Sobota, jedyny dzień w tygodniu, kiedy Renata z zasady nie nastawiała budzika. Zaklejała nawet czarną taśmą niebieską diodę na telewizorze, żeby nic nie zakłóciło jej snu. Ale świat i tak wdarł się w postaci męża. Ty mi powiedz, Tomek, z jakiej racji ja mam latać po całym mieszkaniu i szukać twoich gaci, skoro ty masz dzisiaj wolne?
Głos Renaty był jeszcze chrapliwy od snu, ale już drżał od złości. Ja zarabiam pieniądze, ja się głowię nad robotą, a ty nawet pralki nie potrafisz włączyć. Tomek stał w drzwiach sypialni, drapiąc się po brzuchu przez rozciągnięty t-shirt. Włosy sterczały mu na wszystkie strony.
Spojrzał na nią z autentycznym zdziwieniem. No ale o co ci chodzi? Mruknął. Ja tylko pytam, gdzie są moje bokserki.
Renata powoli, jakby była pod wodą, ściągnęła kołdrę z twarzy. Wczoraj wróciła do domu dopiero około dziewiątej wieczorem. Wyjazd z centrum Warszawy był kompletnie zablokowany. Ktoś próbował przeciąć trzy pasy na trasie Siekierkowskiej i skończyło się karambolem.
Cały ruch stanął. Samochody sunęły tak wolno, że można było wysiąść i iść pieszo szybciej. Dwie godziny. Gaz, hamulec.
Gaz, hamulec. W pewnym momencie prawa noga zaczęła jej drętwieć, jakby przestała należeć do ciała. A kiedy w końcu dotarła do domu, marzyła tylko o tym, żeby paść na łóżko i zniknąć. Tyle że w kuchni czekało na nią coś jeszcze.
Zlew był zawalony po brzegi. Talerze jeden na drugim, zaschnięta kasza, kubki z brunatnym osadem po kawie, tłuste patelnie. Normalnie jak jakiś Everest z brudu. Stała wtedy chwilę w progu i patrzyła na to wszystko z pustką w głowie.
Tomek, zamknij drzwi. Powiedziała teraz cicho, patrząc gdzieś w bok. Słucham? Tomek aż się wyprostował.
Ty jesteś poważna? Śmiertelnie. Ale ja jestem głodny. Odpowiedział, jakby to był argument ostateczny.
W lodówce pustki, nawet jogurtu nie ma. Ty w ogóle myślisz czasem o czymś innym niż praca? Nie mówił tego złośliwie. I to było najgorsze.
On naprawdę tego nie rozumiał. W jego świecie wszystko było proste. Była jego praca ważna, odpowiedzialna, wymagająca skupienia. Siedział sobie w drugim pokoju przed dwoma monitorami, w słuchawkach, z kubkiem kawy, i robił poważne rzeczy.
A reszta działała się sama. Albo ktoś to ogarniał. Tą kimś była Renata. Renata, która miała zamknięcie miesiąca, telefony z urzędu skarbowego, terminy, których nie dało się przesunąć, i tik nerwowy w lewym oku.
Ale kogo to obchodziło? Przecież ona tylko siedzi w biurze i papiery przekłada. Ja myślałam, odezwała się powoli, wciąż nie patrząc na niego, że jak jeszcze raz usłyszę o twoich gaciach, to po prostu wyskoczę przez okno. Zapadła cisza.
No pięknie! Burknął Tomek, odwracając się na pięcie. Histeryczka. Daj spokój.
Rzucił jeszcze przez ramię. Sam znajdę. Ale śniadanie robisz ty. Zatrzymał się na sekundę.
I Bartek już nie śpi. Ogląda bajki na cały regulator. Drzwi trzasnęły. Renata opadła z powrotem na poduszkę i zakryła twarz rękami.
W środku coś się w niej podnosiło. Gorąca, ciężka fala. To nie była już zwykła złość. To było coś gorszego.
