Ik zat naar m’n telefoon te kijken toen ze ineens dat liedje opzette. Je kent het wel, dat nummer waarvan iedereen zegt dat het over liefde gaat. Iemand zei nog: “Als je haar niet liefhebt, waarom zou je dan blijven? ” En de ander antwoordde: “Maar als ik haar wél liefheb, dan blijf ik juist.
” Zo ging dat heen en weer, alsof ze het ergens over eens probeerden te worden. Ik zei: “Laten we het gewoon hier eens goed beluisteren. Niet via je telefoon, maar echt op cd. ” Want iedereen had het allang op z’n telefoon staan, maar een cd, dat is toch anders.
Iemand riep: “Waarom zou je een cd kopen als je alles op je telefoon hebt? ” Toen kwam er geouwehoer over of het nummer niet eigenlijk een beetje ordinair was. Iemand zei dat het leek op iets uit een film, maar niemand wist precies welke. De titel werd genoemd, iets met een Italiaanse klank.
We lachten wat, ik kon het niet goed zien op dat kleine schermpje, dus ik vroeg of ze even wilde wachten. Toen begon de muziek eindelijk en was het even stil. Na een tijdje kwam het gesprek op de Blu-ray. Blijkbaar zat er een speciale uitgave bij met extra beelden van een band.
Iemand zei: “Wat zit daar eigenlijk op? Een hele concertregistratie? ” Een ander zei dat het om een groep ging, een jongensband, en dat er veel fans op reageerden. Ik had geen idee, ik kende die groep niet eens goed.
Er werd gegniffeld om hoe jong die jongens eruitzagen. Toen zei iemand: “Die beelden zijn oud, die hebben ze jaren geleden opgenomen. ” En ik zei: “Ah, dus dit is van vroeger. ” We lachten wat, want het klonk alsof we over een museumstuk praatten.
Even later zei iemand: “Ik heb zin in ijs. ” Ik antwoordde: “Ik ook, maar ik heb geen zin om naar de winkel te lopen. Het is te ver en te warm. ” Een ander zei: “Je kunt het laten bezorgen, maar dan betaal je meer.
” Ik zei: “Ik heb al te veel geld uitgegeven, ik heb geen cent meer. ” We lachten wat om hoe arm we klonken. Toen kwam er weer een donatie binnen en ik bedankte de kijker bij naam. Iemand anders vroeg naar een merk dat in beeld was verschenen.
Ik zei: “Dat is Duits, wist je dat niet? Ik dacht eerst dat het Chinees was, maar toen ik het opzocht bleek het Duits te zijn. ” Iemand zei: “Oh, dat merk is best bekend. ” Ik wist niet precies waarvan, maar het klonk in ieder geval chique.
Toen ging het gesprek over toeristen. Iemand zei dat ze in het nieuws had gehoord dat er veel meer buitenlanders naar Japan kwamen, vooral uit China, omdat ze niet meer naar een ander land gingen. Nu protesteerden de Japanners zelfs omdat er te veel toeristen waren. Ik zei: “Ik vind het niet erg als er minder buitenlanders komen.
Ik zou willen dat de hotelprijzen eens daalden. ” Iemand anders zei: “Er is weer een nieuwe corona-uitbraak, dus misschien blijven ze nu wel weg. ” We lachten wat, maar eigenlijk was het serieus bedoeld. Ik vertelde over gisteren.
Ik stond op een smalle straat en voor me liepen twee mensen, een man en een vrouw, samen met een grote koffer. Ze spraken Chinees en liepen ontzettend langzaam. Het was druk, iedereen liep achter hen, maar zij leken het niet te merken. Ik had haast, maar ik kon niet tegen ze zeggen dat ze opzij moesten.
Dat durfde ik niet. Dus ik liep vlak achter hen, expres wat sneller en wat dichterbij, in de hoop dat ze het zouden voelen. Op een gegeven moment draaide die man zich om en keek me aan alsof ik een engerd was. Hij ging zelfs een beetje beschermend voor de vrouw staan, alsof ik haar lastigviel.
Ik dacht alleen maar: ik wil gewoon langs. Het is toch niet normaal om met een koffer midden op een smalle weg zo langzaam te lopen? En die mensen staan ook altijd midden op straat stil om op hun telefoon te kijken, precies waar iedereen loopt. Ik zou ze het liefst een duw geven, maar dat kan natuurlijk niet.
Ik snap gewoon niet dat je geen rekening houdt met de mensen om je heen. Misschien hebben ze dat thuis nooit geleerd. En het zijn niet alleen Chinezen, hoor. Buitenlanders in het algemeen doen dat.
