Zanim suchar ostygł na talerzu, Jakub chlusnął jej w twarz kieliszkiem czerwonego wina. Karolina nawet nie mrugnęła. Siedziała nieruchomo przy stole, w swojej znoszonej koszuli, z wilgotnymi od wina pasmami włosów przyklejonymi do policzków. Nie wycierała twarzy, patrzyła tylko na niego.
To go rozjuszyło bardziej niż jakakolwiek kłótnia. Słuchaj ty chorowita i biedna żonko. Złożyłem już papiery rozwodowe. Ten dom, wszystko, co się w nim znajduje, i luksusowy samochód będą moje.
Kiedy to wszystko się skończy, ożenię się z moją nową partnerką. Karolina powoli uniosła wzrok. Miała za sobą dwie operacje w ciągu ostatniego roku, żadna z nich nie zatrzymała go w domu na noc. Ona gotowała, sprzątała, znosiła jego awantury.
On wracał późno, pachnąc cudzymi perfumami, i oskarżał ją o to, że jest ciężarem. Posłuchaj mnie uważnie – syknął, pochylając się nad stołem, jego twarz znalazła się tuż przy jej twarzy. – Jutko rano masz to wszystko spieprzać. Baw się w swoją apteczkę w kuchni, czy jak ty to nazywasz, ale mnie to nie obchodzi.
Wynosisz się do rodziców. Na Mazowsze, czy gdzie tam oni mieszkają. Zadrżała na wspomnienie tej wypowiedzi. Zmieniłem już kody do alarmu.
Masz czas do świtu. Wynoś się stąd do jutra rana. Odgłos jego kroków oddalających się po marmurowej podłodze był ostatnim dźwiękiem, jaki zapamiętała z tamtego wieczoru. Potem był tylko trzask zamykanych drzwi sypialni.
Jego sypialni. Odetchnęła z ulgą. Otworzyła szufladę w kredensie. Jej stary telefon, kupiony z dwuletnim opóźnieniem, na abonament, który ledwo udawało jej się opłacić ze skromnych pieniędzy.
Z przyzwyczajenia otworzyła aplikację poczty. I zamarła. Wiadomość od jakiegoś zarządcy: Potwierdzamy dzisiejsze automatyczne pobranie na rzecz nabywcy państwa długów. KH.
Zobowiązanie w wysokości… zaciągnięte z terminem wykupu.. W nocnej, roztrzęsionej głowie nie skojarzyła od razu. Ale zapisała resztę tej informacji i położyła się spać, czekając na proces, na jutro, na koniec.
Ale zamiast żalu, poczuła coś zupełnie innego. Chłód. Nie ten od dreszczy i gorączki, które targały jej ciałem przez ostatnie dwa tygodnie, ale ten przenikliwy, trzeźwy chłód. Nad ranem, gdy Jakub już spał pijany, owinęła się w kołdrę i wybrała numer, który trzymała w pamięci od roku.
Dzień dobry – powiedziała do słuchawki. Mówi Karolina Nowak. Potrzebuję spotkać się z panem mecenasem jeszcze dziś. Tak.
W sprawie przejęcia mojego dziedzictwa. Nie chcę jechać do zwykłego szpitala – powiedziała cicho, poprawiając koc na nogach w korytarzu. Za mną stoi wierzyciel, który przejął moją spółkę po ojcu. Chcę do prywatnej kliniki dla kadry menedżerskiej.
Znam kogoś, kto to załatwi. Tymczasem w luksusowym lofcie w centrum Warszawy Jakub śmiał się do rozpuku. Nalał szampana do wysokiego kieliszka dla Wiktorii, młodej, pięknej kobiety, ubranej w cienką jedwabną koszulką, która opadała z ramienia. W końcu wszystko poszło po mojej myśli – powiedział, całując ją w szyję.
W końcu wyjdę za ciebie. Wyprowadzi się do tych obskurnych rodziców na wsi. A my zamieszkamy tutaj, albo w willi na Kabatach. Co ty na to?
