Dźwięczne uderzenie w twarz echem rozniosło się po ogromnym salonie. Mój policzek zapłonął z bólu, a w uszach dzwoniło. Zofia Kowalska w śnieżnobiałej sukni osunęła się na dywan, chwytając się za nadgarstek. „Dominiku, jesteś potworem.
Jak śmiesz mnie popychać? ”
Trzymałam się za piekący policzek. Nawet jej nie dotknęłam. Sama się potknęła, a ja instynktownie się odsunęłam.
Mój głos zabrzmiał sucho. Dominik nawet nie spojrzał w moją stronę. Podszedł do Zofii, ujął jej nadgarstek i przemówił tak delikatnie, jak nigdy nie odzywał się do mnie. „Moje dłonie są stworzone do gry na fortepianie.
Jeśli zostanę kaleką, nic mi nie pozostanie. ”
Dominik w końcu na mnie spojrzał. W jego oczach nie było ciepła, tylko lodowate obrzydzenie. „Katarzyno, na kolana.
Przeproś Zofię. ”
„Nie popchnęłam jej. ”
„Jeszcze śmiesz pyskować? Zapomniałaś, kim jesteś.
”
Podchodził do mnie krok po kroku. Poczułam znajomy zapach cedrowego drewna, który teraz wywoływał tylko duszność. „Daję ci ostatnią szansę. Na kolana.
”
„A jeśli nie? ”
„Zapłacisz swoimi rękami. ”
Dwaj ochroniarze przygwoździli mnie do podłogi. Wyciągnęli metalowe narzędzie, coś na kształt imadła.
Zaczęli zaciskać je na moim palcu wskazującym. „Dominiku, nie możesz tego zrobić! Trzymam skalpel! To mój sekret…”
Nigdy mu nie powiedziałam, że zrezygnowałam z fizyki dla medycyny, żeby wyleczyć guza w jego mózgu.
Że moje dłonie były jedyną nadzieją na jego ratunek. „Myślisz, że jeśli parę razy potrzymałaś nóż kuchenny, to stałaś się lekarzem? ”
Trzask. Kość pękła z dźwiękiem, który przyprawił mnie o mdłości.
Palec wygiął się pod nienaturalnym kątem. Krew przesiąkła przez rękawiczki ochroniarza. Nie przestali. Palec za palcem, trzask za trzaskiem.
Przeszłam od krzyku do stłumionego wycia, aż został tylko ból i dźwięki niszczące wszystkie moje nadzieje. Zofia chowała się w ramionach Dominika, a na jej ustach igrał uśmiech. „Wystarczy. ” Głos Dominika był spokojny, jakby rozmawiał o pogodzie.
„Podciągnijcie ją do Zofii. Niech się ukłoni i przyzna do winy. ”
Leżałam na zimnej podłodze. Zanim zapadłam w ciemność, usłyszałam jej głos: „Dominiku, jesteś dla mnie taki dobry.
”
Te słowa zniszczyły trzy lata mojej miłości. Od tego momentu została tylko krew i zemsta. Obudziłam się w szpitalu. Lekarz w złotych okularach patrzył na mnie z litością.
„Pani Mrozowska, paliczki palców uległy złamaniom wieloodłamowym. Nerwy są całkowicie zniszczone. Przywrócenie dawnej funkcji jest niemożliwe. W przyszłości będzie pani miała trudności nawet z utrzymaniem szklanki wody.
”
Dla Dominika zrezygnowałam z błyskotliwej kariery fizyka. Przez trzy lata ćwiczyłam mikrochirurgię nerwów, zamieniając swoje dłonie w najbardziej precyzyjne narzędzie chirurgiczne w Polsce. Wszystko po to, by usunąć bombę, która w każdej chwili mogła wybuchnąć w jego głowie. Drzwi się otworzyły.
To był asystent Dominika, Aleksander. Położył na szafce dokumenty i kopertę. „To umowa rozwodowa. Dyrektor generalny już ją podpisał.