Bezsilność. Taka, która ściska gardło i sprawia, że człowiek ma ochotę wszystko rzucić. Albo spakować się i wyjść. Albo najlepiej zniknąć.
Przez chwilę leżała nieruchomo, słuchając odgłosów mieszkania. Telewizor grający za głośno, kroki Tomka, otwieranie lodówki, zamknięcie, znowu otwarcie. Wzięła głęboki oddech. I wtedy, jakby ktoś nacisnął przycisk, zaczęły wracać obrazy.
Jej codzienność. Pobudka o szóstej, szybki prysznic. W głowie już lista: śniadanie, kanapki, szkoła, dokumenty, spotkania. Budzenie Bartka, który zwija się w kłębek i marudzi, że jeszcze pięć minut.
Wpychanie w niego owsianki, kiedy prawie zasypia nad miską. Pakowanie plecaka, bo wieczorem Tomek zapomniał sprawdzić. Wyjście z domu w biegu. Szkoła.
Potem znowu samochód, wyścig z czasem. I tak codziennie. A teraz sobota. Jej jedyny dzień.
Który właśnie ktoś jej odebrał pytaniem o gacie. W drugim pokoju Tomek już pewnie siedział przy biurku. Renata widziała to oczami wyobraźni aż za dobrze. Dwa monitory, słuchawki na uszach, kubek kawy obok klawiatury.
Kamera włączona. On lekko pochylony do przodu kiwa głową z powagą, jakby właśnie omawiali coś na miarę lotu na Marsa. No dokładnie. Tak, tak.
Mówi swoim pracowym głosem. Spokojnym, pewnym, takim trochę ważniejszym niż zwykle. A przecież siedzi w dresie albo w piżamie. Renata zamknęła oczy i aż jej się zrobiło niedobrze.
W jego świecie wszystko było poukładane, logiczne. On pracuje, więc się liczy. On zarabia, więc jest zmęczony. On ma spotkania, więc trzeba mu dać spokój.
A ona? Ona tylko chodzi do pracy. Siedzi przy biurku, przekłada papiery. No przecież sama przyjemność.
Renata aż prychnęła pod nosem, choć nikt tego nie słyszał. Bo jak wyglądał jej dzień naprawdę? Biuro na Mokotowie. Stare, duszne pomieszczenie.
Klimatyzacja działająca tylko wtedy, kiedy nikt jej nie potrzebuje. Na biurku stosy dokumentów, segregatory, karteczki z przypomnieniami, telefon, który dzwoni wtedy, kiedy absolutnie nie powinien. Dzień dobry, tu ZUS. Mamy pytanie do deklaracji.
Serce od razu podchodzi do gardła. Proszę pani, termin minął wczoraj, ale ja wysłałam. System nie widzi. Oczy zaczynają piec.
W głowie pustka, a ręce automatycznie szukają dokumentów. Potem urząd skarbowy. Potem dyrektor, który wpada bez pukania i rzuca na biurko kolejne papiery. To musi być na już.
Naprawdę na już. Na już oznaczało najlepiej pięć minut temu. Renata żyła od terminu do terminu, od telefonu do telefonu, od jednego stresu do następnego. Nawet kiedy wychodziła na chwilę do sklepu po chleb, w głowie dalej mieli liczby, daty, nazwiska.
Nigdy nie było ciszy. Nigdy nie było pauzy. A potem wracała do domu i zaczynała się druga zmiana. Gotowanie, sprzątanie, pranie, lekcje z Bartkiem, szukanie jego butów, zeszytów, bluzy na WF, która przecież jeszcze wczoraj tu była.
I gdzieś w tym wszystkim ona. A raczej jej brak. Tomek w tym czasie funkcjonował zupełnie inaczej. Wstawał pięć minut przed pracą.
O 9:55 przeciągał się, szedł zrobić kawę, odpalał komputer. O 10:00 zaczynał ważne spotkanie. O 11:00 wychodził z psem. To był jego argument koronny.
