Hela wcześnie straciła rodziców. Ojca nie pamiętała wcale, o mamie zachowała najczulsze wspomnienia. Wychodząc za mąż za Sergiusza, miała nadzieję, że w jego matce znajdzie namiastkę mamy. Marianna Kowalska nazywała ją „córeńko”, ale tylko wtedy, gdy ktoś był w pobliżu.
Gdy zostawały same, jej zachowanie zmieniało się nie do poznania. Młodzi mieli zamieszkać u rodziców Sergiusza. „Pomieszkamy trochę, poszalejemy póki młodzi” – tłumaczył Sergiusz, który jak Hela marzył o podróżach. Tuż przed ślubem okazało się, że Hela jest w ciąży.
Sergiusz odkładał rozmowę z matką, bo wcześniej przysięgał jej, że żeni się z miłości, a nie z powodu ciąży. Rodzice dowiedzieli się o wszystkim w przeddzień ślubu. Pewnego dnia Hela, przechodząc obok sypialni teściowej, usłyszała jej głos. Marianna Kowalska rozmawiała przez telefon z przyjaciółką.
– Mówiłam Sergiuszowi: nie śpiesz się ze ślubem. Ale nie posłuchał. I co on w niej znalazł? Ani wykształcenia, ani wychowania.
Pracuje jako sprzedawczyni w sklepie sportowym i leniwa jak nikt. Hela zapukała do drzwi. – Marianno Kowalska, musimy porozmawiać. Teściowa uchyliła drzwi, mierząc ją wzrokiem.
– Czego chcesz? – Za co pani mnie nienawidzi? – Ja ciebie? A kim ty jesteś, żeby cię nienawidzić?
Uważam cię za niestosowną dla mojego syna. Od kiedy jesteś przyszłą matką, powinnaś mnie rozumieć. Szczęście polega na dobrobycie, a z tobą jaka przyszłość czeka mojego syna? Zwłaszcza teraz, kiedy będziesz siedzieć na urlopie macierzyńskim.
– My z Sergiuszem się kochamy. – Kochacie się? Znam taką miłość, z której dzieci rodzą się przed ślubem. Hela rozpłakała się i uciekła do pokoju.
Te słowa przypomniały jej, kim jest i skąd przyszła. Miała szesnaście lat, gdy zachorowała jej mama. Wtedy pojawiła się ciotka Natalia, siostra matki, z którą rodzina nie kontaktowała się od lat. Pomagała finansowo, kupiła Helenie nawet markowe trampki, ale miała w tym własny cel.
Gdy mama zmarła, ciotka postawiła sprawę jasno: pomoże dziewczynie do pełnoletności, a w zamian Hela zrzeknie się praw do mieszkania po dziadkach na rzecz jej syna Stefana. Szesnastolatka nie miała wyboru. Podpisała dokumenty, skończyła szkołę, poszła do pracy. O studiach mogła zapomnieć.
Awansowała na starszego sprzedawcę i zarabiała niewiele mniej niż mąż, ale dla Marianny Kowalskiej zawsze była i miała być gorsza. Kilka dni po kłótni z teściową Hela zaczęła rodzić przedwcześnie. Na szczęście chłopiec urodził się zdrowy, choć przez jakiś czas przebywał na oddziale wcześniaków. Patrząc na swojego synka, Hela wierzyła, że serce babci zmięknie.
Myliła się. Mariannę Kowalską irytowało wszystko: płacz dziecka, nocne pobudki, suszące się pieluchy, nawet niemowlęcy zapach w mieszkaniu. Ani razu nie wzięła wnuka na ręce – twierdziła, że jest za mały. Hela robiła wszystko, by zasłużyć na jej akceptację.