Wiktoria uśmiechnęła się od ucha do ucha i wstała z łóżka. A co z twoją żoną? Nie będzie przeszkadzać? Jakub machnął ręką.
Będzie płakać na dworcu jak zwykle. Ona jest do tego stworzona. Zobaczysz, jak przestanę z nią utrzymywać kontakt, a ona ugryzie się w język. Te jej głupie kremy z pokrzywy i mniszka.
Wieczna szkodliwa prowincjo. Wziął prysznic, ubrał elegancki garnitur, strzepał pyłek z mankietu. O ósmej rano usiadł w swoim sportowym samochodzie. Mercedes, który zaparkował przed swoją własną willą.
Wyjrzał na puste podjazd. Wszystko, co miał, zostało w końcu tam, gdzie być powinno. Zobaczymy się za godzinę w biurze – rzucił do słuchawki. Wszystko gra.
Zatrudnimy najlepszych prawników. Wjechał do podziemnego, klimatyzowanego garażu swojej firmy zarządzającej nieruchomościami. Wysiadł, zamknął auto, przeciągnął się. Recepcjonistka w holu podniosła głowę i lekko się uśmiechnęła.
Dzień dobry, panie prezesie. Miło pana widzieć. Z przyjemnością odnotować, że udało się panu tak szybko wyzdrowieć po tej chorobie, bo wygląda pan… sprawnie.
Jakub zmarszczył brwi. Jaka choroba? O czym pani mówi? Niepotrzebnie pani zawraca mi głowę.
Na moim biurku ma być kawa, espresso, bez cukru. I nie chcę słyszeć o żadnych przeszkodach. Wszedł do windy. Na jego piętrze cisza.
Wszedł do biura. Na jego biurku stało kartonowe pudło. I leżała koperta. Na kopercie było napisane tylko: Dla Jakuba Nowaka.
Otworzył. W środku była umowa o pracę z rozwiązaniem za porozumieniem stron. I notatka od firmy: Wynajem budynku na siedzibę główną wygasa z dniem wczorajszym. Właściciel nie przedłużył umowy.
KLUCZÓWKA. DŁUG. Zbladł. Rozejrzał się.
Wszystko było puste. Nie, nie, to niemożliwe. To jakiś absurd. Zadzwonił po jednym z dyrektorów.
Po drugim. Na trzeci sygnał nikt nie odbierał. Na WhatsApp zobaczyl, że w grupie firmowej zniknął. Wyrzucony.
Usunięty. Zablokowany. Wybiegł na korytarz. Recepcjonistka właśnie pakowała swoje rzeczy.
Gdzie jest księgowość? – warknął. Gdzie jest pan Mirek? Proszę pana – powiedziała spokojnie – Mirek przeniósł się wczoraj do nowej siedziby na Mokotowie.
Zabrał cały zespół. A co do pana… – zawahała się. Może pan sprawdzić skrzynkę mailową?
Ja nie mam już dostępu do systemu. Wsiadł do samochodu i pojechał do banku. Jego bank. Placówka w centrum.
Obsługiwał go uśmiechnięty doradca. Dzień dobry, panie Nowaku. Czym mogę służyć? Niech pan sprawdzi moje konto.
Powinienem mieć tam… wyciągnął telefon, żeby sprawdzić saldo, ale aplikacja wylogowała go. Wpisał hasło. Odrzucone.
Spróbował ponownie. Zablokowane. Co to ma znaczyć? – wybuchnął.
Niech pan się przyjrzy. Moja pensja wpada tutaj. Proszę sprawdzić konto główne i kartę kredytową. Doradca popukał w klawiaturę, prychnął, przeklął pod nosem, poszedł do menedżera.
Wrócił po sześciu minutach. Muszę panu coś powiedzieć, panie Nowaku. Pana konto główne zostało zajęte wczoraj po południu. Na podstawie tytułu egzekucyjnego.
Cała kwota została przelana na rachunek wierzyciela. Jakiego wierzyciela?! Doradca obrócił ekran. Na monitorze widniała nazwa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
Karolina Holding S. A. Dług główny, odsetki, koszty postępowania – na kwotę dwieście trzydzieści tysięcy czterysta złotych. Co to za firma?!