Ja też mam obowiązki, mówił czasem z lekkim wyrzutem. Przecież wychodzę z psem. Jakby to załatwiało wszystko. Jakby półgodzinny spacer z Reksem był równowartością całego dnia ogarniania domu, dziecka i pracy na etacie.
Renata poczuła, jak coś w niej znowu się napina. Po spacerze Tomek wracał, siadał do komputera, coś tam klikał, coś tam pisał, a potem punktualnie o osiemnastej kończył. Jestem wykończony! Oznajmiał, opadając na kanapę.
I już dzień zamknięty. Reszta? No przecież ktoś się tym zajmie. Bo w jego głowie istniało takie ciche, niewypowiedziane przekonanie, że dom działa sam.
Że pralka sama pierze. Że naczynia same się myją. Że jedzenie po prostu się pojawia. Albo że istnieje jakiś niewidzialny system.
Albo ktoś. Renata. Ona miała chyba w jego oczach wbudowany mechanizm, który sprawiał, że się nie męczy, że nie czuje, że nie potrzebuje odpoczynku. Bo przecież to tylko dom.
No przecież co tam jest do roboty? Rzucił kiedyś. Rzucasz pranie, nastawiasz zmywarkę i po sprawie. Tak jakby te rzeczy robiły się same.
Jakby ktoś te ubrania wcześniej magicznie posegregował, rozwiesił, zdjął, poskładał i jeszcze włożył do szafy. Jakby kurz nie wracał po godzinie. Jakby podłoga sama się nie brudziła. Jakby dziecko nie potrzebowało uwagi.
Renata zacisnęła powieki. Czuła, jak całe ciało ma ciężkie, jakby ktoś przywiązał jej do rąk i nóg worki z piaskiem. Zmęczenie nie było już tylko fizyczne. To było takie zmęczenie głęboko w środku, w głowie, w sercu, w nerwach.
Takie, którego nie da się odespać jedną nocą. Z kuchni dobiegł dźwięk otwieranej szuflady. Potem coś spadło. No gdzie to jest?
Mruknął Tomek do siebie. Renata aż się krzywo uśmiechnęła. Szukał tych swoich bokserek, jakby to był największy problem świata, jakby od tego zależało wszystko. A ona leżała w łóżku i miała wrażenie, że jeśli zaraz nie wstanie, to się rozpadnie.
Albo wybuchnie. Jedno z dwojga. Mamo. Drzwi do sypialni otworzyły się z hukiem i do środka wpadł Bartek, jeszcze w piżamie, z włosami rozczochranymi na wszystkie strony.
Mama, tata mówił, że zrobisz naleśniki. Ja chcę z dżemem albo z Nutellą. To było to. Ten moment.
To jedno zdanie, które spada jak ostatnia kropla i nagle wszystko się przelewa. Renata usiadła na łóżku. Powoli, bardzo powoli. Coś w jej twarzy się zmieniło.
Zniknęło zmęczenie, a pojawiło się coś zimnego, twardego. Powiedz tacie, żeby przyszedł, powiedziała spokojnie. Bartek zatrzymał się w pół kroku. Ale powiedz tacie.
Chłopiec wybiegł z pokoju. Chwila ciszy. Kroki. Tomek stanął w drzwiach, już ubrany, z jedną skarpetką na nodze i drugą w ręce.
No co jest? Renata wstała. Powoli podeszła do niego. Zatrzymała się kilka kroków dalej.
To tak, powiedziała spokojnie, aż za spokojnie. Nie będzie naleśników, nie będzie śniadania i nie będzie też czystych gaci. Tomek zamrugał. Co?
Ja się zwalniam? Z czego? Prychnął. Z pracy.
No i bardzo dobrze. Dawno ci mówiłem, że to bez sensu, płacą grosze. Nie z pracy, Tomek. Przerwała mu, patrząc mu prosto w oczy.