W kopercie jest czek na 50 milionów złotych. Proszę wziąć pieniądze i jak najszybciej opuścić Warszawę. ”
Gapiłam się na czek i cicho się roześmiałam. Śmiałam się, aż łzy popłynęły mi po policzkach.
On myśli, że za te marne grosze można kupić moje ręce. Nigdy się nie dowie, że te dłonie mogły przynieść jego holdingowi ponad 50 miliardów. Że były jego jedynym biletem do życia. Gdy Aleksander wyszedł, wrzuciłam czek do kosza.
Potem, knykciami, bo palce się nie zginały, wybrałam zaszyfrowany numer, pod który nie dzwoniłam od trzech lat. „Kasiu. ” Głos mojego dziadka, Włodzimierza Wilkowskiego, zdradzał ból. „Mówiłem ci, ten szczeniak z rodziny Mrozowskich nie jest ciebie wart.
”
„Dziadku, popełniłam błąd. ”
„Najważniejsze, że wracasz. Rodzina Wilkowskich zawsze będzie twoim oparciem. ”
„Dziadku.
Chcę, żeby cała ich rodzina zapłaciła życiem za moje ręce. ”
Po drugiej stronie zapadła pauza. Potem usłyszałam stalowy głos: „Dobrze. Dziadek czekał na te słowa trzy lata.
”
Następnego dnia przed szpitalem ustawił się sznur czarnych mercedesów. Siwowłosy lokaj Bogdan skłonił się głęboko. Dziesiątki ochroniarzy zgięły się w jednolitym ukłonie. Zawieziono mnie do tajnego laboratorium biotechnologicznego grupy Wilkowskiej, a potem helikopterem do Krakowa.
Powitała mnie grupa siwych ekspertów, moich mentorów. Profesor Kamiński, widząc moje okaleczone ręce, nie powstrzymał łez. „Potrzebuję waszej pomocy, żeby złożyć je na nowo. ”
Zaprowadzili mnie do sali o kryptonimie Nirwana.
W centrum stała gigantyczna szklana komora hiperbaryczna wypełniona bladozielonym płynem. „To regeneracyjny płyn nerwowy, opracowany na podstawie twoich badań. Stymuluje błyskawiczną regenerację komórek. Ale proces przypomina zeskrobywanie trucizny z kości.
Ból będzie sześciokrotnie wyższy niż przy złamaniach. ”
„Rozumiem. ”
Zanurzyłam się w płynie. Miliony mrówek wgryzało się w mój szpik kostny.
Przygryzłam wargę, aż krew zabarwiła zielony płyn na czerwono. Przez szkło widziałam dziadka i profesora. Zamknęłam oczy. W głowie miałam zimną twarz Dominika i zwycięski uśmiech Zofii.
W porównaniu z upokorzeniami, które mi zadali, ten ból to nic. Przez dwadzieścia godzin na dobę przebywałam w płynie. Równolegle zarządzałam imperium Wilkowskich. „Bogdanie, rozpuść plotkę o tajemniczym chirurgu doktorze N, który interesuje się trudnymi guzami mózgu.
I przygotuj mi garnitury od Macieja Zienia oraz czarne aksamitne rękawiczki. ”
Dla świata byłam żałosną, porzuconą żoną z okaleczonymi rękami. Ale pod rękawiczkami rodziły się nowe, silniejsze dłonie. Tymczasem Dominik dostał potężnego bólu głowy i runął na podłogę.
Diagnoza była druzgocąca: guz w mózgu, uciskający nerwy. Szanse na operację: mniej niż pięć procent. „Być może jest jeszcze jedna nadzieja. ” Profesor zaproszony z Krakowa mówił o tajemniczym doktorze N, genialnym chirurgu, który podejmuje się nieuleczalnych przypadków.