Ja nigdy nie brałem od nich pożyczki! Moment… – przerwał mu mężczyzna, patrząc na ekran. To jest zajęcie egzekucyjne z tytułu zabezpieczenia spłaty kredytu.
Kredytu zabezpieczonego hipoteką na nieruchomości przy ulicy Lipowej. Pana dom. Przecież ta nieruchomość nie jest zadłużona! To moja nieroszerzona własność!
Ja mam tytuł własności! – krzyczał, aż inni klienci się odwracali. Doradca pokręcił głową. W systemie widnieje, że hipoteka została przewłaszczona rok temu w zamian za pożyczkę.
Bank sprzedał wierzytelność firma zewnętrznej. Najpierw pan przestał spłacać, potem przejęli pańską spółkę jako zabezpieczenie. To nie może być! Ja nie podpisałem żadnej cesji!
Proszę pana, wygląda na to, że pańska żona. Karolina. To z nią podpisana jest umowa o podziale majątku. I na podstawie tej umowy ma pan zablokowane wszelkie rachunki osobiste.
Widzi pan. To ona jest wspólnikiem nowej spółki, która nabyła wierzytelność. To pani prezes Karolina Nowak. Tutaj, na dokumencie, podpis.
Jest pan z nią. Jest pan w separacji? Jakub wybiegł bez słowa. Usiadł w samochodzie i wjechał na sąsiednią ulicę.
Stanął pod domem swojej kochanki. Wbiegł na klatkę schodową. Wcisnął dzwonek. Drzwi otworzyły się w tej samej chwili.
Ale przed nim nie stała Wiktoria. Stał wysoki, ostrzyżony mężczyzna w garniturze. Dzień dobry. Pan Jakub Nowak, prawda?
Jestem radca prawny reprezentujący panią Wiktorię Naszyc. Proszę wejść. Mamy do omówienia pewne formalności. Co?
Gdzie jest Wiktoria? Pani Wiktoria przekazała mi swoje pełnomocnictwa. Widzi pan, to pan jest tym, który zerwał umowę najmu w tym mieszkaniu. I zerwał umowę wzajemną.
Nakazała mi poinformować pana, że w związku z naruszeniem umowy przedwstępnej w sprawie darowizny nieruchomości, pociągnie pana do odpowiedzialności odszkodowawczej. Jakub cofnął się o krok. Zbladł. Upadł na poręcz schodów.
To jakiś koszmar. Wtedy zadzwonił jego telefon. Z nieznanego numeru. Odebrał drżącą ręką.
Tak? Dzień dobry, panie Nowaku. Mówi notariusz Krawiec. Z tego samego biura, w którym podpisywał pan intercyzę i umowę o podział majątku.
Czy mógłby pan pojawić się u mnie w kancelarii? Mamy do zakwestionowania ważność pańskiej darowizny na rzecz pani Wiktorii Naszyc. A także… Cóż.
Sprawa jest poważna. Wszystko wskazuje na to, że w akcie notarialnym, który pan podpisał, występuje rażące niedbalstwo. I muszę powiedzieć, że pani Karolina domaga się zadośćuczynienia. Jakub stał na środku chodnika, z telefonem przy uchu, czując, że za chwilę zemdleje.
Jakie zadośćuczynienie?! Za naruszenie dóbr osobistych. Za przyczynienie się do ciężkiej choroby. Za to, że wyrzucił pan żonę z domu, wiedząc, że choruje.
Chce pan być może, żeby rozprawa odbyła się w sądzie? Może być jeszcze szybciej. Świat wirował. Dopiero teraz poczuł, że jest śledzony.
Obok niego zatrzymała się czarna limuzyna. Z okna wychylił się kierowca, przystojny, umięśniony mężczyzna w ołówkowym garniturze: Panie Nowaku. Pani prezes prosi do samochodu. Tylko pan.
Nie, nie jadę z wami. Ja mam swoje rzeczy. Pańskie rzeczy. Ochroniarz uśmiechnął się krzywo.