Sprzątała całe mieszkanie, gotowała dla całej rodziny, prała i prasowała. Gdy mleko zaczęło jej zanikać przez stres i trzeba było kupować drogie mieszanki, Sergiusz też zaczął narzekać, że niedługo zostaną bez środków do życia. Właśnie wtedy zadzwoniono do Heleny z kancelarii adwokackiej. Jej wujek od strony ojca, Sławomir, mieszkał gdzieś na północy i właśnie zmarł.
Zostawił jej w spadku dom. Hela niewiele wiedziała o wujku, ale z dokumentów wynikało, że dom znajduje się w województwie warmińsko-mazurskim, w miejscowości, która ma wszystko: sklepy, przedszkole, szkołę. Schowała papiery do szafy, w najdalszy kąt. Nie powiedziała o nich nawet mężowi.
Po urodzinach Heleny teściowa zmieniła się nie do poznania. Zaczęła mówić do niej „córeńko”, wyręczać ją w obowiązkach, udzielać rad. Zainteresowała się nawet wnukiem. Hela odżyła, a jej relacje z Sergiuszem wróciły do dawnej bliskości.
Pewnego dnia teściowa zajęła się Maksymilianem i wysłała Helenę na zakupy. – Kup sobie coś w końcu – powiedziała. – Bez nowości kobieta więdnie jak kwiat bez wody. Hela wróciła po dwóch godzinach.
Z kuchni dobiegały głosy. Chciała się przywitać z gościem teściowej, ale słowa Marianny Kowalskiej zatrzymały ją w progu. – Czasem wydaje mi się, że to wcale nie jest mój wnuk. – Oj, daj spokój.
To przecież Sergiusz w dzieciństwie – odparła przyjaciółka. – Ani trochę nie jest podobny ani do mnie, ani do Sergiusza. Serce mi nie leży do tego dziecka. I chyba to wina jego matki.
Nigdy nie pogodzę się z tym, że mój syn się z nią ożenił. Hela wstrzymała oddech. Następne zdanie uderzyło w nią z całą siłą. – Niedługo będę mogła się jej pozbyć.
Ufa mi już jak rodzonej matce. Nie będzie trudno namówić ją, żeby sprzedała ten odziedziczony dom. Kupi za te pieniądze mieszkanie i zapisze je na mojego Sergiusza. – Skąd wiesz, że się zgodzi?
– Pójdzie. Ta idiotka już raz przepisała swoje mieszkanie na kuzyna. Jest za głupia i zbyt ufna. Hela weszła do kuchni.
Bez słowa wzięła synka na ręce i zaczęła pakować rzeczy. Nie chciała myśleć o tym, czy Sergiusz wiedział o planach matki. Nagle obrzydły jej i ten pokój, i to małżeństwo, i ojciec jej dziecka. Teściowa próbowała ją zatrzymać.
Najpierw tłumaczyła, że Hela wszystko źle zrozumiała, potem zerwała maski i wykrzyczała wszystko, co myślała o synowej. Hela wysłuchała w milczeniu. Dopiero przed drzwiami spojrzała jej w oczy. – Współczuję pani, Marianno Kowalska.
Nazywała mnie pani głupią, ale to pani jest tak głupia, że dalej być nie może. Wyszła, zabierając dziecko. Nie miała dachu nad głową, pieniędzy ani planu. Ale po raz pierwszy od dawna czuła się wolna.
Dom wuja Sławomira stał na skraju małej miejscowości. Był to parterowy budynek z garażem i sauną, otoczony śniegiem. W środku panował względny porządek – tylko kurz pokrywał meble. Hela rozpaliła w piecu, nakarmiła syna i położyła go spać na ogromnym łóżku w jednym z pokoi.
Obchodząc dom, czuła dziwną więź z człowiekiem, którego nigdy nie poznała. Wszystko pachniało jego życiem: wytarte drewniane meble, skrzypiące podłogi, stare przedmioty. Wieczorem ktoś zadzwonił do drzwi. Na progu stała kilkuletnia dziewczynka z sankami, a za nią grupa ludzi z jedzeniem.
