Deszcz spływał nieprzerwanymi kaskadami, malując opustoszałe ulice srebrzystymi refleksami, które tańczyły w żółtym świetle latarni. Joanna Wiśniewska szła pewnym krokiem, choć każdy ruch zdawał się wymagać od niej nadludzkiego wysiłku. Dźwięk jej obcasów odbijał się echem w ciszy burzy, kontrastując z chaosem w jej myślach. Trzymała płaszcz zaciśnięty w dłoniach, jakby tkanina mogła ochronić ją nie tylko przed zimnem, ale i przed miażdżącym ciężarem podjętej decyzji.
Łukasz Grabowski siedział w swoim biurze, pogrążony w myślach. Przed nim rozciągała się szklana ściana oferująca spektakularny widok na rozświetlone miasto, lecz jego wzrok nie dostrzegał tego piękna. Oczy wpatrzone w przestrzeń odbijały koncentrację i niepokój, podczas gdy kieliszek whisky stał zapomniany obok. Choć próbował skupić się na biznesowych obowiązkach, jego myśli wciąż wracały do jednej osoby – Joanny.
Kiedy interkom zadźwięczał, informując o przybyciu Joanny, Łukasz poczuł zaskoczenie, a zaraz potem podekscytowanie, którego nie chciał przed sobą przyznać. Wstał od razu, poprawiając krawat machinalnym gestem, podczas gdy jego myśli próbowały zrozumieć cel tej niespodziewanej wizyty. Drzwi otworzyły się i Joanna weszła. Była przemoczona od deszczu, lecz jej obecność zdawała się rozświetlać pomieszczenie.
Miała na sobie prostą czarną sukienkę, która emanowała elegancją i powagą, ale Łukasz szybko dostrzegł, co kryje się za tą fasadą. To nie była ta pewna siebie i dumna kobieta, którą znał. Jej oczy lśniły czymś głębszym, niemal jakby toczyła niewidzialną walkę. – Joanno – powiedział, pozwalając, by na jego twarzy pojawił się delikatny uśmiech.
– Nie sądziłem, że jeszcze kiedykolwiek tu przyjdziesz. Wzięła głęboki oddech, jakby musiała zebrać całą swoją odwagę. – Potrzebuję twojej pomocy. Łukasz uniósł brew, zaskoczony.
Joanna nigdy nie pokazywała słabości. To było niespodziewane. – Mojej pomocy? To przynajmniej ciekawe.
Słyszeć to od ciebie. Co cię do mnie sprowadza? Joanna na chwilę odwróciła wzrok, ale zaraz znów spojrzała mu w oczy z determinacją. – To delikatna sprawa.
Ja potrzebuję pieniędzy. Łukasz milczał przez chwilę, próbując zrozumieć, co mogło skłonić tak niezależną kobietę do takiej prośby. – A co jesteś gotowa zaoferować w zamian? – zapytał bez ogródek.
Jego głos był niski i zdecydowany. Pytanie spadło na nią jak ciężki kamień. Joanna zacisnęła usta, wyraźnie nieswojo, ale wiedziała, że nie może się teraz wycofać. – Cokolwiek będzie potrzebne – odpowiedziała głosem cichym, ale pełnym determinacji, której nie sposób było przeoczyć.
Łukasz podszedł do swojego biurka, sięgnął po kieliszek whisky i upił mały łyk, podczas gdy jego wzrok pozostał na niej utkwiony. Był zafascynowany, zaintrygowany, ale i ostrożny. Joanna była jak zagadka, której jeszcze nie udało mu się w pełni rozwikłać, i to go niepokoiło. – Wiesz, Joanno, nigdy nie myślałem, że zobaczę cię w takim stanie – powiedział, stawiając kieliszek na blacie.
– Nie przyszłam tu, żeby się tłumaczyć, Łukaszu. Przyszłam, bo muszę. Jego oczy błysnęły czymś trudnym do określenia. Może podziwem, może szacunkiem, ale też nutą wyzwania.
– A jeśli powiem, że jestem gotów pomóc, ale na pewnych warunkach? Joanna poczuła, jak zimny dreszcz przeszedł jej po plecach. Wiedziała, że ten moment to punkt bez odwrotu. Deszcz za oknem uderzał mocno w szyby, jakby odbijał burzę, którą oboje odczuwali.
