Wpakuj swoje manatki i żebym nie widział cię tu do kolacji – rzucił Arek, ciskając na kuchenny blat czyjąś różową kosmetyczkę. Tania, ze Skyu, pacnęła prosto na rozłożoną krzyżówkę. Z niedomkniętego zamka wystawała szminka. Nawet powieka mi nie drgnęła.
Stałam przy zlewie, płucząc swój ulubiony kubek. Przez trzy lata małżeństwa przyzwyczaiłam się, że wybryki męża trzeba znosić jak siłę wyższą. Coś jak grad w środku maja albo nagły brak ciepłej wody, akurat gdy masz szampon na głowie. Ale dziś Arek przeszedł samego siebie.
Stał na środku kuchni napuszony jak gołąb. Pierś wypięta, broda zadarta, w oczach ten sztuczny, rzekomo pański błysk. – Ogłuchłaś? – stuknął kłykciami w blat.
– Mówię do ciebie po polsku. Mam kogoś. Ma na imię Kasia. Jest delikatna, potrafi faceta zrozumieć, w przeciwieństwie do ciebie z tymi twoimi wiecznymi fochami.
Żądam, żebyś natychmiast wyniosła się z mieszkania mojego ojca. Kasia jest bardzo wrażliwa i źle się czuje w miejscach, gdzie została zła atmosfera. Będziemy tu żyć jak normalni, zamożni ludzie. Wytarłam ręce w ściereczkę, poprawiając kosmyk, który wysunął mi się z koka.
Popatrzyłam na niego tak, jakby stał przede mną nie żaden groźny samiec alfa, tylko dzieciak, który założył za duże buty po ojcu. – Czyli zdradzasz mnie i po prostu wyrzucasz z domu z dnia na dzień? – spytałam spokojnym, niemal czułym głosem. – Dokładnie tak.
Do notariusza idziemy z mamą w przyszłym tygodniu. Nawet dziecko wie, że jesteśmy jedynymi spadkobiercami ustawowymi. To mieszkanie jest teraz moje. Pakuj manatki, tylko sprawnie i bez ociągania.
Masz czas do wieczora i nawet nie próbuj wynosić czegoś, co nie należy do ciebie. Obrócił się na pięcie, dla lepszego efektu kopnął taboret i wybiegł. Chwilę później trzasnęły dębowe drzwi. Cisza trwała może dziesięć sekund.
Nie płakałam. Nigdy nie miałam skłonności do histerii. Na stres reagowałam zupełnie inaczej. Zadzwoniłam do pracy, biorąc dzień wolny na żądanie.
Potem podeszłam do starego sekretarzyka w salonie, otworzyłam dolną szufladę i odsunęłam stos starych gazet. Leżała tam płaska metalowa kasetka. Przekręciłam kluczyk i wyciągnęłam gruby dokument z niebieską pieczęcią notarialną. Pan Janusz był człowiekiem trudnym, szorstkim, czasem wręcz nie do zniesienia.
Ale na pewno nie był głupi. Stanął mi przed oczami tamten deszczowy listopadowy wieczór sprzed trzech lat. Teść przyszedł do nas, wyglądając, jakby postarzał się o dziesięć lat. Okazało się, że jego wspólnik, sprytny Waldek, podpisywał fikcyjne faktury, wyprowadzał pieniądze ze spółki przez podstawione firmy, a całą winę zwalił na Janusza.
Chodziło o astronomiczną kwotę. Nad teściem zawisło nie tylko bankructwo, ale też realna perspektywa więzienia. Moja teściowa Halinka urządziła histerię, że było ją słychać na całym osiedlu. Nie martwiła się o męża – wrzeszczała, że komornik zabierze jej kryształy po babci i futro z norek.
Arek też pokazał prawdziwą twarz: doradzał ojcu, żeby przyznał się do winy i dobrowolnie poddał karze, a potem zamknął się w pokoju, trzęsąc się ze strachu, że wierzyciele przyjdą też do niego. Oboje z matką pochowali się po kątach jak karaluchy po zapaleniu światła. Ja pracowałam wtedy jako zwykła księgowa. Nie mówiąc nikomu ani słowa, zabrałam od teścia całe pudełko z dokumentami.