Z funkcji twojej darmowej sprzątaczki. Zapadła cisza, ciężka. Biorę urlop. Dodała po chwili.
Bezterminowy. Tomek patrzył na nią, jakby próbował zrozumieć, czy ona żartuje. Ty jesteś poważna? Śmiertelnie poważna.
Ale co ty w ogóle mówisz? Rozłożył ręce. Przecież ktoś to musi robić. Renata uśmiechnęła się.
Krzywo, zimno. No właśnie, powiedziała cicho. Ktoś. Odwróciła się i wróciła do łóżka.
Wzięła książkę z szafki nocnej, otworzyła ją na chybił trafił i wbiła wzrok w stronę. Nie czytała ani jednego słowa. Słyszała tylko, jak Tomek stoi jeszcze chwilę w drzwiach, jak otwiera usta, jak je zamyka, jak ciężko wzdycha. No i super.
Rzucił w końcu ostrzej. Wielka księżniczka się obraziła. Nie odpowiedziała. Myślisz, że sobie nie poradzę?
Dodał jeszcze. Dam radę. Bez twoich fochów też się da żyć. Cisza.
Zobaczysz. Drzwi trzasnęły. Renata przewróciła stronę. Ręce jej lekko drżały, serce biło szybko, nierówno.
Ale pierwszy raz od dawna nie wstała. Nie pobiegła. Nie zaczęła ogarniać świata. Leżała i pozwoliła, żeby świat przez chwilę radził sobie bez niej.
W mieszkaniu przez dłuższą chwilę panowała dziwna cisza, ciężka, napięta, jakby powietrze zgęstniało i każdy ruch mógł ją rozbić. Renata leżała na łóżku z książką przed oczami, ale dalej nie czytała. Słyszała tylko odgłosy zza drzwi. Kroki Tomka.
Otwieranie lodówki, zamknięcie. Westchnienia. Szuranie. No pięknie.
Mruknął gdzieś w kuchni. Normalnie cudownie. Potem coś stuknęło. Chyba kubek.
Minęło może pół godziny, może trochę więcej. Renata! Zawołał nagle. Nie odpowiedziała.
Słyszysz mnie? Cisza. Jeszcze chwila. I wtedy: Słuchaj.
Jego głos nagle zrobił się dziwnie lekki, aż podejrzanie. Zapomniałem ci powiedzieć. Przyjadą goście. Renata nawet nie drgnęła.
Jakie goście? No Paweł z Dorotą, pamiętasz? Z czasów studiów. Są przejazdem w Warszawie.
Będą koło drugiej. Książka wysunęła się jej z ręki i spadła na podłogę. Renata podniosła się gwałtownie i otworzyła drzwi. Stała przed nim w tej samej piżamie, włosy jeszcze bardziej rozczochrane niż rano.
Kto przyjedzie? No mówię. Paweł i Dorota. Wzruszył ramionami, jakby mówił o czymś zupełnie zwyczajnym.
Dawno się nie widzieliśmy. Fajnie będzie. Renata patrzyła na niego przez dłuższą chwilę. Powoli, bardzo powoli obróciła głowę i rozejrzała się po mieszkaniu.
W przedpokoju leżały buty Bartka. Nie jedna para, trzy. Jedne przewrócone na bok, drugie wciśnięte pod szafkę, trzecie dokładnie na środku przejścia. Smycz Reksa wiła się po podłodze jak zapomniana lina.
Na lustrze widniał tłusty ślad dłoni. W salonie jeszcze gorzej. Na dywanie porozrzucane klocki Lego. Między nimi papierki po cukierkach.
Na stoliku kubki. Jeden z zaschniętą herbatą, drugi z czymś, co kiedyś było kawą. Kurz na półkach aż prosił się, żeby ulepić z niego bałwana. Renata powoli wróciła wzrokiem do Tomka.
Ty zaprosiłeś ludzi tutaj? Oj, no nie przesadzaj. Machnął ręką. To przecież nasi, nie jacyś obcy.