Pańskie rzeczy właściciel wynajmowanego mieszkania właśnie pakuje do kontenera na śmieci, bo od miesiąca jest pan zadłużony w czynszu. Jakub wsiadł do auta. Obok niego usiadła Karolina. Wyglądała zupełnie inaczej niż ta chora, zaszczuta kobieta sprzed trzech dni.
Prezencja. Perfumy. Włosy. Szyfon.
Uśmiechnęła się z litością. Zszokowany patrzył, jak jego żona kiwa do kierowcy, który natychmiast wysiadł, otworzył jej drzwi i poprowadził do wind. W holu nowoczesnego biurowca stała grupa ludzi w garniturach, z dokumentami w rękach. Na ich widok skłonili głowy.
Dzień dobry, pani prezes. Mecenas czeka w sali konferencyjnej. Karolina kiwnęła głową i przeszła obok niego bez jednego spojrzenia. Jakub został pod eskortą dwiema parami rąk popchnięty do przestronnej sali.
W środku siedział już jego prawnik. I jego wspólnik. I jego księgowy. I pani radca z jego własnej firmy.
Proszę usiąść, panie Nowaku – powiedziała Karolina, zajmując miejsce u szczytu stołu. Za oknem roztaczał się widok na Pałac Kultury. A przy nim stała wizytówka: KAROLINA HOLDING S. A.
– ZARZĄD, PREZES. Ale to jesteś ty. To jest twoja firma? – wyjąkał.
Nawet nie wiesz, prawda? – odpowiedziała cicho. Nigdy nie poszłam do szpitala. Poszłam do moich prawników.
Rok temu, zanim twój obecny ryzykowny kredyt zaczął gasnąć, kupiłam twoją wierzytelność. Kupiłam długi twojej firmy. Od trzech banków. Od uczelni, której byłeś w radzie nadzorczej.
Twoja polisa, twój samochód, twój dom – to wszystko stanowiło zabezpieczenie. Ty myślałeś, że to twój majątek. Ale ja tylko czekałam. O to chodziło w twojej formalnej zgodzie na leczenie.
To jest moja firma. Ja mam udziały w twoich długach. Brzęczało mu w uszach. To niemożliwe.
To niemożliwe. Przypomnij sobie, Jakubie. Ja nie poszłam na twoją rozprawę rozwodową przez zwykłą słabość. Ja nie jestem biedną, chorą Kurą domową, która leci do mamusi na Mazowsze.
Ja jestem właścicielką kompleksu aptecznego. I ciebie na to nie stać. Bo twoje nazwisko właśnie zniknęło z listy prezesów. Ochroniarze przytrzymali mu ramiona, wpychając go na krzesło.
Z saszetki wypadł dokument. Podpis o podziale majątku. Ale to on go podpisał. Wiedział, że to, co robi, to dumny gest, gdy Karolina po latach udawanej uległości poprosiła o spotkanie.
Chciał, żeby cierpiała. Podpisał, że wyrzeka się wszelkich roszczeń do majątku wspólnego. On podpisał. A potem…
potem Wiktoria podsunęła mu trochę dokumentów z firmy, kilka przelewów, rzekomo na spłatę. Wszystko sfałszowane. Głupcze – Karolina uśmiechnęła się. Myślałeś, że śpię?
Myślałeś, że nie widzę, że codziennie przez rok podstawiałeś mi pod nos dowody zdrady, a potem piłeś i awanturowałeś się, gdy byłam chora? Zrobię ci jedną propozycję. Wzięła długopis. Postawiła go przed nim.
Masz tu dwie opcje. Pierwsza. Podpisujesz dobrowolne zrzeczenie się rozwodu, zrzekasz się majątku, bierzesz na siebie całe zadłużenie firmy w wysokości pięciu milionów. Wtedy papiery rozwodowe i umowa przedślubna lecą do kosza.
