Kajetan zawsze jej bronił. Od dziecka, na tym samym podwórku, był jej tarczą, starszy i twardszy od innych chłopaków, więc nikt nie ważył się zaczepić Ali. Lata mijały, a on odkrył, że jego uczucia do przyjaciółki przerodziły się w coś znacznie głębszego. Przestraszył się własnych emocji, więc postanowił je zdusić w zarodku, wybierając dobrą znajomą, Blankę, kobietę z doświadczeniem w sprawach sercowych.
Od dnia, gdy Kajetan zaczął romans z Blanką, w oczach Ali pojawił się smutek, jakby straciła światło, które dawało jej radość. Gdy Kajetan poszedł do wojska, na dworcu żegnała go tylko Blanka, łkając i obiecując czekać. Ala nie przyszła. Sześć miesięcy później wyjechała z matką do większego miasta i ich przyjaźń wygasła bez słowa wyjaśnienia.
Tam poznała Jacka, mężczyznę starszego o siedem lat, szorstkiego i władczego. Wszyscy się go bali, a Ala, oszołomiona jego siłą, widziała w nim kogoś, kto ją ochroni. Jej matka, Helena, błagała ją o rozsądek. Widziała w Jacku degenerata, który złamie jej córkę, ale Ala była ślepa na jego wady.
Kiedy Ala oznajmiła, że wychodzi za niego, matka rozpaczliwie podsunęła jej podsłuch, aby ta poznała naturę narzeczonego, zanim będzie za późno. Ala początkowo oburzyła się na propozycję matki, ale w końcu ustąpiła. Wsunęła urządzenie pod fotel w samochodzie Jacka. Gdy po dwóch dniach go odzyskała i wysłuchała, z przerażeniem usłyszała, jak Jacek przechwala się przyjaciołom, że zostawił kobietę w ciąży z jego dzieckiem.
Rozmowa, podszyta wulgarnością i pogardą, obnażyła jego prawdziwe oblicze. Ala spotkała się z Klaudią, byłą Jacka, która ostrzegła ją, by uciekała, nie zdradzając jednak szczegółów. Od tego dnia Ala zaczęła dostrzegać w narzeczonym rzeczy, których wcześniej nie widziała. Jego chamstwo i pogarda wobec matki, jej własnej, napełniały ją odrazą.
Kiedy spróbowała wytknąć mu jego język, ten chwycił ją mocno za nadgarstek z taką siłą, że zostawił siniak. „To ja decyduję, jak się zachowuję” – syknął. Następnego dnia postanowiła zerwać, ale Jacek nie pozwalał jej odejść. Czekał pod szkołą, śledził każdy jej krok, groził, że skrzywdzi jej matkę, jeśli Ala nie wróci do posłuszeństwa.
Gdy Ala wprost powiedziała, że ich związek jest skończony, Jacek zatrzasnął drzwi samochodu, w którym siedziała. „Masz wybór – albo będziesz mnie słuchać, albo twoja ukochana mamusia zniknie bez śladu” – zagroził. Ala, sparaliżowana strachem, nie odzywała się już więcej. Następnego dnia, jadąc autobusem, rozpoznała babcię Klaudii.
Okazało się, że Jacek nękał Klaudię, a gdy ta zaszła z nim w ciążę, wciągnął ją w pułapkę, nazywając to “pożegnalnym prezentem”. Kobieta poradziła Ali, by poszła na policję. Gdy Ala szła chodnikiem, zatrzymał się przy niej samochód Jacka. Zaciągnął ją do pojazdu, ale w drodze, gdy jechał z nadmierną prędkością, wjechał w tył ciężarówki.
Ala straciła przytomność, a Jacek, z urazem głowy, trafił do szpitala. Obudziła się w szpitalu, a nad nią pochylał się Kajetan, teraz sanitariusz. Serce Ali zabiło mocniej. W ciągu dni spędzonych w szpitalu Kajetan ją odwiedzał, a po wyjściu do domu przyszedł osobiście.
Siedzieli do północy, wspominając dzieciństwo, aż uświadomili sobie, jak wiele wciąż do siebie czują. Jednak przeszłość i strach przed Jackiem wciąż wisiały w powietrzu. Ala, chcąc go chronić, powiedziała Kajetanowi, że ma narzeczonego, który jest zazdrosny. Kajetan jedynie skinął głową, ale jego wzrok mówił co innego.
Dni mijały, a Ala unikała Jacka, który w końcu wyszedł ze szpitala. Nie szukał jej jednak. Kajetan twierdził, że zniknął z jej życia na dobre, ale Ala bała się zapytać o szczegóły. W końcu zrozumiała – to Kajetan rozwiązał jej problem.
Nie tylko go chronił, ale kochał ją szczerze, czego wcześniej nie potrafiła zobaczyć. Gdy pewnego dnia zobaczyła Kajetana z młodą dziewczyną, zazdrość wezbrała w niej na nowo, dopóki nie dowiedziała się, że to jego kuzynka Kinga. „Kajetan, nie mogę już być tylko twoją przyjaciółką” – wyznała, łkając. „Kocham cię.
” On objął ją, a jego słowa były wyznaniem: „Nie masz pojęcia, jak długo czekałem, żeby to usłyszeć. ”
Dwa lata później wzięli ślub. Mieli dwóch synów, Michała i Eryka. W dniu chrztu najmłodszego, gdy wchodzili do kościoła, Ala zobaczyła bezdomnego siedzącego na chodniku.
To był Jacek. Schudnięty, przegrany, pachnący tanim alkoholem. Ala wrzuciła banknot do jego kubka i odeszła, nie odwracając się. Dogoniła męża, który trzymał Eryka i patrzył na nią z troską.
„Nic – odpowiedziała, ocierając łzę. – Po prostu tak bardzo cię kocham, Kajetan. ”
A on, tak jak kiedyś w dzieciństwie, pochylił się i szepnął: „Powiedz to jeszcze raz.
“