Het was een gewone doordeweekse middag en ik zat weer eens in mijn gebruikelijke uitzending, terwijl ik zag dat de kijkersaantallen laag bleven. Iedereen was aan het werk, dat was duidelijk. Ik mompelde iets over dat het rustig was en keek naar de chat die langzaam voorbij kroop. Een van de weinige trouwe kijkers vroeg of ik soms werkloos was.
Ik lachte en zei dat ik een goede baan had, maar dat ik inderdaad tussen het werken door aan het kletsen was. Het gesprek schoof al snel richting het weer. Ik vertelde dat het in Seoul stralend zonnig was met een graad of vijfendertig. De kijker uit Daegu reageerde verrast en zei dat het daar regende.
Ik probeerde me te herinneren waar Daegu ook alweer lag, zuidelijk, dat klopte wel. Het verschil tussen noord en zuid was blijkbaar enorm. De kijker zei dat ze maar liefst 24 graden hadden in Pohang, terwijl ik op mijn scherm zag dat het bij mij in de buurt 36 graden was. Het was bijna niet te geloven.
Ik merkte dat ik weer eens aan het klagen was over mijn honger. Mijn eten was nog niet gearriveerd, ook al had ik het al een tijdje geleden besteld. Toen de bezorger eindelijk aanbelde, sprong ik op om het aan te nemen. Een vriendelijke stem aan de deur, ik bedankte hem en liep terug met mijn lunch.
Ik vertelde de kijkers dat ik het gevoel had dat mijn hele ritme van slag was door de vrije dagen. Het was al elf uur en ik had het gevoel dat de tijd vreemd vooruitschoof. Ik had bijna geen besef meer van welke dag het was. Ons gesprek dwaalde af naar herinneringen aan Chuseok en de vreemde manier waarop die feestdag elk jaar op een andere datum leek te vallen.
Een van de kijkers beweerde dat die datum nooit veranderde, maar ik hield vol dat hij altijd verschoof. Het was een zinloos discussiepunt, maar het hield ons bezig. Even later schakelde ik over op iets waar ik veel vaker aan dacht: reizen naar Zuid-Korea. Ik vertelde dat ik heel graag terug wilde naar de plek waar ik altijd naartoe ging voor de Koreaanse barbecue.
Het idee om vlees te grillen, dat op te eten en daarna pas te bestellen, dat zoiets heerlijks was. En dan die bibimmyeon die je erbij bestelt, dat was een van de dingen die ik het allerliefst wilde doen. Een van de kijkers begon over een Japans gerecht, yukhoe, rauw rundvlees met ei. Ik legde uit dat je dat in Japan nauwelijks vers kon krijgen en dat ik er juist daarom zo naar verlangde.
Als het overal verkrijgbaar zou zijn, zou ik er niet eens meer over nadenken. Het gesprek kwam even op varkenshuid, een snack waar ik niet echt warm voor liep. Ik legde uit dat het in Korea zonder de juiste dipsaus te vet werd. Een van de kijkers zei dat ik het maar moest overslaan.
Daar was ik het wel mee eens. Toen het onderwerp op drank viel, vertelde ik dat ik al een tijdje geen alcohol meer dronk. De Koreaanse highballs schijnen zoeter te zijn dan de Japanse, zei iemand. Ik vroeg me hardop af wat ze erin deden, misschien een of andere siroop in de koolzuurhoudende drank.
Het gesprek gleed van het een naar het ander en kwam al snel terecht bij fastfood. Ik vertelde dat ik een tijdje geleden bij een grote fastfoodketen in Japan de Happy Meal had besteld, alleen maar vanwege de Pokémon-kaarten die erbij zaten. Het probleem was dat buitenlandse toeristen, vooral uit China en andere Aziatische landen, massaal meerdere bestellingen plaatsten, de kaarten eruit haalden en het voedsel gewoon weggooiden. Ze bestelden vijf sets hier, vijf sets daar, en het eten belandde allemaal op straat of in de prullenbak.
Het was niet de eerste keer dat zoiets gebeurde. Eerder was er een soortgelijk probleem met een andere actiefiguur. En het bedrijf zelf leek er weinig tegen te doen. Ik merkte dat ik geïrriteerd raakte bij de herinnering.
Het was frustrerend om te zien hoe zo’n klein cadeautje zulk asociaal gedrag opriep. Even later kwam iemand met een ander verhaal, over een man die gewond raakte bij een gevecht over wie er eerst de trein in mocht, zoiets bizar als een vechtpartij over de volgorde bij het instappen. Er schijnt zelfs iemand met een mes uit een ring te hebben gedreigd. Ik schudde mijn hoofd.
Het klonk allemaal zo onnodig agressief. Er werd gezegd dat dit soort nieuws de laatste tijd steeds vaker voorkomt, vaak met buitenlanders in de hoofdrol. Een van de kijkers begon over een buitenlandse YouTuber die in Japan was weggestuurd en daarna naar Korea was gegaan. Daar werd hij naar verluidt constant in elkaar geslagen door Koreaanse mannen.
De kijker vond het hilarisch en noemde het terecht. Ik vroeg wie het was en kreeg een naam die ik niet direct herkende. Het verhaal was dat hij in Japan van alles had uitgespookt, waarna hij naar Korea vertrok en daar voortdurend problemen kreeg. Zijn video’s waarin hij geslagen werd, werden populair, vooral in Japan.