Ze stoppen gewoon midden op de weg, met hun koffer naast zich, en kijken alsof ze verdwaald zijn. Terwijl je aan de kant moet gaan staan. Dat is toch logisch? Ik klaagde ook over de trein.
Tijdens de spits zie je soms mensen met enorme koffers de trein in stappen. Die waggels zijn zo groot dat ze niet eens door de deur passen. En dan weigeren ze uit te stappen als de trein stopt. In Japan is het de gewoonte dat mensen die eruit moeten eerst naar buiten gaan, dan komt de rest naar binnen.
Maar die lui met die koffer blijven gewoon staan, als een muur. Iedereen probeert erlangs, maar het lukt niet. En dan kijken ze alsof ze niet begrijpen waarom het zo druk is. Ik snap dat niet.
Je stapt gewoon even uit, laat anderen passeren, en stapt daarna weer in. Dat is toch niet moeilijk? In Japan leer je dat gewoon. Net zoals je je rugzak aan de voorkant draagt in de spits.
Dat is hier normaal. En dat die buitenlanders dat niet weten, oké, misschien niet. Maar als je dan ziet dat iedereen langs je probeert te gaan en je doet niks, dan denk ik: waar ben je mee bezig? En dan die oudere Japanse mannen.
Daar word ik ook moe van. Die denken dat ze alles mogen. Ze duwen je opzij als ze erlangs willen, ze kijken je niet eens aan. In Korea zou dat niet kunnen, denk ik.
Op straat, in de trein, overal doen ze dat. Als ik zo iemand tegenkom en hij doet weer vervelend, dan fluister ik iets over dat hij stinkt. Dat is het enige dat werkt. Dan kijken ze even geschrokken en gaan ze opzij.
Het is niet aardig, maar het werkt. En eerlijk gezegd zijn er genoeg mannen die echt niet fris ruiken. De spits in Tokio is sowieso een marteling. Soms zit er iemand naast je met een adem waar je misselijk van wordt.
Degenen die er wat aan doen, die ruik je niet. Maar degenen die het niet doen, die vallen op. En dan willen ze ook nog dat je opzij gaat. Ja, sorry, dan zeg ik gewoon dat je stinkt.
Later vertelde ik over een Turkse jongen die ik tegenkwam. Hij was alleen aan het reizen, zei hij, en hij was pas vijfentwintig. Maar hij zag eruit alsof hij veel ouder was. Zijn vriend vroeg hoe oud ik dacht dat hij was, en ik zei zomaar een getal.
Toen zeiden ze dat ik twee jaar oud moest zijn, of zoiets. Ik zei: “Dan ga ik wel naar Turkije, daar word ik weer jong. ” Hij had ook iets over mijn neus gezegd, dat die op de Himalaya leek, zo groot en mooi. Ik moest wel lachen.
Maar daarna bleef hij maar achter me aan lopen. Hij wilde weten waar ik heen ging, of ik nog iets wilde doen. Ik werd er een beetje bang van. Uiteindelijk heb ik gezegd dat ik naar huis moest en ben ik snel weggerend.
Ik mompelde iets over mijn vrienden die op me wachtten. Maar ja, hij had wel interesse. Blijkbaar vinden Turkse mannen Oost-Aziatische gezichten mooi. Dat heb ik vaker gemerkt.
Vroeger, bij die willekeurige videogesprekken, als er iemand uit Turkije verscheen, dan reageerden ze altijd heel enthousiast. Ze zeiden dat ze mijn ogen mooi vonden, dat ik er jong uitzag. Nou, in Turkije zou ik tien jaar jonger zijn, dus misschien moet ik daar maar eens gaan wonen. En die man had echt dikke wenkbrauwen.
Die waren zo donker en vol, alsof ze met een stift getekend waren. En die borstkas, jemig. Ik had hem misschien niet moeten vertellen dat ik van kebab hou, dat was waarschijnlijk de druppel. Ik zei: “Ik hou van kebab, ik heb vandaag nog kebab gegeten.
” Dat was waarschijnlijk het moment dat hij dacht: die is geïnteresseerd. Misschien had ik dat beter niet kunnen zeggen. We hadden het ook over een streamer die naar een berengebied in Japan ging. Ik zei: “Die vent gaat echt naar het noorden, waar die beren rondlopen.
Als hij een beer tegenkomt, dan is hij er geweest. Dan belandt hij in het nieuws, en dan hebben we weer zo’n internationaal schandaal. Dan moeten we ons weer schamen. ” Iemand zei: “Hij wil gewoon beroemd worden, als hij een beer tegenkomt tijdens zijn stream, dan is hij een legende.