Łukasz obserwował ją w milczeniu, czekając na jej odpowiedź, podczas gdy napięcie wypełniało każdy zakątek pomieszczenia. Decyzja, którą miała podjąć, miała zmienić wszystko – i oboje zdawali sobie z tego sprawę. – Chcesz pieniędzy. Dobrze.
Ale dlaczego ja, Joanno? – zapytał, przełamując ciężką ciszę. – Mogłabyś zwrócić się do wielu innych osób, prawda? Joanna wzięła głęboki oddech, starając się zachować spokój.
Wiedziała, że Łukasz ją testuje, i nie mogła pozwolić sobie na okazanie słabości. – Nie łudź się, Łukaszu. Przemyślałam wszystkie możliwości, zanim przyszłam. Tylko ty jesteś w stanie zapewnić mi kwotę, której potrzebuję, w czasie, jaki mam.
Zmarszczył brwi, wyraźnie zaintrygowany. – A jaka to kwota? Joanna zawahała się na chwilę, ale wiedziała, że nie ma już miejsca na tajemnice. – Pięćset tysięcy złotych.
Łukasz cicho gwizdnął, ale nie wydawał się zaskoczony. – Spora suma. Musisz być naprawdę zdesperowana. – Jestem.
I nie zamierzam udawać, że jest inaczej. Łukasz powoli podszedł bliżej, opierając dłonie na stole i pochylając się w jej stronę. – A co dokładnie dostanę w zamian? Joanna poczuła, jak ściska jej się gardło, ale przełknęła to uczucie, utrzymując stanowczy ton.
– Trzydzieści nocy. W pokoju zapanowała cisza, jakby czas się zatrzymał. Łukasz zamrugał raz, potem drugi, jakby próbował przetworzyć to, co właśnie usłyszał. – Trzydzieści nocy ze mną?
– zapytał cicho, niemal szeptem. Joanna skinęła głową. Jej twarz płonęła, ale w jej oczach było widać niezachwianą determinację. – Tak.
Trzydzieści nocy. To moja propozycja. Łukasz odchylił się do tyłu, cicho się śmiejąc. W jego śmiechu nie było jednak kpiny – był to dźwięk pełen niedowierzania, może nawet podziwu.
– Wiesz, Joanno, zawsze zastanawiałem się, jak to będzie, gdy przyjdziesz do mnie z prośbą. Ale nigdy nie wyobrażałem sobie, że będzie to wyglądało tak. Skoro przyszłaś do mnie, to wiedziałaś, że nie będę pobłażliwy – kontynuował, krzyżując ręce i mierząc ją wzrokiem. – Trzydzieści nocy brzmi prosto.
Ale rozumiesz, co proponujesz, prawda? Joanna nie odrywała od niego wzroku, mimo że jej ręce lekko drżały. – Rozumiem. I podtrzymuję propozycję.
Łukasz w końcu zrobił krok w jej stronę, zatrzymując się tuż przed nią. – Przyjmuję – powiedział stanowczo. – Ale pod jednym warunkiem. Joanna poczuła, jak ściska jej się żołądek.
Wiedziała, że postawi jakieś warunki, ale była gotowa ich wysłuchać. – Jakim? Łukasz przechylił lekko głowę, jego ciemne oczy analizowały każdy szczegół jej twarzy. – Przez te noce będziesz moja bez tajemnic.
Jego słowa zabrzmiały jak grzmot, rozbrzmiewający w jej wnętrzu. Joanna poczuła dreszcz przebiegający wzdłuż kręgosłupa. Było coś w jego głosie, co wykraczało poza zwykłe pragnienie. Była to obietnica intensywności, może nawet dominacji.
– A co, jeśli odmówię twojego warunku? – zapytała, starając się utrzymać kontrolę nad sytuacją. Łukasz uśmiechnął się lekko, ale w jego uśmiechu nie było łagodności. – Wtedy nie będzie żadnej umowy.
Joanna zacisnęła pięści, czując, jak ciężar sytuacji ją przytłacza. Była w potrzasku i oboje o tym wiedzieli. – Zgadzam się – odpowiedziała głosem, który brzmiał pewniej, niż się czuła. Uśmiech Łukasza poszerzył się, ale jego oczy nadal ją badały, jakby próbował odkryć każdy skrywany przez nią sekret.