Im nie przeszkadza bałagan. Renata uniosła brwi. Aha. No serio.
Ciągnął dalej. Najważniejsze, żeby posiedzieć, pogadać. Atmosfera się liczy, nie? Atmosfera.
Powtórzyła cicho. No. Uśmiechnął się, jakby właśnie rozwiązał problem. To ty ogarnij tu tak na szybko, wiesz, pół godzinki i będzie git.
Ja skoczę do Biedronki, coś kupię. Może jakieś przekąski, piwo? Renata patrzyła na niego i przez moment naprawdę nie była pewna, czy on żartuje. Pół godziny.
Powtórzyła powoli. No… Zawahał się lekko. No dobra, godzina maks.
Zapadła cisza, taka, że aż było ją słychać. Renata nagle się uśmiechnęła. Ale to nie był normalny uśmiech. To był ten rodzaj uśmiechu, od którego robi się człowiekowi zimno.
Tomek aż się cofnął o pół kroku. Nie. Słucham? Powiedziałam: nie.
Ale… co nie? Nie będzie sprzątania, nie będzie zakupów, nie będzie niczego. Tomek zmarszczył brwi.
W sensie? W takim sensie, podeszła bliżej, że ty zaprosiłeś gości, to ty ich przyjmujesz. Ty sprzątasz, ty gotujesz, ty ogarniasz. Ale ja mam wolne.
Przerwała mu. Pamiętasz? Renata? No bez przesady.
Bez przesady? Jej głos nagle podniósł się o ton. Ty naprawdę myślisz, że ogarnięcie tego wszystkiego zajmuje pół godziny? Machnęła ręką w stronę mieszkania.
Popatrz na to. Buty, śmieci, kurz, kuchnia zawalona. Ty tu tydzień żyjesz jak w chlewie i mówisz mi, że ja mam to ogarnąć w pół godziny? Tomek otworzył usta, zamknął.
No ale… Nie. Ucięła ostro. Ja nic nie robię.
Ani dziś, ani za pół godziny. Odwróciła się na pięcie. I wiesz co? Rzuciła jeszcze przez ramię.
Zamów pizzę. Może ona sama się też posprząta. Wróciła do sypialni. Usiadła na łóżku, wzięła książkę i znowu wbiła wzrok w stronę.
Serce waliło jej jak młot. Na zewnątrz przez chwilę było cicho. Potem:
No i dobra! Krzyknął Tomek.
Poradzę sobie. Nie potrzebuję twojej łaski. Drzwi od lodówki trzasnęły. Szafki zaczęły się otwierać i zamykać z rozmachem.
Renata zamknęła oczy i pierwszy raz od bardzo dawna nie ruszyła się z miejsca. Domofon zadzwonił dokładnie wtedy, kiedy Tomek był już na granicy wytrzymałości. Spocony, z rozczochranymi włosami, w koszulce przyklejonej do pleców, stał pośrodku salonu i patrzył na efekty swojej pracy, o ile można to było nazwać efektami. Odkurzacz wył jak opętany, ale zamiast sprzątać, wyrzucał kurz z powrotem na podłogę.
Po chwili Tomek odkrył, że worek jest pełny. Jak się go wymienia, nie miał pojęcia. Rzeczy próbował upychać do szaf nogą. Dosłownie wpychał je, zamykał drzwi, a po chwili coś znowu wypadało.
Bartek marudził z kąta. Tato, ja jestem głodny. Reks, wyczuwając napięcie, załatwił się w przedpokoju, mimo że rano był na spacerze. No nie!
No nie! No nie! Powtarzał Tomek, kręcąc się w kółko. I wtedy zadzwonił domofon.
Idealnie. Syknął pod nosem i nacisnął przycisk. Kilka minut później drzwi się otworzyły. No cześć, Paweł.