„Podobno obecnie przebywa w Warszawie. ”
Dominik wydał rozkaz: znaleźć doktora N za wszelką cenę. Nie wiedział, że ta słomka, której się chwyta, to ta sama kobieta, której ręce własnoręcznie zmiażdżył. Międzynarodowe Forum Gospodarcze w Warszawie.
Miałam na sobie biały garnitur od Macieja Zienia i czarne aksamitne rękawiczki. Za mną szepty: „To dziedziczka Wilkowskich… podobno mąż okaleczył jej ręce… nosi rękawiczki, żeby ukryć kalectwo. ”
Mój wzrok znalazł Dominika. Wyglądał gorzej niż miesiąc temu.
Zofia wczepiła się w jego ramię jak przestraszony królik. Zignorowałam ich i podeszłam do organizatora forum, magnata Lewandowskiego. „Och, czy to Kasia Wilkowska? Wreszcie wróciłaś!
”
Rozmawialiśmy swobodnie. Moja elegancja zmusiła do milczenia wszystkich, którzy przed chwilą szeptali. Dominik, z wyraźnym wysiłkiem, podszedł z Zofią. „Katarzyno, nie spodziewałem się spotkać cię tutaj.
”
Nawet nie spojrzałam na niego wprost. Wtedy Zofia krzyknęła, a kieliszek czerwonego wina przechylił się w jej dłoni. Ciemny płyn poleciał prosto na mój biały garnitur. Celowała w rękawiczki.
Na ułamek sekundy przed kontaktem moja dłoń poruszyła się błyskawicznie. Obróciłam nadgarstek, odchyliłam się, a wino wylało się na białą suknię Zofii. „Katarzyna Wilkowska, to ty! Specjalnie mnie popchnęłaś!
”
Dominik zrobił krok naprzód. „Mało ci, że Zofii i tak się dostało? Dlaczego ciągle próbujesz jej zaszkodzić? ”
Powoli podniosłam prawą rękę w rękawiczce.
„Panie Mrozowski, rzucać oskarżeniami należy z dowodami. Zwłaszcza że moje dłonie kosztują fortunę. ”
„Okaleczone dłonie, które nawet kieliszka nie potrafią utrzymać, nazywasz bezcennymi? Odchodząc z mojego domu, chyba też mózg zgubiłaś.
”
Zbliżyłam się do jego ucha i wyszeptałam tak, by słyszał tylko on: „Zapomniałam panu powiedzieć. Ten doktor N, którego tak rozpaczliwie pan szuka, najbardziej na świecie nienawidzi, gdy ktoś obraża jego ludzi. Jak pan myśli, czy zechce się wziąć za pańską operację? ”
Ciało Dominika stężało.
„Skąd wiesz o doktorze N? ”
„To nie pańska sprawa. Wystarczy, że pan wie, że to mój przyjaciel. I ma bardzo podły charakter.
”
„Możesz mi pomóc się z nim skontaktować? ”
„Panie Mrozowski, zapomniał pan? Jesteśmy po rozwodzie. Z jakiej racji miałabym panu pomagać?
”
Jego twarz zbielała. „Katarzyno… Jeśli mi pomożesz, proś o co chcesz. ”
„Dobrze. Niech ta Zofia na zawsze zniknie mi z oczu.
”
Zofia rzuciła się do Dominika. „On wszystko wymyśliła, żeby cię oszukać! ”
Widziałam jego wahanie. Odwróciłam się.
„Skoro tak, żegnam. ”
Zgodnie z moimi oczekiwaniami, następnego dnia rano zadzwonił asystent: Dominik czeka w holu. Kazałam mu czekać do lunchu. W końcu zjechałam windą.
Stał w rogu jak wyczerpany więzień. „Już odesłałem Zofię w głębokie Bieszczady. Czy teraz możesz pomóc mi skontaktować się z doktorem? ”
„Jest ciągle w rozjazdach, a jego usługi kosztują bajońskie sumy.