Ik lachte erom, maar tegelijkertijd voelde ik me ongemakkelijk bij het idee dat mensen geweld goedkeurden. Toch gaf ik toe dat het een vreemd soort rechtvaardigheid leek te zijn. De kijker merkte op dat dit in Japan niet snel zou gebeuren, omdat Japanners minder snel iemand zouden aanvallen. Het beeld dat buitenlanders van Japan hadden, was er een van rust en orde, maar de realiteit was toch anders.
Mijn aandacht werd weer op mijn eten gericht. Ik merkte op dat er te veel mayonaise op mijn burger zat. Ik had liever avocado gekozen, maar dat was weer een ander verhaal. Mijn gezicht zorgde ervoor dat de hamburger er groter uitzag dan hij was, grapte ik.
Een van de kijkers vroeg of ik aan het afvallen was. Ik vertelde dat ik al tweeëndertig dagen bezig was met zowel mijn dieet als mijn training. Het ging langzaam, maar ik voelde wel degelijk verschil. Mijn rug, mijn buik, het leek alsof er wat centimeters af waren.
Maar het belangrijkste was dat ik me energieker voelde, niet meer zo moe als eerst toen ik wakker werd. Ik gaf toe dat het volhouden het moeilijkst was. Vroeger nam ik altijd een pauze, maar nu probeerde ik het elke dag vol te houden. Niet omdat ik perse wilde afvallen, maar omdat ik gezond wilde leven.
Het gesprek gleed weer naar Seoul en het verkeer. Ik had een livebeeld van de Han-rivier op mijn scherm staan en zag enorme files op de Olympic Boulevard. Ik vroeg me af waarom iedereen zo nodig de auto moest nemen, terwijl de metro veel sneller zou zijn. De kijker merkte op dat mensen nu eenmaal gehecht zijn aan hun auto.
Ik vroeg me hardop af hoe druk het in Tokio was, in vergelijking met Seoul. Iemand noemde het inwonersaantal van Tokio, iets van twaalf miljoen. Dat leek me laag, want ik had gehoord dat het dertien of veertien miljoen moest zijn. We concludeerden dat de cijfers misschien niet meer klopten door al die buitenlanders die er woonden.
Het onderwerp van buitenlanders bleef terugkomen. Ik vertelde dat Akihabara tegenwoordig vooral bekend stond als een plek waar negen van de tien buitenlanders Chinees waren. Het was een opmerking die ik zelf grappig vond, maar die de kijker met enige scepsis ontving. Toch klopte het wel, zei ik, het was echt merkbaar.
Iemand bracht een verhaal naar voren over een Bulgaarse toerist in Japan die een taxirit van bijna vijftigduizend won had gemaakt en bij het betalen alleen maar ‘tomorrow’ zei. De taxichauffeur had de politie gebeld en toen bleek dat de man maar een paar duizend won op zak had. Hij was niet eens ingezetene, gewoon op reis. Het was weer zo’n voorbeeld van hoe toeristen misbruik maakten van de gastvrijheid.
Ik zuchtte en zei dat het jammer was, maar dat we er niets aan konden doen. Toch moest ik toegeven dat ik blij was dat de dag goed was geweest. Ik vroeg of iemand het goed vond als ik kort naar de honkbalwedstrijd keek, want ik had gehoord dat er iets bijzonders stond te gebeuren. Een van de kijkers zei dat Ohtani, de sterspeler, de volgende dag zou werpen.
Ik had gehoord dat hij dit jaar nog niet had geworpen, maar dat hij morgen weer op de mound zou staan. Een andere kijker merkte op dat hij de MLB niet meer interessant vond, maar dat kon ik niet volgen. De laatste tijd was het juist heel leuk om te kijken, vond ik. Het gesprek kwam terecht bij Son Heung-min, de Koreaanse voetballer die naar Los Angeles was gegaan.
Ik wist niet precies waarom hij daarheen was verhuisd. Iemand zei dat het iets te maken had met de voorbereiding op het WK. Ik vroeg me af waarom hij dan niet naar de K-League ging, als hij toch voor Korea zou spelen. Waarom zou je naar Amerika gaan als je je eigen nationale team wilde voorbereiden?
Een kijker legde uit dat het WK in Noord-Amerika zou plaatsvinden en dat het daarom logisch was om daar te trainen. Ik zei dat ik LA wel een goede plek vond voor sporters, dat had ik wel gehoord. We spraken over Koreaanse honkbal en de passie van de fans. Er werd gezegd dat Koreaanse supporters enorm luidruchtig en fanatiek waren.
Ik vroeg me af of ik het zou kunnen volhouden om tussen zulke fans te zitten, maar ik moest lachen bij het idee. Het gesprek ging ook over jonge Koreaanse voetballers. Iemand noemde een speler die in Japan beroemd was geworden omdat hij er zo goed uitzag. Ik probeerde me zijn naam te herinneren, maar ik kwam er niet op.
We noemden namen als Ahn Jung-hwan, maar dat was een oudere speler. Een andere kijker opperde Cho Gue-sung, en dat bleek de juiste te zijn. Het was de speler met het iets langere haar tijdens het WK. Ik zei dat ik alleen zijn rugnummer nog wist, negentien.
Er werd opgemerkt dat Japan geen enkele knappe voetballer had. Ik lachte en kon het niet ontkennen. Het gesprek eindigde met een grap over dat Japanse voetballers niet bepaald bekendstonden om hun uiterlijk, terwijl Korea er genoeg had.
Het was een luchtige noot waar we allemaal om konden lachen.