Wszedł pierwszy, szeroko uśmiechnięty, pewny siebie. Wysoki, ogarnięty, z krótką brodą i spokojnym spojrzeniem. Za nim Dorota, drobna, energiczna, z wielkim pudełkiem ciasta w rękach. Ale was dawno nie widzieliśmy.
Powiedziała od progu. Paweł rozejrzał się po mieszkaniu. Zatrzymał wzrok na podłodze, na stercie ubrań na fotelu, na chaosie w salonie. Uniósł lekko brwi.
Oho, mruknął. Remont robicie czy nowy styl dekoracji? Tomek zaczerwienił się aż po uszy. Nie, nie…
Renata się trochę gorzej czuje. Nie zdążyliśmy ogarnąć. Paweł skinął głową, ale spojrzenie miał uważne. Jasne, bywa.
A gdzie ona jest? Zapytała Dorota, zdejmując kurtkę. W tym momencie z sypialni wyszła Renata. Przebrała się w dres, ale nawet nie próbowała się malować.
Włosy spięła byle jak. Wyglądała na zmęczoną, ale spokojną, jakby patrzyła na wszystko z dystansu. Cześć, powiedziała cicho. Przepraszam za ten chaos.
Daj spokój. Dorota od razu podała jej pudełko. My też nie jesteśmy żadną komisją z programu o sprzątaniu. Przyjechaliśmy pogadać.
Paweł, bierz torby! Rzuciła jeszcze. Z korytarza wyciągnął dwie wielkie siaty z zakupami. Mięso, warzywa, zioła, butelka wina.
Dobra. Powiedział, rozglądając się. Tomek, pokaż kuchnię. Może zamówimy pizzę?
Spróbował jeszcze Tomek. Paweł spojrzał na niego jak na dziecko. Jaką pizzę, człowieku? Ja przywiozłem porządne mięso.
Kiedy ostatnio jadłeś coś normalnego? Już był w kuchni. Otwierał szafki, szukał noży. Gdzie masz deskę?
Tu chyba… Nie, chyba, tylko dawaj. Uciął Paweł. I nie stój jak słup, tylko pomóż.
Dorota w tym czasie złapała Renatę pod rękę. Chodź, siądziemy sobie, wypijemy coś. Zaprowadziła ją do sypialni i zamknęła drzwi. W kuchni zrobiło się głośno.
Woda, noże, patelnia. Paweł działał szybko, sprawnie, jak ktoś, kto dokładnie wie, co robi. Tomek stał obok, trochę zagubiony. Co ja mam robić?
Zapytał. Ziemniaki umyj, będą pieczone. Odpowiedział Paweł, krojąc mięso grubymi kawałkami. Tomek odkręcił wodę.
Słuchaj, głupio trochę. Mruknął. Wy jesteście gośćmi, a ty tu stoisz i gotujesz. Paweł wzruszył ramionami.
Lubię. To jest moment, kiedy mi się głowa resetuje. Siedzisz przy kompie cały dzień, myślisz, kombinujesz, a tu masz mięso, ogień i spokój. No nie wiem.
Burknął Tomek, szorując ziemniaka zbyt mocno. Dla mnie to takie babskie. Paweł przestał kroić. Powoli odłożył nóż.
Odwrócił się i spojrzał na niego długo, uważnie. Ty tak serio? No. Tomek wzruszył ramionami.
Moja Renata ostatnio to już w ogóle się rozleniwiła. Rano awantura o jakieś skarpetki. Mówi, że zmęczona. A czym?
Siedzi w biurze. Cisza. Paweł westchnął ciężko, sięgnął po ręcznik, wytarł ręce. Wiesz co?
Powiedział spokojnie. Ja kiedyś mówiłem dokładnie to samo. Tomek spojrzał na niego zaskoczony. Serio?
Serio. Trzy lata temu. Dorota była na macierzyńskim z małym, a ja robiłem nadgodziny, spłacałem kredyt. Wracałem do domu i padałem na twarz, a ona ciągle zmęczona, rozdrażniona.