”
„Pieniądze to nie problem. ”
„W takim razie proszę przekazać pięć procent akcji pańskiego projektu budowlanego na południu Warszawy jako prezent powitalny. ”
„Pięć procent? Katarzyno, dlaczego byś mnie po prostu nie obrabowała?
”
„To pan mnie błaga. Kolejka tych, którzy marzą o wizycie u doktora N, ciągnie się stąd do Tatr. Daję panu trzy dni do namysłu. ”
Wiedziałam, że się zgodzi.
Strach przed śmiercią zaciska się na gardle szybciej niż duma. Przez kolejne trzy dni ćwiczyłam dłonie. W tajnym laboratorium zdjęłam rękawiczki. Skóra znów była gładka, choć zostało kilka bladoróżowych blizn.
„Prędkość przewodzenia nerwów wróciła do osiemdziesięciu pięciu procent. Siła mięśni do dziewięćdziesięciu. ” Profesor Kamiński miał łzy w głosie. Wzięłam skalpel.
Na stole operacyjnym leżało winogrono. Ostrze nacięło skórkę, nie uszkadzając miąższu. Pęsetą zdjęłam ją, a nitką cieńszą od ludzkiego włosa przyszyłam z powrotem. Winogrono wyglądało jak nowe.
„Sukces! ”
Te dłonie nie tylko wróciły. Stały się twardsze, szybsze, silniejsze. Zadzwonił Bogdan.
„U króla miedzi, Ignacego Tarasiewicza, nastąpił wylew krwi do mózgu. Żądają, aby operację przeprowadził wyłącznie doktor N. ”
„Przekaż, że doktor N się zgadza. I niech ktoś rzuci prasie informację, że Dominik Mrozowski od trzech dni rozpaczliwie szuka lekarza.
”
Operacja trwała osiem godzin. Tętniak był w skrajnie niebezpiecznym miejscu. Pod moimi odrodzonymi rękami wszystkie zagrożenia zostały ominięte z chirurgiczną precyzją. Gdy wskaźnik nad salą zmienił kolor na zielony, świta magnata płakała ze szczęścia.
Wiadomość o doktorze N obiegła cały kraj w pół godziny. A ja cicho wróciłam do laboratorium. Uratowanie magnata było tylko sposobem na wzmocnienie presji na Dominiku. Prawdziwą wartością tych dłoni jest wymierzanie sprawiedliwości.
Następnego dnia akcje Mrozowski Holding runęły. Dominik, widząc władzę doktora N, ostatecznie odrzucił dumę. Przychodził pod siedzibę Wilkowskich od rana do zmierzchu, stojąc jak kamienny posąg. „Zgadzam się.
Oddam pięć procent. Tylko błagam, skontaktuj mnie z doktorem N. ”
„Za późno. Teraz chcę dziesięciu.
”
„Co? Katarzyno, nie bądź bezczelna! ”
„Może pan odmówić. Ale pański kuzyn Wiktor jest ostatnio bardzo aktywny.
Wystarczy, że potwierdzi plotki o pańskiej chorobie, a przejmie władzę. ”
Dominik przez długą chwilę walczył ze sobą. W końcu wycedził: „Dobrze, oddam. ”
Gdy podpisał przekazanie akcji, przyszła kolej na kolejny krok.
„Doktor N ma swoje zasady. Nigdy nie ratuje tych, których ręce są umazane we krwi. ”
Twarz Dominika zbielała. Zrozumiał aluzję.
„Doktor N wymaga, żeby zmył pan z siebie krew. ”
Poszedł to załatwić. A ja zostałam w gabinecie, ćwicząc na kostce Rubika 12×12. Moje palce fruwały po kolorowych kwadracikach, gdy drzwi otworzyły się bez pukania.
Dominik. Serce podskoczyło mi do gardła. Błyskawicznym ruchem wrzuciłam kostkę do szuflady i zatrzasnęłam ją. Na twarz przykleiłam maskę bólu.