Dostajesz jedno mieszkanie na Mokotowie, takie skromne, 38 metrów, na kredyt, który bierzesz na siebie. Jesteś zatrudniony jako dyrektor administracyjny w mojej firmie, za trzy tysiące złotych. Wychodzisz stąd dzisiaj sam, ale ze spokojną przyszłością. A druga?
– wyjąkał, ściskając długopis, a jego palce były białe. Druga. Papiery rozwodowe. I doniesienie do prokuratury.
W tym momencie prawnik Karoliny otworzył teczkę i przesunął w stronę Jakuba dwie kartki. Na górze widniały wydruki przelewów. Jednostki. Sygnatury.
Dowody. Wyprowadzałeś ze spółki miliony. Na rzecz Wiktorii. Na rzecz pana Adama.
Na osobiste potrzeby, między innymi na zakup nieruchomości w Hiszpanii. Złożyłam zawiadomienie. Przygotowałam zabezpieczenie majątkowe. Twoje konto, twój dom, wszystko, co do niedawna widziałeś jako swój majątek, jest już zajęte.
Wystarczy jeden podpis z twojej strony, że dobrowolnie przyjmujesz dług. Żeby im tego nie utrudnić. Ale to nie jestem ja, to jesteś ty – jęknął, czując, że łamie mu się głos. To ty mnie zniszczyłaś.
Doprowadziłaś mnie do ruiny. Ja? – roześmiała się, a śmiech ten odbił się zimnym echem od szyby. To ty nazwałeś mnie od początku naszego małżeństwa „chorowitą i biedną żoną”.
To ty codziennie wieczorem mówiłeś, że beze mnie jesteś lepszy. To ty podpisałeś intercyzę, wiedząc, że choruję na serce. Wiedziałeś, że zabezpieczę przyszłość dzieci, ale ty nie chciałeś dzieci. Chciałeś wolności.
Panowie, proszę wyprowadzić pana Nowaka. Widzimy się w sądzie. Sąd rozstrzygnie, czy będzie pan chciał dobrowolnego poddania się odpowiedzialności, czy będzie się pan bronił i cierpiał przez kilka lat. Jakub próbował się podnieść, ale nogi miał jak z waty.
Zabrali mu telefon. Zniknął mu dostęp do aplikacji. W kieszeni poczuł puste pudełko po zegarku, który musiał już sprzedać. Ochroniarze wyprowadzili go do windy.
Zjechali na parter, potem do podziemnego garażu, gdzie stała stara, obdrapana skoda, która niedawno kupił za gotówkę, nie mając już złudzeń. Wsiadł do samochodu i poczuł ciężar w kieszeni marynarki. Kluczyki do swojego własnego, sportowego mercedesa. Nie miał ich.
Zostały w biurze jego byłej żony. Prowadząc przez miasto, zahamował ostro przed zielonym światłem. Obok przechodzili tuż przed maską ludzie, elegancko ubrani. W wystawie drogiego butiku zobaczył ją.
Karolinę. Uśmiechniętą. Wysoką. Zdrową.
U jej boku szedł ten sam mężczyzna, ten z owej wizytówki. Adwokat. Trzymał ją za rękę. Karolina podniosła na chwilę wzrok prosto na niego, a Jakub zobaczył w jej oczach coś, czego nie widział nigdy: spokój.
Poczuł pierwszy raz w życiu, że wszystko stracone. Nie tylko pieniądze. Nie tylko dom. Wszystko.
Całe to fałszywe życie, które sobie zbudował na niczyjej krzywdzie, rozsypało się w ciągu jednej doby. Z tyłu zatrąbił ktoś wściekle. Zielone światło. Jakub ruszył przed siebie, przed siebie w tę samą stronę, w którą odesłał swoją chorą żonę trzy dni temu.
Na dworzec. Do rodziców. Nie miał już nic. I to nic, to była dokładnie ta kara, na którą od dawna zasługiwał.
Jednak w jego głowie dopiero co zbudziła się myśl, która w tej pustce wybrzmiała jak szydercze echo: Ona nie wybaczyła. Ona tylko odzyskała to, co jej się należało. I tym razem to on został sam.
Całkowicie sam.