No właśnie. Pochwycił Tomek. No właśnie nie. Przerwał Paweł.
Bo potem trafiła do szpitala. Wyrostek, komplikacje. Dwa tygodnie jej nie było. Zrobił krótką pauzę.
I zostałem sam. Z dzieckiem, z domem, ze wszystkim. Wziął kieliszek, nalał sobie trochę wina, upił łyk. Po trzech dniach wyłem, powiedział cicho.
Naprawdę. Bo nagle się okazało, że pralka sama nie rozwiesza prania. Że kurz wraca szybciej, niż go sprzątasz. Że dziecko to jest mała fabryka chaosu.
Tomek przestał szorować ziemniaka. I wiesz co wtedy zrozumiałem? Ciągnął Paweł. Że moja praca przy komputerze to jest wakacje przy tym wszystkim.
Cisza. Ty myślisz, że Renata się nie męczy? Dodał spokojnie. Ona robi dwa etaty.
Jeden w biurze, drugi w domu. Tomek patrzył na wodę lecącą z kranu. No może, mruknął. Nie może.
Uciął Paweł. Na pewno. I jeszcze dojeżdża przez pół miasta. Ile jej to zajmuje?
Godzinę w jedną stronę. Dwie. Tomek nic nie odpowiedział. Słuchaj.
Paweł wziął z powrotem nóż. My się z Dorotą dogadaliśmy. Ja pracuję z domu, to ogarniam na bieżąco. Pranie, odkurzanie, zmywarka, to nie jest żadna filozofia.
Wstajesz od kompa, robisz coś pożytecznego i wracasz. I co? Nie przeszkadza ci to? Zapytał Tomek cicho.
Paweł uśmiechnął się lekko. Wiesz co się zmieniło? Co? Ona zaczęła się uśmiechać.
Te słowa zawisły w powietrzu. Ciężkie. Prawdziwe. Wypoczęta kobieta to spokojny dom.
Dodał Paweł. A zajechana będzie tylko marzyć, żeby mieć chwilę ciszy. Nawet kosztem ciebie. Tomek przełknął ślinę.
Pierwszy raz od dawna zrobiło mu się naprawdę niewygodnie. Zapach mięsa i rozmarynu rozszedł się po całym mieszkaniu szybciej, niż napięcie zdążyło opaść. Siedzieli już przy stole dobrą godzinę. Bartek jadł, aż mu się uszy trzęsły, co chwilę prosząc o dokładkę.
Dorota opowiadała jakąś historię z ostatniego wyjazdu w Bieszczady. Coś o zgubionej drodze, noclegu w starym pensjonacie i psie, który podobno otwierał drzwi. Renata się śmiała. Naprawdę się śmiała.
Tomek patrzył na nią ukradkiem i miał wrażenie, że widzi ją pierwszy raz od bardzo dawna. Policzki miała zaróżowione, oczy błyszczały, głos był lżejszy. Siedziała wyprostowana, spokojna, jakby ktoś zdjął z niej niewidzialny ciężar. Obok niej Dorota, zadbana, spokojna, taka obecna.
W pewnym momencie położyła rękę na ramieniu Pawła. On, nie przerywając rozmowy, przykrył jej dłoń swoją. Taki drobiazg. A Tomek poczuł coś dziwnego w środku, jakby ktoś ścisnął go gdzieś pod mostkiem.
To nie było o jedzeniu. Nie o tej kolacji. To było o nich. O tym, jak oni funkcjonują razem.
Jak drużyna. A on i Renata? Kim oni właściwie byli? On nagle zobaczył to bardzo wyraźnie, jak obraz.
On pan domu. Ona ktoś, kto ma ogarniać resztę cicho, sprawnie, bez marudzenia. I kiedy przestaje, jest problem. Pyszne, chłopaki, powiedziała Dorota, odkładając widelec.