Zmusiłam rękę do drżenia, jakby w ataku neuralgii, i wydałam zduszony jęk. Dominik zatrzymał się przy biurku. „Co z tobą? ”
„Nic.
Stare rany. Przerwane nerwy ciągle bolą. ”
W jego oczach zniknęło podejrzenie. Zamiast niego pojawiła się złośliwa satysfakcja.
„Wygląda na to, że twoje ręce naprawdę do niczego się nie nadają. ”
„Pan Mrozowski wtargnął tu tylko po to, żeby przekonać się, jak żałośnie żyje kaleka? ”
Zakrztusił się i wyciągnął z teczki dokumenty. „Już załatwiłem sprawę z Zofią.
Została skazana na dziesięć lat za umyślne spowodowanie uszczerbku na zdrowiu i szpiegostwo gospodarcze. Jej ręce w więzieniu też zostały połamane przez inne więźniarki. Teraz załatwisz mi spotkanie z doktorem N? ”
Odsunęłam wyrok na bok.
„To, że posłał ją pan do więzienia, to rekompensata za pański grzech wobec mnie. Jaki to ma związek z tym, czy przyjmie pana doktor? ”
„Czego jeszcze chcesz? ”
„Chcę, żeby Zofia doświadczyła tego samego co ja.
Chcę, żebyś własnoręcznie połamał jej wszystkie palce. ”
„Oszalałaś? I tak dostała dziesięć lat! ”
„Dominiku, kiedy kazałeś połamać mi palce, nie uważałeś się za okrutnego?
To nie okrucieństwo. To oko za oko. Doktor N wierzy w karmę. Jakie nasiono posiała Zofia, taki owoc zbierze.
A ty jako jej wspólnik musisz osobiście zamknąć to koło. ”
Postawiłam ultimatum: doba na decyzję. Wiedziałam, że to zrobi. Śmierć dyszała mu w kark.
Następnego dnia w areszcie na Białołęce patrzyłam przez kuloodporną szybę. Przyprowadzili Dominika i Zofię w więziennym drelichu. Zofia, widząc mnie, rzuciła się do szyby. „Katarzyna, ty suko!
”
Dominik skinął na strażnika. Ten zdjął Zofii kajdanki i przycisnął jej dłonie do stołu. „Nie, Dominik, nie możesz mi tego zrobić! Przecież to ja, twoja Zosia!
”
Dominik zamknął oczy. Wziął od strażnika żelazny młotek i opuścił go z całej siły. Trzask. Krzyk Zofii przebił szybę.
Raz, dwa, trzy. Przy każdym uderzeniu głuchy trzask kości i coraz słabszy krzyk. Ta scena tak bardzo przypominała tamten feralny dzień. Tylko kat i ofiara zamienili się miejscami.
Gdy zmiażdżono ostatni palec, Zofia straciła przytomność. Dominik rzucił młotek, oparł się o ścianę i spojrzał na mnie zakrwawionymi oczami. „Czy teraz jesteś zadowolona? ”
Nachyliłam się do mikrofonu.
„To tylko odsetki. Prawdziwe przedstawienie dopiero przed nami. ”
Po tym wydarzeniu Dominik przybiegł do mnie, żądając spełnienia obietnicy. Jego stan psychiczny był na skraju załamania.
„Doktor N musi przeprowadzić pełną ocenę pańskiego zdrowia oraz zdolności płatniczej holdingu. ”
„Co to znaczy? ”
„Wszystkie kluczowe departamenty muszą być otwarte dla moich ludzi. Rynek, operacyjność, dział prawny.
”
„To już nie weryfikacja, to biznesowy striptis! ”
„Może pan odmówić. Ale wtedy doktor N zastanowi się, czy warto tracić czas. ”
Dominik się poddał.
Następnego dnia mój zespół audytorów wszedł do biur Mrozowski Holding. Na stół padały raporty o ryzykownych inwestycjach, kontraktach zawyżonych o trzydzieści procent, lukach podatkowych. Z przerażeniem odkrywał, że jego firma zgniła od środka. A choroba postępowała.
