Pytacie, skąd biorę wszystkie historie. Pytacie, czy to prawda, że są moje, a nie skradzione z cudzych kanałów. Odpowiem wprost. Historie rodzą się z życia.
Piszą do mnie kobiety, babcie i mamy. Opowiadają, jak bliscy odebrali im majątek. Jak zostawili je w trudnej sytuacji. Czasem w długach, czasem bez dachu nad głową, czasem z poczuciem, że wszystko, co budowały przez lata, przestało istnieć.
Słucham każdej historii. Nie odhaczam wiadomości, nie czytam po łebkach. Zapisuję każdą opowieść z najwyższą starannością, bo wiem, że za tymi słowami stoi prawdziwa kobieta. Ktoś, kto zaufał mi na tyle, żeby podzielić się swoim bólem.
Nie pobieram cudzych filmów z YouTube’a. Nie opowiadam słowo w słowo treści z innych kanałów. Nigdy tego nie robiłem, bo nie o to chodzi w tej pracy. Opieram się na prawdziwych historiach i ogólnodostępnych źródłach.
Ale fabułę każdej historii tworzę samodzielnie. To nie jest przepisywanie. To jest przeżywanie tej historii na nowo, razem z kobietą, która mi ją opowiedziała. Najpierw zamieniam opowieść w dopracowany scenariusz.
Usuwam to, co zbędne. Zostawiam tylko to, co niesie ciężar emocji i prawdę wydarzeń. Zmieniam imiona, żeby zachować anonimowość. To jeden z najważniejszych kroków.
Kobieta, która mi zaufała, musi czuć się bezpiecznie. Jej historia może pomóc innym, ale jej twarz, jej imię i jej rodzina muszą zostać poza zasięgiem ciekawskich. Dodaję szczegóły, które są ważne dla zrozumienia sytuacji. Wyjaśniam, jakie były dokumenty.
Tłumaczę, w jaki sposób kobieta mogła zgodnie z prawem obronić swoje prawa. Bo moim celem nie jest tylko opowiedzieć historię. Chcę, żeby każda kobieta, która siedzi teraz w telefonie i czyta moją opowieść, zobaczyła, że ona też ma wyjście z sytuacji. Że nie jest uwięziona w cudzej decyzji.
Uważnie czytam każdą historię. Sprawdzam fakty. Układam wydarzenia w logicznej kolejności, żeby żaden szczegół nie zginął w chaosie. Czasem muszę cofnąć się do początku i przeczytać jeszcze raz.
Zawsze znajduję coś, co wcześniej umknęło. Gdy scenariusz jest gotowy, wgrywam tekst do programu do syntezy mowy. Wybieram głos, który najlepiej pasuje do opowieści. Potem słucham.
I słucham jeszcze raz. Sprawdzam, czy pauzy są tam, gdzie powinny. Czy zdanie, które ma zaboleć, faktycznie zaboli. Czy zdanie, które ma dać nadzieję, faktycznie daje.
Po nagraniu lektora tworzę warstwę wizualną. Używam specjalnego programu. Opisuję sceny słowami: kobieta przy oknie, list w dłoni, sąd, stół z dokumentami, puste krzesło po drugiej stronie. Program generuje ilustracje do każdego momentu historii.
Patrzę na nie i zastanawiam się, czy oddają to, co czuła bohaterka. Kolejny etap to montaż. W CapCut łączę narrację z obrazem. Dodaję napisy, płynne przejścia i muzykę.
Każdy film tworzę ręcznie. Klatka po klatce. Bez automatu, bez skrótów, bez udawania, że się spieszyłem. Na koniec przygotowuję miniaturę.
W Photoshopie układam okładkę tak, żeby widzowie od razu rozumieli, o czym jest historia. Żeby w tej jednej sekundzie rozpoznali podobną sytuację z własnego życia. Bo jeśli rozpoznają, znaczy, że nie są sami. Od pierwszego pomysłu do gotowego filmu mija średnio około pięciu godzin.
Pięć godzin skupienia nad jedną historią. To praca. To dbałość o szczegóły. Ale przede wszystkim to szacunek dla każdej kobiety, której historię opowiadam.
Nie kradnę treści od konkurencji. Nie kopiuję cudzych scenariuszy. Wszystkie historie na kanale opierają się na prawdziwych doświadczeniach kobiet i są przeze mnie przetworzone w autorskie scenariusze. Nie muszę Was o tym przekonywać.
Wystarczy spojrzeć na Waszą reakcję. Wasze komentarze, które zostawiacie pod każdym filmem. Ciepłe wsparcie, które dajecie sobie nawzajem w trudnych chwilach. Stosunek polubień do wyświetleń.
To wszystko jest najlepszym dowodem na to, że wkładam serce w każdy film i tworzę ten kontent z duszą. Tworzę ten kanał dla Was. Dla babć i kobiet, które doświadczyły zdrady, ale się nie poddały. Które wieczorem włączają moje historie, żeby usłyszeć coś, co pozwala im oddychać.
Tutaj możecie usłyszeć historie, w których jest ból. Jest sprawiedliwość. I jest słodka, lecz uczciwa odpowiedź.
Zgodna z prawem.