskim o majątek. Poprzez swojego adwokata zaproponował rozwód za porozumieniem stron, bez orzekania o winie i bez roszczeń, jeśli jego żona złagodzi swoje zeznania. Laura odpowiedziała, że fakty nie są walutą przetargową. Jesienią zapadł wyrok rozwodowy.
Po wyjściu z sądu Darek dogonił Łucję na korytarzu. – Naprawdę musieliśmy tak skończyć? – To ty to zaczęłaś. – Nigdy nie chciałem cię skrzywdzić fizycznie.
– Wcisnąłeś mi śmiertelną diagnozę. Próbowałeś odebrać mi fabrykę i zmuszałeś do brania silnych leków. Jak ty to nazywasz? – Beata mnie zdradziła.
Zrobiła ci to samo, co ty, mi. Ja cię kochałem. – Miłość nie fałszuje raportów medycznych. Zamilkł.
– Wybaczysz mi kiedyś? – Nie chcę cię więcej w życiu widzieć. Może kiedyś zamieni się to w przebaczenie. Łucja odeszła, nie czekając na odpowiedź.
Zimą Maria zakończyła główny cykl leczenia. Badania wykazały poprawę. Pewnego dnia odwiedziła fabrykę z Kubą. Antoni Wójcik pozwolił chłopakowi narysować mały znak na jednej z płytek, zanim trafiła do pieca.
– Litera wyjdzie krzywo – ostrzegł go kierownik wydziału. – Ale będzie moja – odpowiedział chłopak. Wiosną Łucja sprzedała deweloperowi tylko opuszczoną część terenów. Zamknęła umowę po niezależnej wycenie i po otwartej dyskusji z majstrami.
Z uzyskanych pieniędzy opłaciła nową linię produkcyjną, naprawiła system wentylacji i wykupiła prywatne pakiety medyczne dla pracowników. Główna część kompleksu przemysłowego pozostała na swoim miejscu. W dniu uroczystego uruchomienia nowych maszyn Teresa odezwała się przez domofon. – Pani Łucjo, pani Maria czeka na panią przy wejściu.
Goście weszli z małą paczuszką. Wewnątrz znajdowała się ceramiczna płytka przerobiona na podstawkę pod kubek z nierówną literą wypaloną na krawędzi. – To dla pani – powiedział Kuba. – Żeby jak będzie pani piła kawę, pamiętała pani, że dokumenty, które budzą strach, też trzeba sprawdzać dwa razy.
Łucja roześmiała się i położyła prezent obok zdjęcia swojego ojca. Gdy wyszli, podeszła do okna. Na dziedzińcu otwierała się główna brama. Ciężarówka wjeżdżała na teren zakładu.
Robotnicy pokazywali kierowcy, którędy ma jechać. Na biurku spoczywał wyrok rozwodowy. Obok leżał list ze szpitala Marii, potwierdzający dobre wyniki jej ostatniej kontroli. Łucja schowała pierwszy dokument do dolnej szuflady.
Drugi zostawiła przed sobą. Nalała herbaty i postawiła kubek na prezencie od Kuby. – Lekcja skończona – powiedziała cicho. Za ścianą nowa linia produkcyjna ruszyła pełną parą.
Życie nie zaczynało się od nowa. Trwało dokładnie w tym samym punkcie, w którym próbowano je przerwać kłamstwem. I teraz każdy nowy dzień należał tylko do niej.