Przez tydzień nie zmrużyłam oka. Analizowałam każdą fakturę, każdą pozycję. W końcu znalazłam niepodważalne dowody – rzeczywiste przelewy, które zlecał Waldek. Rozpisałam wszystko tak jasno, że obrona była nie do podważenia.
Adwokat teścia zmiażdżył oskarżenia na pierwszej rozprawie. Pan Janusz zamknął firmę, bo zdrowie mu wysiadło, ale zachował wolność i czystą kartę. Miesiąc po całej aferze przyjechał po mnie pod biuro. Zawiózł mnie do kancelarii notarialnej i przepisał na mnie to dwupokojowe mieszkanie w formie darowizny.
– Ty jedna masz w tej rodzinie charakter – burknął, uciekając wzrokiem w bok. – Ta dwójka to darmozjady bez mózgu. Tę darowiznę trzymaj u siebie i ani słowa nikomu. Proszę cię tylko o jedno: nie wyrzucaj Arka od razu na bruk.
Szansę mu daj, może zmądrzeje. Ale jeśli kiedyś naprawdę przekroczy granice – pogoń go bez wahania. Masz do tego pełne prawo. Cóż.
Szansę Arek dostał i zmarnował ją koncertowo. Do wieczora było trochę czasu, ale pracy miałam co niemiara. Zeszłam do sklepu budowlanego na parterze bloku. Za ladą stał pan Zdzichu.
– Dzień dobry, Aneczko. Czego szukamy? – Potrzebuję worków, panie Zdzichu – odpowiedziałam z zimną krwią. – Dużych, najmocniejszych, jakie pan ma.
Takich grubych, zielonych, do gruzu. Poproszę dziesięć sztuk i rolkę szerokiej taśmy naprawczej. Pan Zdzichu aż gwizdnął. Gdy wróciłam na górę, otworzyłam na oścież szafę w sypialni i działałam precyzyjnie jak maszyna.
Do pierwszego worka poleciały idiotyczne hawajskie koszule, które Arek zakładał raz w roku na firmowego grilla. Zaraz za nimi – kolekcja pstrokatych skarpetek. Potem wędki, pudełka z błystkami i gumowce, od których śmierdziało starą gumą. Wszystko bez litości lądowało na dnie wielkiego zielonego worka.
Na drugim końcu miasta moja teściowa Halinka stała przed okrągłym lustrem, przymierzając jedwabną apaszkę i trajkocząc do przyjaciółki. – Mówię ci, Kryśka, wreszcie sprawiedliwości stało się zadość. Janusz odszedł, niech spoczywa w pokoju. Ale tyran z niego był okropny.
Za to teraz ja z Arusiem jesteśmy właścicielami całego majątku. Arek dzisiaj wyrzuca z mieszkania tę bladą wywłokę. Znalazł sobie cudowną dziewczynę, Kasię. Stylistka paznokci.
Taka zadbana, elegancka kobieta, a nie jak ta nudna księgowa. Halinka była święcie przekonana, że cały majątek automatycznie należy do niej i syna. Fakt, że przez miesiąc od pogrzebu żadne z nich nie pomyślało, żeby pójść do notariusza i formalnie złożyć wniosek o stwierdzenie nabycia spadku, zupełnie jej nie obchodził. Tymczasem w moim mieszkaniu pakowanie dobiegało końca.
Cztery gigantyczne zielone worki stały w przedpokoju jak napęczniałe stworzenia. Okręciłam wyloty taśmą, żeby przypadkiem żadna skarpetka się nie wydostała. Rozejrzałam się – bez gratów Arka cała przestrzeń jakby głęboko odetchnęła. Około piętnastej rozdzwonił się telefon.
Na ekranie pojawiła się uśmiechnięta twarz teściowej, która dzwoniła z włączoną kamerą. – No i co? Pakujesz już te swoje tobołki? – zaćwierkała zamiast powitania.
– Mam nadzieję, że nie przywłaszczasz sobie niczego, co nie należy do ciebie. Przyjadę potem sprawdzić, czy telewizor stoi na swoim miejscu. I odkurzacz zostaw. Przecież jest prawie nowy.
Janusz go kupił. – Pakuje się pani Halinko. Bardzo dokładnie wszystko układam. Efekt gwarantowany – skinęłam głową, robiąc krok w bok, żeby worki nie weszły w kadr.
– No i bardzo dobrze! Arek mówił, że do kolacji cię tu nie ma. Klucze zostaw na szafce w przedpokoju i umyj podłogi przed wyjściem. Nie chcę, żeby Kasia musiała wdychać kurz.