Dzikie bóle głowy, luki w pamięci, problemy z mową. Był napiętą struną, gotową pęknąć. Po miesiącu mój zespół przedstawił raport na setki stron. Wniosek: Mrozowski Holding był na skraju bankructwa.
„To niemożliwe! ” krzyknął. „Fakty mówią same za siebie. ”
A potem zagrałam rolę miłosiernego zbawcy.
„Doktor N widzi potencjał holdingu w nowych technologiach. Grupa Wilkowska jest gotowa wyciągnąć pomocną dłoń. Wykupimy czterdzieści jeden procent akcji po cenie rynkowej. W zamian uratujemy firmę, a chirurg natychmiast wyznaczy termin operacji.
”
Dominik rozumiał, że traci firmę. Ale czy miał wybór? Podpisał. Z dyktatora stał się moją marionetką.
Jako główny akcjonariusz przeprowadziłam masową czystkę. Wszyscy lojalni wobec niego ludzie zostali zwolnieni. Dominik obserwował, jak pozbawiają go władzy, i nie mógł nic zrobić. Pewnego dnia przyszedł do mnie Wiktor, kuzyn Dominika.
„Wiem, że kupiła pani holding, by zemścić się na moim bracie. Mamy wspólnego wroga. Jeśli on umrze, a ja zajmę miejsce głowy rodziny z pani poparciem, holding będzie pani. ”
„Jaki jest plan?
”
„Za miesiąc na operacji wasz lekarz dopuści do przypadkowej śmierci na stole. ”
Wiktor myślał, że doktor N jest prawdziwy, a ja jestem tylko pośredniczką. Wyszedł zadowolony. Nie wiedział, że jest tylko pionkiem.
Od razu wysłałam jego materiały obciążające do CBA i prokuratury. Ale potem wydarzyło się coś nieoczekiwanego. Dominik wpadł do mojego gabinetu, promieniejąc. „Znalazłem człowieka, który zastąpi twojego szarlatana.
Profesor Ilnicki z Collegium Medicum. Daje mi siedemdziesiąt procent szans na sukces. ”
Znałam profesora Ilnickiego. Był moim mentorem.
I wiedziałam dokładnie, że siedemdziesiąt procent to mocna przesada. „Więc po co pan przyszedł? ”
„Żeby powiedzieć, że już ci nie podlegam. Pierwszy: wycofaj oskarżenia przeciwko Zofii.
Drugi: oddaj mi wszystkie akcje. Inaczej upublicznię waszą rozmowę z Wiktorem o tym, jak planowaliście zabić mnie na stole operacyjnym. ”
Moje źrenice się zwęziły. Wiedział o układzie.
„Myślałaś, że jestem taki prosty? Ten idiota Wiktor od dawna jest pod moją obserwacją. Mam pełne nagranie. ”
Spuściłam głowę.
Ramiona lekko mi drżały. Dominik rozkoszował się moim przerażeniem. „Daję ci dobę. Jutro czekam na nową umowę o przekazaniu akcji i dokument o uwolnieniu Zofii.
”
Gdy tylko drzwi się zamknęły, moje zagubienie wyparowało. Wzięłam dyktafon, który zostawił, i wcisnęłam play. Tak, to była moja rozmowa z Wiktorem. Och, Dominiku.
Myślisz, że wygrałeś? To wszystko było przygotowane. Profesor Ilnicki – to byłam ja. Poprosiłam osoby trzecie, żeby wypuściły ci tę informację.
A twój atut Wiktor był moim prezentem. Wiedziałam, że go śledzisz. Każde słowo w tej rozmowie było wypowiedziane specjalnie dla twoich podsłuchów. Wysunęłam szufladę i wyjęłam przygotowany dokument.