– Świetnie. Zatem mamy umowę. Wyciągnął rękę. Joanna zawahała się przez chwilę, zanim ją uścisnęła.
Dotyk Łukasza był stanowczy i ciepły, wywoływał w niej mieszankę emocji, których nie była gotowa zgłębiać. Gdy odsunął się, spojrzał na nią z wyrazem, który mieszał triumf z czymś, czego Joanna nie potrafiła rozszyfrować. – Nie pożałujesz tego, Joanno. – A może właśnie pożałuję.
Joanna odwróciła wzrok, ukrywając wir uczuć, który ją ogarniał. Wiedziała, że tym uściskiem dłoni jej życie zmieni się na zawsze. Burza na zewnątrz dopiero się zaczynała, a oboje mieli zmierzyć się z grą, w której zasady nie były jasne, a stawka wyższa, niż mogli przypuszczać. Godziny w posiadłości Łukasza dłużyły się, aż w końcu nadszedł wieczór pierwszego dnia ich umowy.
Joanna przyjechała punktualnie, starając się ukryć napięcie, które ją pochłaniało. Monumentalność miejsca i niezmącona obecność Łukasza sprawiały, że czuła się mała, ale mimo to zachowywała kamienną twarz. Łukasz powitał ją w głównej sali, gdzie starannie przygotowano kolację. Wydawał się swobodny, ale jego spojrzenie nie opuszczało jej ani na chwilę, jakby próbował rozszyfrować zagadkę, którą była dla niego.
– Mam nadzieję, że kolacja ci zasmakuje – powiedział, posyłając tajemniczy uśmiech. Joanna skinęła tylko głową, starając się zachować opanowanie. Na każde jego pytanie odpowiadała krótko i wymijająco, unikając w ten sposób ujawnienia czegokolwiek, co mogłoby zdradzić coś więcej o niej samej. Po kolacji Łukasz zaprowadził ją do salonu, gdzie płonący kominek nadawał pomieszczeniu przytulności.
Nalał sobie kieliszek wina, ale nie nalegał, gdy odmówiła. – Możesz cały czas się chować, prawda? – powiedział, opierając się na kanapie i spoglądając na nią z uwagą. – Nie chowam się – odpowiedziała Joanna, patrząc mu prosto w oczy.
– Po prostu jestem praktyczna. Łukasz uśmiechnął się lekko, ale w jego oczach widać było ciekawość. Nie był przyzwyczajony do tego, że ktoś trzymał go na dystans, co tylko podsycało emocje, które go ogarniały. – Czujesz się teraz trochę spokojniej?
– zapytał cicho, niemal szeptem. – Wszystko w porządku – odpowiedziała, odwracając wzrok w stronę kominka. Łukasz nie naciskał. Wstał i podszedł do niej, wyciągając rękę w geście pełnym niewypowiedzianego znaczenia.
– Chodź. Idziemy na górę. Joanna zawahała się przez chwilę, ale wiedziała, że to nieunikniona część ich umowy. Przyjęła jego dłoń, a Łukasz poprowadził ją do głównej sypialni.
Pomieszczenie było równie imponujące jak reszta domu, urządzone w stonowanych barwach, z elegancją odzwierciedlającą charakter jego właściciela. Zamykając za sobą drzwi, Łukasz odwrócił się i spojrzał na nią. Joanna poczuła, jak serce jej przyspiesza. Powoli podszedł kilka kroków, zbliżając się na tyle, by mogła poczuć ciepło jego obecności.
– Jesteś zdenerwowana – zauważył spokojnym, ale stanowczym głosem. – Nie jestem przyzwyczajona do tego – wyznała, starając się zachować równowagę. Łukasz uniósł rękę, ale jej nie dotknął, pozwolił swoim palcom zawisnąć tuż przy jej twarzy. Niemal łagodnym tonem zbliżył się jeszcze bardziej, pochylając się lekko.
Joanna poczuła, jak jego usta niemal dotykają jej własnych. Ciepło jego ciała, delikatny dotyk dłoni na jej ramionach – to wszystko było niemal hipnotyzujące. Joanna zamknęła oczy, poddając się chwili, która wydawała się nieunikniona. Ale nagle Łukasz się zatrzymał.