Ekran zgasł. Roześmiałam się na głos. Ta cała tragifarsa robiła się coraz lepsza. Przed siódmą w zamku zgrzytnął klucz.
Arek wparował do mieszkania z hukiem, kopnął buty na wycieraczkę i przeszedł korytarzem, nawet nie zauważając czających się w kącie zielonych worków. – Ej, jeszcze tu jesteś? – rzucił głośno, zaglądając do lśniącej kuchni. Ja tymczasem leżałam w sypialni.
Wcisnęłam twarz w poduszkę i wydałam z siebie ciche, rozpaczliwe chlipanie, udając, że zanoszę się od płaczu. Na twarzy Arka natychmiast wykwitł szeroki, zadowolony uśmiech. Boże, jak bardzo łechtało to jego nadęte ego. Żona rozpacza, świat jej się zawalił, a on, twardy pan i władca, decyduje o jej losie.
Pomaszerował do salonu, opadł na mój ulubiony welurowy fotel, cisnął kurtkę na kanapę, wyciągnął nogi i oparł przepocone stopy w skarpetkach o lśniący dębowy stolik. Wybrał kontakt „mamusia” i uruchomił połączenie wideo. – Arusiu, i jak tam? Wyniosła się już?
– natychmiast rozległ się piskliwy głos. – Wszystko załatwione, mamo. Właśnie się wynosi. Siedzi w sypialni i ryczy do poduszki – chwalił się.
– Jutro z samego rana wprowadzam tu Kasię. Będziemy wreszcie żyć jak ludzie. Stałam w ciemnym przedpokoju tuż za uchylonymi drzwiami, ledwo powstrzymując wybuch śmiechu. Poprawiłam kołnierzyk eleganckiej koszuli, chwyciłam teczkę z dokumentami i zrobiłam krok do przodu.
Czas zacząć przedstawienie. Otworzyłam drzwi do salonu na oścież. W dłoniach nie trzymałam żadnych walizek ani chusteczek do łez. – O, Arek, jak dobrze, że dzwonisz do mamusi – rzuciłam głośno i niezwykle uprzejmie, tak żeby mój głos wyraźnie zabrzmiał w głośniku jego telefonu.
– Pani Halinko, niech pani już pościeli kanapę w swoim mieszkaniu na Woli. Synek wraca do mamusi. Nie czekając na ich reakcję, odwróciłam się, zamachnęłam i potężnym kopniakiem posłałam pierwszy zielony worek prosto na klatkę schodową. Zaraz za nim poleciał drugi.
Worki były potwornie ciężkie, a w środku z głuchym łomotem obijały się wędki i kołowrotki. Arka kompletnie zatkało. Oczy omal nie wyszły mu z orbit, a na twarzy pojawiły się purpurowe plamy. – Do reszty cię odbiło?
Co ty wyprawiasz, wariatko? – wrzasnął, plącząc się we własnych nogach, gdy gwałtownie zdejmował je ze stolika. Telefon zsunął mu się na kolana, pokazując zszokowaną twarz Halinki. – To jest mieszkanie mojego ojca!
Jestem jedynym ustawowym spadkobiercą! Podeszłam blisko do fotela. Wyciągnęłam z foliowej koszulki sztywny arkusz papieru i położyłam go na stole tuż przed oszołomionym Arkiem. Niebieska pieczęć notariusza błyszczała w ciepłym świetle lampy.
– Jesteś zwykłym gówniarzem, Arek, a nie żadnym spadkobiercą – powiedziałam cicho, dobitnie akcentując każde słowo. – Pamiętasz, jak trzy lata temu Waldek próbował przejąć firmę twojego ojca i wrobić go w fikcyjne faktury oraz gigantyczne długi? Wy z mamusią od razu pochowaliście się po kątach. Trzęśliście się ze strachu, że komornik pozabiera wam telewizory.
Ani grosza nie dołożyliście na prawnika, ani razu nie ruszyliście się do sądu. A ja zarywałam noce. Przekopałam sterty faktur, dotarłam do fikcyjnych przelewów tego oszusta i wyciągnęłam twojego ojca z bagna. Dzięki mnie nie trafił do więzienia i nie został z długami do końca życia.