Umowa o pełnym zarządzie powierniczym aktywami i przeniesieniu długu. Podpisując ją, Dominik przekazuje mi wszystkie pozostałe aktywa jako depozyt gwarancyjny na opłacenie operacji, a wszystkie jego długi osobiste przechodzą do tego funduszu. To był prawdziwy pakt o sprzedaży duszy. Następnego dnia przygotowałam fałszywą umowę przekazania akcji i lewy dokument o uwolnieniu Zofii.
Dominik wszedł, promieniejąc arogancją. Przeczytał dokumenty, kiwnął głową i z przyjemnością złożył podpis. „Trzeba było od razu tak zrobić. Zapamiętaj.
Nigdy ze mną nie zadzieraj. ”
„Zapamiętam. ” A potem wyciągnęłam kolejny dokument. „Oto jeszcze jeden papier.
Wymóg z Krakowa. Musi pan podpisać oświadczenie o przekazaniu zarządzania aktywami i długami na czas leczenia, żeby klinika miała gwarancję zapłaty. ”
Brzmiało wiarygodnie. Dominik, upojony bliskim ratunkiem, stracił czujność.
„Jakże oni wszystko komplikują. ” Podpisał. Gdy tylko zniknął mi z oczu, wysłałam skan umowy do prawników. Pół godziny później ukazało się oficjalne oświadczenie: prezes Dominik Mrozowski przekazuje wszystkie aktywa w zarządzanie Katarzynie Wilkowskiej.
Równocześnie banki i urzędy skarbowe otrzymały pozwy o windykację jego kolosalnych długów. Dominik o niczym nie wiedział. Wynajął salę bankietową, zwołał elitę, ogłosił, że uratuje go profesor Ilnicki. Wszyscy mu gratulowali.
I wtedy na imprezę wpadł Wiktor w towarzystwie funkcjonariuszy CBA. „Dominik. Manipulowanie rynkiem, korupcja gospodarcza, oszustwa finansowe. Pójdziesz z nami?
”
„Gdzie są dowody? ”
„Nie ty sam oddałeś je pani Katarzynie? ”
Dominik odwrócił się w moją stronę. Wszystko zrozumiał.
Podeszłam do niego z kieliszkiem, kucnęłam i wylałam resztki czerwonego wina na jego głowę. „Dominiku, przegrałeś. Teraz może cię uratować tylko ja. ”
Ale nie uratowałam.
Imperium rozsypało się w proch. Przejęłam holding, a świat podziwiał moją szlachetność wobec byłego męża. Nikt nie wiedział, że to było idealnie zaplanowane wrogie przejęcie. Dominika zamknięto w areszcie.
Pod ciężarem bankructwa i spraw karnych jego zdrowie ostatecznie runęło. Guz pękł, zaczęły się drgawki, utrata mowy. Więzienie wysłało go do kliniki Wilkowskich. Rodzice Dominika, ci sami starcy, którzy kiedyś mnie upokarzali, klęczeli w moim gabinecie.
„Kasiu, błagamy, uratuj go. Oddamy ci wszystko, co zostało z rodziny. ”
„Wasz doktor N już wyjechał. ”
W nocy zadzwonił ordynator.
„Pani prezes, Dominik jest w śpiączce. Śmierć mózgu w każdej chwili. ”
„Przygotujcie salę operacyjną za dziesięć minut. ”
„Ale doktor N…”
„Ja jestem doktor N.
Zbierzcie najlepszych specjalistów i podłączcie kamery z sali do telewizora w pokoju socjalnym jego rodziców. Niech oglądają na żywo. ”
Weszłam na salę w sterylnym fartuchu. Dominik leżał zaplątany w rurki.
Jego wargi drgnęły. „Doktorze, ratuj. ”
Pochyliłam się i na oczach zszokowanych lekarzy zdjęłam maskę. Potem uniosłam ręce i powoli ściągnęłam czarne aksamitne rękawiczki.
Moje dłonie były idealne, białe, bez ani jednej blizny. „Dominiku, widzisz? Ja jestem tym lekarzem. ”
Ciało Dominika drgnęło.