Wypuścił długie westchnienie i cofnął się delikatnie, puszczając jej ramiona. Otworzyła oczy zaskoczona i zobaczyła jego twarz pełną frustracji, ale też czegoś głębszego, czego nie potrafiła zrozumieć. – Nie chcę, żeby to tak wyglądało – kontynuował, teraz miększym głosem. – Nie w ten sposób.
Milczała, zdezorientowana. – Ale czy nie tego właśnie chcesz? Łukasz zaśmiał się cicho, ale w jego śmiechu brakowało wesołości. Podszedł do okna, przeczesując dłonią włosy, jakby próbował uporządkować myśli.
– Oczywiście, że chcę, Joanno. Ale nie w ten sposób. Nie chcę, żeby to było coś, co robisz z obowiązku, przez jakąś umowę. Obserwowała go z oszołomieniem, nie wiedząc, jak zareagować.
Wydawał się teraz inny – bardziej bezbronny, mniej jak mężczyzna, który dotąd kontrolował wszystko wokół siebie. Łukasz odwrócił się do niej ponownie, z lekkim, smutnym uśmiechem na ustach. – Dziś po prostu pójdziemy spać. Bez presji.
Bez oczekiwań. Joanna poczuła niespodziewaną ulgę zmieszaną z niejasnym zamętem. Łukasz podszedł do niej i lekko dotknął jej ramienia, prowadząc ją w stronę łóżka. – Rozgość się.
Ja zostanę tutaj, a ty tam, gdzie poczujesz się najwygodniej. Obserwowała go, gdy zajął miejsce po jednej stronie łóżka, z taką spokojną pewnością, jakby był w pełni pogodzony z własną decyzją. Joanna wahała się przez chwilę, ale w końcu położyła się po drugiej stronie, zachowując bezpieczny dystans. Noc minęła w ciszy, a jedynym dźwiękiem był spokojny, miarowy oddech Łukasza wypełniający przestrzeń.
Po raz pierwszy od wielu dni Joanna poczuła, że ta umowa może być czymś więcej, niż myślała. A Łukasz może był kimś innym, niż sobie wyobrażała. Kolejne noce mijały w dziwnym stanie równowagi. Łukasz i Joanna przestrzegali ustalonej umowy – dzielili łóżko, ale nie przekraczali granicy, którą wyznaczył pierwszej nocy.
Emocjonalny dystans między nimi wydawał się nietknięty. Łukasz zawsze zachowywał się uprzejmie, kontrolując swoje zachowanie, podczas gdy Joanna starała się traktować wszystko jak czystą formalność. Początkowo jedynym towarzyszem była cisza. Joanna odwracała się plecami, próbując zignorować jego obecność.
Łukasz ze swojej strony szanował jej przestrzeń, choć nie mógł powstrzymać narastającej ciekawości, by odkryć warstwy tej tajemniczej kobiety. Z biegiem czasu atmosfera zaczęła się subtelnie zmieniać. Napięcie ustąpiło miejsca bardziej naturalnej, choć wciąż niepewnej współpracy. W mroku pojawiały się krótkie rozmowy, drobne, lecz znaczące momenty, które zdradzały więcej, niż oboje byli gotowi przyznać.
To właśnie wtedy Łukasz zaczął zauważać, że coś jest nie tak. Podczas jednego z poranków, po kolejnej wspólnej nocy, obserwował Joannę, gdy się ubierała. Wyglądała na bardziej bladą niż zwykle, a jej ruchy zdradzały zmęczenie, którego nie mógł zignorować. W kolejnych dniach zwracał uwagę na drobne sygnały – zauważył, że Joanna unikała jedzenia dużych porcji podczas kolacji, że czasem dyskretnie kładła rękę na brzuchu, a w jej oczach, mimo determinacji, kryła się głęboka wyczerpanie.
– Czy wszystko w porządku, Joanno? – zapytał pewnej nocy, siedząc razem z nią na kanapie w salonie. – Tak – odpowiedziała szybko, unikając jego wzroku. Łukasz pochylił się nieco, nie odrywając od niej spojrzenia.
– Nie wygląda na to. Joanna westchnęła, próbując zakończyć rozmowę. – Po prostu jestem zmęczona. Nie masz się czym przejmować.