Normalnie jak w restauracji. No. Uśmiechnęła się Renata lekko. Trafił mi się ukryty talent kulinarny.
Tomek zakrztusił się wodą. Zrobiło mu się gorąco. Nie od jedzenia. Od wstydu.
Takiego prawdziwego, piekącego. Nie przed Pawłem, nie przed Dorotą. Przed nią. Przed Renatą.
Bo nagle przypomniał sobie wczoraj, jak wróciła zmęczona, zgarbiona, opierając się o ścianę, żeby zdjąć buty, bo nie miała siły się schylić. A on nawet nie wyszedł do przedpokoju. Krzyknął tylko z pokoju. Internet coś laguje.
Zrestartuj router. Tomek zacisnął szczękę. Debil. Przemknęło mu przez głowę.
Kolacja powoli dobiegła końca. Śmiechy ucichły, rozmowy zwolniły. Goście jeszcze chwilę posiedzieli, potem zaczęli się zbierać. Dzięki za wieczór.
Powiedział Paweł, ściskając Tomkowi rękę. Musimy częściej się widywać. Jasne! Mruknął Tomek.
Drzwi się zamknęły. Znowu cisza. Ale zupełnie inna niż rano. Renata wstała od stołu i zaczęła zbierać talerze.
Powoli, jakby wracała do starego rytmu. Ruchy miała cięższe, ramiona lekko opadły, jakby ta chwila lekkości już się kończyła. Jakby kareta znowu zamieniała się w dynię. Tomek podszedł i złapał ją za rękę.
Zostaw. Spojrzała na niego zaskoczona. Co? Zostaw.
Powtórzył ciszej. Ja to zrobię. Zmarszczyła lekko brwi. Tomek, to zaschnie, potem będzie gorzej.
Powiedziałem. Zostaw. Zamilkła. Patrzyła na niego przez chwilę, jakby próbowała zrozumieć, co się właśnie dzieje.
Idź. Dodał trochę nieporadnie. Weź sobie kąpiel. Tę pianę, co dostałaś od mamy.
Użyj w końcu. Ty jesteś chory? Zapytała cicho. Pokręcił głową.
Nie. Ja tylko… Zawahał się. Słowa jakoś nie chciały przejść przez gardło.
Rozmawiałem z Pawłem. Krótka pauza. I przepraszam. Powiedział w końcu.
Naprawdę. Przesadziłem. Cisza. Renata patrzyła na niego tak, jakby widziała coś, czego się nie spodziewała.
Jakby nie była pewna, czy to prawdziwe. Ale gdzieś pod tą ostrożnością pojawiło się coś jeszcze. Mała iskra. Nadzieja.
Ja ogarnę zmywarkę. Dodał szybko Tomek, jakby bał się, że jeśli nie będzie mówił dalej, to wszystko się rozpadnie. I sprawdzę Bartkowi lekcje. Mówił, że ma matematykę.
Jeszcze chwila ciszy. Potem Renata skinęła głową. Po prostu. Bez słów.
Bo wiedziała, że jeśli coś powie, to się rozpłacze. Odwróciła się i wyszła. Drzwi do łazienki zamknęły się cicho. Tomek został sam w kuchni.
Spojrzał na stół, na talerze, na okruchy. Nic nie zniknęło. Nic się samo nie zrobiło. Westchnął, podwinął rękawy, odkręcił wodę.
Szmer strumienia wypełnił ciszę. I po raz pierwszy od bardzo dawna nie miał poczucia, że pomaga. Po prostu robił to, co trzeba. Bo to był jego dom.
W łazience zaszumiała woda. Tomek uśmiechnął się lekko, wyobrażając sobie, jak Renata zanurza się w pianie. Jutro niedziela. Wstanie wcześniej, zrobi śniadanie.
Może nawet naleśniki. Nie jakiś wielki gest. Ale od czegoś trzeba zacząć.
I pierwszy raz od dawna pomyślał, że może jeszcze będzie dobrze.