Jego mętne źrenice skupiły się z absolutnym przerażeniem. „Twoje ręce…”
„Tak, są zdrowe. Użyłam najlepszych technologii regeneracji. Spędziłam miesiące w piekielnych mękach i zrekonstruowałam je.
Stały się jeszcze szybsze i dokładniejsze. ”
Zrozumiał. Ta, której dłonie złamał, była jego jedynym ratunkiem. „Uratuj, uratuj mnie!
Byliśmy mężem i żoną! ”
„Dobrze. ” Wzięłam skalpel. Podeszłam do jego głowy.
Jego oczy napełniły się obłąkaną nadzieją. I w tej samej chwili, gdy uwierzył w ocalenie, rzuciłam skalpel na metalową tacę. Brzęk metalu przeciął ciszę jak dzwon pogrzebowy. „Dlaczego?
” westchnął. „Wyleczyłam te ręce, żeby ratować ludzi. Ale nigdy nie powiedziałam, że ciebie uważam za człowieka. Mogę zrobić tę operację.
Tylko ja w całym kraju. Ale nie chcę. ”
Zaczęło nim trząść. Fontanna krwi chlusnęła mu z ust.
Na kardiomonitorze pulsująca linia drgnęła i zmieniła się w prostą, zimną kreskę. Umarł nie z powodu choroby, ale z absolutnej rozpaczy w momencie największej nadziei. W pokoju socjalnym jego rodzice krzyknęli i padli zemdloni. Ojciec rzucił się na mnie, ale ochrona powaliła go na podłogę.
„Pan Mrozowski zmarł z powodu pęknięcia tętniaka. Dziesiątki lekarzy są tego świadkami. Ja, inwalidka z niesprawnymi rękami, nie mogłam go uratować. ”
Poszłam korytarzem.
Z jednej z sal konwój wyprowadzał kobietę w kajdankach. To była Zofia. Jej dłonie były w ciężkich bandażach. Zobaczyła moje idealne ręce, a oczy o mało nie wyszły jej z orbit.
„Twoje ręce… Jak mogły się zagoić? ”
„Ach, zapomniałam powiedzieć. Dominik właśnie zmarł na moim stole operacyjnym. Mogłam go uratować, ale tego nie zrobiłam.
”
Zofia wydała z siebie nieludzki wrzask i padła zemdlona. Kilka miesięcy później powiesiła się w celi na prześcieradle. Ojciec Dominika leżał po udarze, matka trafiła do szpitala psychiatrycznego. Rodzina Mrozowskich przestała istnieć.
Zrestrukturyzowałam holding, integrując go z grupą Wilkowską. Kapitalizacja imperium wzrosła trzykrotnie. Nigdy więcej nie wzięłam do ręki skalpela. Założyłam fundację medyczną imienia Katarzyny Wilkowskiej, inwestując miliardy w młodych geniuszy.
Nazywali mnie matką chrzestną polskiej medycyny. Dwa lata później, na Ogólnopolskim Kongresie Medycznym w Sopocie, zespół z mojej fundacji otrzymał narodową nagrodę za nową metodę leczenia Parkinsona. Młody kierownik powiedział ze łzami w oczach: „Dziękujemy pani Katarzynie. Bez jej cudownych rąk i silnej woli nie byłoby nas tutaj.
”
Sala wybuchła oklaskami. Wstałam i podniosłam w górę swoje idealne białe dłonie. Po ceremonii dziennikarka zapytała: „Co dało pani siłę, by przejść przez piekło i się odrodzić? ”
„Miłość?
” Zaśmiałam się. „Nie. To była nienawiść i pragnienie odrodzenia. Muszę podziękować temu, kto mnie zniszczył.
Nauczył mnie, że koniec to tylko początek i że ufać można tylko sobie. ”
Za oknem świeciło jasne, sopockie słońce. Moje życie dopiero się zaczynało.