Ale Łukasz nie dał za wygraną. Zbyt dobrze znał jej sposób unikania trudnych pytań i był zdeterminowany, by dowiedzieć się, co się dzieje. – Joanno, wiesz, że możesz mi zaufać, prawda? – zapytał, starając się używać spokojnego, troskliwego tonu.
Zawahała się, a jej wyraz twarzy na chwilę złagodniał. – Dlaczego ci zależy, Łukaszu? Przez moment patrzył na nią, jakby zastanawiał się, czy powinien być całkowicie szczery. – Bo widzę w tobie więcej, niż chcesz pokazać.
Te słowa dotknęły ją w sposób, którego się nie spodziewała. Joanna odwróciła wzrok, ale nie mogła ukryć błysku emocji w oczach. Łukasz wiedział, że coś jest nie tak, i choć próbowała to ukryć, coś w nim się zmieniło. Joanna przestała być tylko częścią umowy.
Stała się dla niego kimś, o kogo naprawdę się troszczył. Początkowo napięta atmosfera ustąpiła miejsca subtelnej bliskości, a dzielone milczenie stało się komfortowe. Joanna, początkowo niechętnie, zaczęła mu ufać. Wieczorami jej gesty stawały się bardziej czułe – dotyk dłoni, muśnięcie twarzy, a czasami opowiadała drobne fragmenty swojego życia.
Łukasz chłonął każde jej słowo, każdy gest, jakby były darem. Zrozumiał, że za maską silnej i zdystansowanej Joanny kryje się kobieta pełna lęków, marzeń i bólu, których rzadko pozwalała innym dostrzec. W ostatni wieczór umowy coś w atmosferze było inne. Joanna wydawała się bardziej zamyślona, ale i zdeterminowana.
Wiedziała, że Łukasz szanował jej granice, ale teraz nadszedł czas, by wypełniła swoją obietnicę. W pokoju Joanna podeszła do niego z większą pewnością niż w poprzednie wieczory. Jej palce przesunęły się po jego torsie, a spojrzenie nie odrywało od jego oczu. – Łukasz, ta noc powinna być taka, jaka powinna być od początku – powiedziała z małym, ale szczerym uśmiechem.
On ujął jej twarz w dłonie. Jego oczy badały każdy szczegół jej rysów. – Nie musisz robić niczego, czego nie chcesz, Joanno. – Chcę – odpowiedziała stanowczo, ale łagodnie.
Łukasz nie pytał już więcej. Przyciągnął ją bliżej. Dotyk ich warg był powolny, niemal nieśmiały, jakby oboje smakowali ten moment. Joanna przesunęła dłonie po jego ramionach, a on gładził jej twarz.
Nagle Joanna osłabła. Jej oddech stał się nierówny, zachwiała się, opierając na nim. – Joanno! – zawołał z niepokojem w głosie.
Zanim zdążył cokolwiek zrobić, zemdlała w jego ramionach. Panika ogarnęła Łukasza, gdy ułożył ją na łóżku i próbował ją ocucić. – Co się z tobą dzieje? – zapytał cicho, ale stanowczo, gdy w końcu otworzyła oczy.
Joanna próbowała odwrócić wzrok, ale Łukasz chwycił jej dłoń, zmuszając ją, by na niego spojrzała. – Żadnych więcej kłamstw, Joanno. Co ukrywasz? Zamknęła oczy na moment, jakby zbierała odwagę.
– Potrzebuję pieniędzy na operację. Jestem chora, Łukaszu. Jej słowa spadły na nich jak ciężki kamień. Łukasz próbował przetrawić to, co właśnie usłyszał.
– Na co jesteś chora? Joanna wzięła głęboki oddech, a łzy zaczęły zbierać się w jej oczach. – To poważna choroba. Potrzebuję pilnej operacji, ale nie mam jak za nią zapłacić.
Łukasz zamilkł. Szok odbił się na jego twarzy. Wstał i zaczął przechadzać się po pokoju. – I dlatego przyszłaś do mnie z taką ofertą?
– Tak. Nie chciałam, żebyś robił to z litości – odpowiedziała z drżeniem w głosie. – Chciałam, żeby to była wymiana. Coś, nad czym miałabym kontrolę.
Łukasz wrócił do niej i uklęknął przy łóżku, mocno chwytając jej dłonie. Jego oczy były pełne determinacji. – Nie musisz przez to przechodzić sama. Pomogę ci.