– Cześć, jestem Luiza. A to twój maluch? Uśmiechnięta kobieta o zielonych oczach wyciągnęła rękę. – Jestem Kasia, a to mój mąż Paweł, jego brat Mikołaj i synowie.
Tu żyjemy jak jedna rodzina. Sławka, twojego wujka, wszyscy bardzo lubiliśmy. A teraz będziemy kochać ciebie i twojego chłopca. Przynieśli jedzenie, środki czystości, pościel, ręczniki.
Wszystko, czego Hela potrzebowała na początek. Kasia pocałowała ją w policzek. Hela zrozumiała, że nie na próżno odbyła tę drogę. Minęły cztery miesiące.
Kasia pomogła Helenie znaleźć pracę w kombinacie rybnym. Maksymilian poszedł do żłobka. Hela czuła, że znalazła swoje miejsce. Z Sergiuszem rozmawiała tylko dwa razy.
Za pierwszym razem zadzwoniła, żeby powiedzieć mu, że odeszła. – Wiem o planach twojej matki dotyczących mojego spadku. – A, o to ci chodzi? Matka coś mimochodem wspominała.
Słuchaj, nie mam teraz czasu. Porozmawiamy w domu. – Do mieszkania twoich rodziców ani ja, ani Maksymilian nie wrócimy. – Jesteś moją żoną i będziesz robić to, co ci mówię.
Nic nie sobą nie reprezentujesz, rozumiesz? To ja będę decydował o wszystkich poważnych sprawach. Trzeba było dawno postawić sprawę sprzedaży twojego spadku. Za drugim razem zadzwonił sam, kilka dni później.
– Helenka, głupota to wszystko. Przecież kocham was z Maksymilianem. Wracajcie do domu. – Nie, Sergiusz.
Chcę zacząć nowe życie. Myślę, że powinniśmy się rozwieść. – Moja mama miała rację. Jesteś kompletną idiotką.
Przygarnęliśmy cię, wyciągnęliśmy z błota. I uważasz, że nic nam nie jesteś winna? Od tamtej pory nie rozmawiali. Hela zaprzyjaźniła się z Kasią i Pawłem.
Z Mikołajem było inaczej. Od pierwszego spotkania czuła dziwne przyciąganie – mężczyzna był od niej starszy o trzynaście lat, samotnie wychowywał syna. Matka Ignacego uciekła, gdy chłopiec był niemowlęciem. Wróciła po trzech latach tylko po to, by formalnie zrzec się praw do dziecka, bo szykował jej się korzystny związek.
Mikołaj zrezygnował nawet z alimentów. Pewnego popołudnia przed domem Mikołaja zatrzymała się karetka. Ignacy wdrapał się na dach po piłkę i spadł. W szpitalu lekarz zapytał o rodziców chłopca.
Mikołaj wrócił blady. – Ignacy potrzebuje transfuzji, a moja krew nie pasuje. Kasia, masz numer Krystyny? – Jaka krew jest potrzebna?
– zapytała Hela. – Mam czwartą, Rh ujemny. Lekarz uniósł brwi i poprowadził ją na zabieg. Krew pasowała idealnie.
Gdy Hela leżała na leżance, poczuła na dłoni silną męską rękę. – Dziękuję ci. Nie masz pojęcia, co dla mnie zrobiłaś. Mam tylko jego.
Gdybym go stracił… Kiedy pierwszy raz wziąłem go na ręce, takiego małego i pomarszczonego, zrozumiałem, co to jest miłość. Dziś dzięki tobie mój syn będzie żył. – Przytul mnie – szepnęła Hela.
Mikołaj objął ją. Gdy otworzyła oczy, odsunął się, przepraszając. Hela zapytała o Ignacego. – Będzie żył.
Od tamtego dnia Hela stała się częścią rodziny Jakubowskich. Kasia żartowała, że to wujek Sławomir przysłał im Helenę. Pewnego razu zapytała wprost o męża. – Matka Sergiusza była niezadowolona z wyboru syna i zrobiła wszystko, żeby nas rozdzielić.