” Ik zei: “Ik snap niet waarom je vrijwillig naar zo’n plek gaat. Ik zou daar nooit heen gaan. Geef mij maar gewoon de stad. ” Ze zeiden: “Je kunt ook een zwijn tegenkomen, dat is ook niet mis.
” Ik zei: “Een zwijn, dat is nog te doen. Die vallen wel aan, hoor. Ik heb liever geen van beide. ” Toen kwam het gesprek op dieren in het algemeen.
Iemand zei dat ze ooit een beer had gezien, maar dat was in een dierentuin. Ik zei dat ik ooit een zwijn had gezien, van een afstandje gelukkig. Ze zeiden dat die beesten gevaarlijk kunnen zijn, dat ze je zo aanvallen. Ik zei: “Laat mij maar met rust, ik blijf hier wel.
”
Daarna zaten we wat te kletsen over muziek. Ik zocht een nummer dat me aansprak, maar ik kon niks vinden. Iemand zei: “Er is daar een zangeres, die is best populair. ” Ik keek naar het filmpje dat ze stuurde.
Er stond een oudere vrouw, bijna naakt, met een rare pruik, die een liedje zong. Iemand zei: “Ze heeft zestigduizend abonnees. ” Ik zei: “Maar waarom? Het lijkt wel of het een grap is, maar ze doet het serieus.
” Een ander zei: “Misschien is het met AI gemaakt, dan is het knap gedaan. ” We keken nog eens. Ik zei: “Ze is duidelijk ouder dan ik, maar ze ziet er jong uit, is het een man of een vrouw? De stem klinkt vrouwelijk, maar het gezicht, hmm.
” We lachten wat om hoe vreemd het was. Toen zei iemand: “Die pruik, die is echt nep. ” Ik zei: “Absoluut, dat is geen echte haar. Maar waarom wordt dit populair?
” We schudden ons hoofd. Toen zocht ik verder naar een nummer dat me iets deed. Iemand stelde wat voor, maar het was niet mijn smaak. Toen kwam er toch een nummer voorbij waarvan ik dacht: dit is wel wat.
Het ging over twee mensen die elkaar vasthouden, over vroeger en over liefde. Ik zei: “Die is mooi. ”
Ik keek op mijn telefoon en zag dat het al negen uur was. Ik zei: “Ik ga nog een uurtje, en dan moet ik echt slapen.
Ik ben moe. ” Iemand vroeg waarom ik zo moe was. Ik zei: “Ik heb dit weekend gewoon niet geslapen, het leven is zwaar. ” Ze lachten.
Ik zei: “Jullie hebben ook een zwaar leven, hoor. ” Toen geeuwde ik en zei ik dat ik vroeg naar bed zou gaan. Mijn keel was nog niet helemaal beter, want af en toe moest ik kuchen. Maar het ging wel weer.
Iemand zei: “Volgende week hebben we weer een uitzending, toch? ” Ik zei: “Ja, volgende week ben ik er weer. ” Toen zei ik dat ik nog niet eens had gewassen, dat de was nog in de machine zat. Iemand zei: “Dat doe je morgen wel.
” Ik zei: “Ja, morgen, of misschien overmorgen. ” Iemand stuurde een grappige emoji en ik lachte. Ergens rook ik curry, ik vroeg of iemand anders het ook rook. Ze zeiden: “Ja, het ruikt hier ook naar curry.
” Ik zei: “Ja, bij mij ook, ik heb vanavond curry gegeten, dat blijft hangen. ”
Toen zei ik: “Ik ga nu echt afsluiten. ” Iemand zong: “Dag, dag, welterusten. ” Ik zong mee, wat onhandig, en lachte.
Er kwam een nummer voorbij dat precies op dat moment begon, alsof het was ingesteld. Iemand zei: “Dat is het afscheidsliedje. ” Ik zei: “Perfecte timing. ” Toen zwaaide ik en zei ik: “Ik ga slapen.
Volgende week zie ik jullie weer. ” Er kwam nog een reactie van iemand die zei dat ze me misten. Ik zei: “Ik mis jullie ook, maar ik moet echt gaan. ” Toen deed ik de stream uit en was het stil.
Ik lag op bed, keek naar het plafond en dacht aan de man met de koffer, aan de Turkse jongen met zijn wenkbrauwen en aan die rare zangeres met die pruik. Ik zuchtte. Morgen weer een dag.
Eerst maar eens slapen.