Joanna pokręciła głową, ale Łukasz jej przerwał. – To nie dlatego, że mieliśmy umowę. To dlatego, że mi na tobie zależy. Łzy, które próbowała powstrzymać, w końcu popłynęły.
Łukasz przyciągnął ją do siebie w mocnym uścisku, jakby chciał ochronić ją przed całym cierpieniem, które nosiła sama. Tej nocy, gdy Joanna odpoczywała, Łukasz złożył sobie obietnicę – zrobi wszystko, co w jego mocy, by ją uratować. Nie chodziło już o umowę, lecz o miłość, którą odkrył w sobie do niej. Uczucie, którego nie mógł dłużej ignorować.
Joanna obudziła się w szpitalnym pokoju. Delikatne światło poranka wdzierało się przez zasłony. Sterylna woń i jednostajny dźwięk maszyn były pierwszymi sygnałami, że coś się zmieniło. Kiedy odwróciła głowę, zobaczyła go.
Łukasz siedział obok niej, z głową opartą na dłoni, jakby spędził tam całą noc. – Dzień dobry – powiedział z szerokim, szczerym uśmiechem, widząc, że się obudziła. Łukasz szybko wstał i mocno ujął jej dłoń, jakby ten gest miał przekazać całe wsparcie, jakie chciał jej ofiarować. – Wszystko jest w porządku, Joanno.
Operacja się udała. Teraz musisz tylko odpoczywać. Spojrzała na niego zaskoczona intensywnością jego obecności. Przez całe dni Łukasz był przy niej, troszcząc się o wszystko, nie oczekując niczego w zamian.
Przejął kontrolę nad wszystkimi sprawami, gdy Joanna dochodziła do siebie – zawsze był blisko, towarzyszył jej na wizytach kontrolnych, przygotowywał lekkie posiłki, a w spokojne wieczory czytał jej książki swoim łagodnym głosem, pomagając jej zasnąć. – Dlaczego to wszystko robisz? – zapytała pewnej nocy, gdy poprawiał na niej koc. – Joanno, to nie musi być bardziej skomplikowane.
Jego słowa zaskoczyły ją, ale jednocześnie przyniosły falę ciepła, której się nie spodziewała. Joanna wiedziała, że jej uczucia wobec Łukasza się zmieniły. Mężczyzna, którego kiedyś uważała za dominującego i zdystansowanego, stał się jej schronieniem, jej siłą. Z czasem, gdy jej zdrowie się poprawiało, Joanna zaczęła zauważać, że strach przed otwarciem się na niego znika.
Podczas spaceru w ogrodzie w pobliżu szpitala Łukasz nagle się zatrzymał, ujął jej dłoń i obrócił ją ku sobie. – Joanno, wiem, że zaczęliśmy w dość nietypowy sposób. Ale to, co do ciebie czuję, jest prawdziwe. Nie chcę już żyć bez ciebie u mojego boku.
Joanna spojrzała na niego, a w jej oczach pojawiły się łzy szczęścia. – Ja też nie chcę żyć bez ciebie, Łukaszu. Uśmiechnął się z ulgą i przyciągnął ją do siebie, obejmując mocno. Ten moment zdawał się wymazywać wszystkie trudności, zostawiając jedynie miłość i pewność, że oboje są dokładnie tam, gdzie powinni być.
Kilka miesięcy później Joanna i Łukasz stali przed rodziną i przyjaciółmi, wymieniając przysięgi małżeńskie. Delikatna melodia wypełniała przestrzeń, a spojrzenia, które wymieniali, mówiły więcej niż jakiekolwiek słowa. – Obiecuję być przy tobie w zdrowiu i chorobie, w dobrych i trudnych chwilach – powiedział Łukasz, trzymając jej dłonie z czułością. – A ja obiecuję być twoją partnerką, przyjaciółką i miłością na każdą fazę naszego życia – odpowiedziała Joanna z uśmiechem rozświetlającym całą salę.
Gdy wymienili przysięgi, a w tle rozbrzmiały oklaski, Łukasz pocałował ją, przypieczętowując obietnicę. Miłość, którą zbudowali, była czymś więcej niż tylko pasją. Była to partnerstwo, zrozumienie i pewność, że razem mogą pokonać wszystko.
Wreszcie byli pełni i gotowi na życie, które mieli przed sobą.