Twarz Arka zbladła na kredowo. – Twój ojciec nie należał do ludzi, którzy zapominają o takich rzeczach – dodałam chłodno. – Przepisał na mnie to mieszkanie w formie darowizny, jeszcze za życia, trzy lata temu. Wszystko zostało załatwione u notariusza i wpisane do księgi wieczystej.
Prosił, żebym nie wyrzucała cię od razu na bruk. Chciał dać ci szansę, żebyś wreszcie dorósł. Ale pana Janusza już z nami nie ma. A skoro z własnej głupoty postanowiłeś wyrzucić mnie z mojego własnego, legalnie należącego do mnie mieszkania, żeby sprowadzić tu jakąś Kasię, to teraz zbieraj swoje rzeczy i wynoś się.
Właściwie już ci w tym pomogłam. Jesteś spakowany. Możesz iść przytulać swoje wędki na klatce schodowej. Z telefonu dobiegł zduszony, chrapliwy dźwięk.
Halinka najwyraźniej właśnie próbowała przełknąć gorzką prawdę. – To jest nielegalne – wykrusił w końcu Arek, kurczowo wbijając się w oparcie fotela. – Podamy cię do sądu. Mamo, powiedz jej.
Znajdziemy najlepszych prawników. – Śmiało, idź do sądu – parsknęłam. – Tylko za co opłacisz adwokata ze swojej pensji młodszego doradcy klienta? Powodzenia.
A teraz wynocha z mojego domu. Chwyciłam go za kołnierz rozciągniętej bluzy i jednym zdecydowanym szarpnięciem postawiłam na nogi. Obróciłam go tyłem i energicznym pchnięciem skierowałam w stronę przedpokoju. Mąż, plącząc się we własnych nogach i gubiąc jedną skarpetkę, wypadł na korytarz.
– Kurtkę weźmiesz sam, czy też mam ją wrzucić do worka? – rzuciłam, ciskając w niego własnym okryciem. Zanim zdążył pomyśleć o butach, wylądował na klatce schodowej w samych kapciach, potykając się od razu o wielki worek z wędkami. Telefon wciąż kurczowo trzymał w dłoni – na ekranie Halinka, dramatycznym gestem, chwytała się za serce.
W tym samym momencie z windy wyszła nasza sąsiadka z dołu, pani Janina, z siatką mleka. Na widok tej sceny zamarła. – Pani Aneczko, jakiś remont czy przeprowadzka? – spytała z ciekawością.
– Gorzej, panie Janiu – odparłam dziarsko. – Dezynsekcja i usuwanie pasożytów. Trzymaj się, Arusiu. Pozdrów Kasię.
Drzwi zamknęły się z ciężkim kliknięciem. Przekręciłam klucz w zamku. Zza drzwi dobiegło najpierw zdezorientowane mruczenie, potem szelest worków, aż w końcu cichy, skomlący głos mojego męża żalącego się do telefonu. – Mamo, i co my teraz zrobimy?
Wróciłam do salonu, podniosłam z podłogi zgubioną skarpetkę i z obrzydzeniem cisnęłam ją do kosza. Przetarłam stolik, ścierając ślady po jego stopach. Teraz Arek z mamusią będą mieć idealną okazję, żeby przekonać się na własnej skórze, jak wygląda prawdziwe rodzinne życie. Będą gnieździć się we dwoje w ciasnej kawalerce na Woli, pośród PRL-owskich meblościanek, pudełek z błystkami i niespełnionych ambicji.
A Kasia pewnie zniknie równie szybko, gdy dotrze do niej, że jej wielki spadkobierca pojawia się z workami na gruz, a nie z kluczami do luksusowego apartamentu. Poszłam do kuchni, wstawiłam wodę na herbatę i wyciągnęłam swój ulubiony kubek. Ten sam, który płukałam na początku tego zwariowanego dnia. Zaparzyłam mocną herbatę z lipą i miodem.
Usiadłam przy czystym stole. Spojrzałam na gruby papier z niebieską pieczęcią, po czym schowałam go z powrotem do teczki. Wieczór zapowiadał się wyjątkowo spokojnie. Jutro rano obudzę się w wyśmienitym humorze, bez fochów, bez durnych pretensji i bez tanich różowych kosmetyczek na kuchennym blacie.
Sprawiedliwość, jak się okazało, wcale nie pachnie wygraną batalią w sądzie.