W końcu jej się udało. – A myślałaś o rozwodzie? – Ciągle o tym myślę. Ale boję się, że Sergiusz nie pozwoli mi tak po prostu się rozwieść.
Kiedy dowiedzieli się o spadku, urządzili cyrk, jakby to był pałac w Krakowie. Kasia roześmiała się. Hela poczuła, że wszystko jest prostsze, niż jej się wydawało. Pewnego ranka ktoś zadzwonił do drzwi.
Hela otworzyła i zobaczyła Sergiusza. Na widok ojca Maksymilian zapłakał – zdążył zapomnieć tatę. – Jak nas znalazłeś? – A co, ukrywałaś się?
Przyjechałem się pogodzić. A tu całkiem nieźle. Da się żyć. – Sergiusz, nie powinieneś był przyjeżdżać.
– Wszyscy małżonkowie się kłócą. Przemyślałem wiele spraw. Nie powinniśmy byli mieszkać z moimi rodzicami. Sprzedamy ten dom, kupimy duże mieszkanie.
Będziesz żyła jak królowa. – Nie chcę sprzedawać tego domu. – Hela, przestań. Moja matka żałuje i prosi cię o wybaczenie.
Sergiusz podszedł bliżej. Maksymilian znów zapłakał. – Jestem szczęśliwa, Sergiuszu. Nie chcę niczego zmieniać.
– Szczęśliwa? Może kogoś poznałaś? Mam rację? W drzwiach stanął Mikołaj.
– Co tu się dzieje, Hela? – A, oto i kochanek się pojawił – Sergiusz skrzywił się. – No ty, okazuje się, jesteś zwykłą… Mikołaj ujął go za ramię.
– Wyjdźmy na zewnątrz. Hela obserwowała z okna, jak rozmawiają. Widziała, jak Sergiusz milknie, przestaje machać rękami, a potem kieruje się do furtki. Nie obejrzał się ani razu.
Mikołaj wrócił. – Przepraszam, że się wtrąciłem. Może ty z mężem planowałaś się pogodzić… – Nie masz za co przepraszać.
W poniedziałek składam pozew o rozwód. Sergiusz przyjechał bez ostrzeżenia. – W takim razie mogę się nie przejmować. – Mikołaj zamilkł.
– Chciałem zaprosić cię na kolację. Kasia zajmie się dziećmi. Jeśli nie chcesz… – Bardzo bym chciała.
Wieczorem, gdy Hela stała przed lustrem w lawendowej sukience, zadzwonił telefon. Na ekranie numer Sergiusza. Odebrała spokojnie. – No i jak wrażenia?
– Głos męża był pijany. – Powiedziałabym ci, że dawno powinniśmy rozwiązać sprawę rozwodu. – To ty uciekłaś i mnie zostawiłaś. Tylko nie myśl, że cierpiałem za tobą.
Też miałem inną kobietę. Ma salon, manicure i super samochód. – Bardzo się cieszę, Sergiusz. – Z czego się cieszysz, idiotko?
Z tego, że przyprawiałem ci rogi? Rozłączył się. Hela spojrzała na zgaszony ekran. – Cieszę się, że znalazłeś kogoś, kto pasuje twojej mamie – powiedziała cicho.
– I cieszę się, że przyjechałeś tu, bo nawet o tym nie wiedząc, pomogłeś mi stać się najszczęśliwszą na świecie. Hela i Mikołaj pobrali się następnej wiosny. Wiosna była tak wczesna i ciepła, jakby surowy północny kraj chciał pokazać się swojej nowej mieszkance od najpiękniejszej strony. Nawet jabłonie zakwitły wcześniej niż zwykle.
Tego dnia Hela trzymała w dłoni ciepłą rękę swojego mężczyzny, a jej syn po raz pierwszy nazwał Mikołaja tatą.