Listopadowy wieczór był ciężki. Mokry śnieg z deszczem kleił się do chodników, a tramwaje na Puławskiej stały jeden za drugim. Natalia wróciła do mieszkania wcześniej niż zwykle, bo w biurze wysiadł system. Jeszcze przed siedemnastą zamknęła za sobą drzwi na Ursynowie.
W przedpokoju pachniało wodą po goleniu Damiana i kawą, którą rano zostawił w pośpiechu. Od razu zrobiło jej się cieplej na sercu. Zdjęła mokry płaszcz i chciała nastawić wodę na herbatę, kiedy zadzwonił telefon. „Natalka, jesteś już w domu?
” – odezwała się Teresa tym swoim tonem, jakby zawsze była lekko obrażona na cały świat. „Tak, właśnie weszłam. ”
„Och, to dobrze się składa, bo ja mam problem z tym rejestratorem w samochodzie. Ciągle wyskakuje komunikat o pamięci.
Kasuje wszystko, a on dalej swoje. Zerknęłabyś? Ty się znasz na tych komputerach. ”
Natalia mimowolnie się uśmiechnęła.
Teresa uważała każdego przed trzydziestką za informatyka. „Jasne, proszę przynieść. ”
Pół godziny później przyszła teściowa. Jak zwykle bez pukania weszła do kuchni, stawiając na stole pudełko z sernikiem.
„Kupiłam po drodze w tej cukierni przy metrze. Damian lubi. ”
Natalia podziękowała i wzięła od niej małe czarne urządzenie. „To chyba karta pamięci wariuje” – mruknęła Teresa, zdejmując kozaki.
„Ja już nie mam do tego cierpliwości. Człowiek tylko chciał spokojnie pojechać do sklepu, a to pika i pika. ”
„Zaraz sprawdzę. ”
Usiadła z laptopem przy stole.
Za oknem szarość robiła się coraz gęstsza. Na parkingu ktoś odśnieżał samochód plastikową skrobaczką, chociaż śnieg od razu zamieniał się w wodę. Natalia włożyła kartę pamięci do komputera i zmarszczyła brwi. „Dziwne.
”
„Co takiego? ”
„Pliki są, ale system pokazuje, jakby pamięć była pełna mimo usunięcia nagrań. ”
„A mówiłam! Ten cały sprzęt teraz to chińszczyzna.
”
Natalia kliknęła kilka folderów. Większość filmów wyglądała zwyczajnie. Droga do marketu, światła, korki przy rondzie, wycieraczki rozmazujące deszcz. Już miała zamknąć wszystko i po prostu wymienić kartę na nową, kiedy zauważyła ostatnie nagranie, zrobione dwa dni wcześniej.
Nie wiedziała nawet dlaczego, ale kliknęła. Obraz drżał lekko. Mokra warszawska ulica, sznur czerwonych świateł, autobus miejski skręcający przy skrzyżowaniu. Na desce rozdzielczej wisiał mały drewniany różaniec.
Przez chwilę było słychać tylko kierunkowskaz, a potem odezwał się głos Teresy. „Ja ci mówię. Halinka, ona kompletnie się nie nadaje na żonę. ”
Natalia zesztywniała.
W kuchni Teresa mieszała herbatę, jakby nic się nie działo. „Damian całe życie pracuje, jeździ po delegacjach, stara się, a ona wiecznie zmęczona. Wraca z pracy i tylko telefon albo serial. ”
Natalii zrobiło się gorąco.
„No ale młodzi teraz wszyscy tacy” – odezwał się drugi kobiecy głos z telefonu w samochodzie. „Ale bez przesady. Kobieta powinna o siebie dbać. Patrycja to przynajmniej wygląda jak człowiek – zadbana, elegancka, a ta sweter i koński ogon.
”
Natalia poczuła, jak ściska ją w żołądku. W kuchni Teresa podniosła wzrok. „I co tam? Da się naprawić?
”
„Chyba tak” – odpowiedziała cicho. Na nagraniu samochód się zatrzymał. Trzasnęły drzwi. Po chwili rozległ się nowy głos – młody, trochę zachrypnięty.
„Dzień dobry pani Tereso. ”
„Patrycja. ”
Natalia od razu ją sobie przypomniała. Wysoka blondynka z ostatnich imienin Haliny za bardzo śmiała się z żartów Damiana.
Za długo patrzyła mu w oczy. „Siadaj, kochanie” – powiedziała Teresa aż przesadnie ciepło. „Kawę ci kupiłam. ”
Przez chwilę było słychać szelest reklamówki.
„A jak on wróci z Gdańska? ” – zapytała Patrycja ciszej. „Bo ja nie wiem, czy to ma sens. ”
Teresa zaśmiała się krótko.
„Och, nie wygłupiaj się. Facet to facet. Trzeba tylko dobrze podejść. Ty się z nim niby przypadkiem spotkasz.
Reszta zostaw mnie. ”
Natalii ścierpła skóra na karku. „Ale przecież on jest zaręczony. ”
„I co z tego?
” – prychnęła Teresa. „Ślubu jeszcze nie ma. ”
W kuchni Natalia przestała oddychać. „Myśli pani, że naprawdę zwróci na mnie uwagę?
” – zapytała Patrycja. „A niby czemu nie? Ty przynajmniej umiesz wyglądać i rozmawiać z ludźmi. Damian zasługuje na lepszą kobietę niż ta wiecznie obrażona Natalia.
”
Serce Natalii zaczęło walić tak mocno, że ledwo słyszała dalsze słowa. „Tylko wszystko spokojnie” – ciągnęła Teresa. „Najpierw kawa, potem może jakiś spacer, a ta moja przyszła synowa nawet się nie zorientuje. ”
Patrycja zachichotała i wtedy Natalia zrozumiała.
To nie były głupie plotki ani zwykłe narzekanie przyszłej teściowej. One naprawdę planowały zabrać jej Damiana jeszcze przed ślubem. Przez następne kilka dni Natalia żyła jak w dziwnym śnie. Wszystko niby było normalnie, a jednocześnie kompletnie inaczej.
Budziła się obok zdjęcia Damiana stojącego na komodzie. Robiła sobie kawę, jechała tramwajem do pracy, odpowiadała klientom na maile. Nawet śmiała się z żartów koleżanek z biura. Tylko gdzieś pod skórą cały czas siedziało to nagranie.
Głos Teresy. „Ślubu jeszcze nie ma. ” Te słowa wracały do niej ciągle – w autobusie, w kolejce w Żabce, wieczorem pod prysznicem. Najgorsze było jednak to, że Teresa zachowywała się dokładnie tak samo jak wcześniej.
W środę przyszła w południe z krokietami. „Zrobiłam za dużo, to wam przyniosłam. Damian lubi z pieczarkami. ”
Natalia stała przy blacie i kroiła pomidory do kanapek.
Uśmiechnęła się tylko lekko. „Dziękujemy. ”
Teresa weszła do kuchni jak do siebie. Otworzyła lodówkę, westchnęła teatralnie.
„Och, dziecko, wy znowu nic porządnego nie macie do jedzenia? Jak wy chcecie rodzinę zakładać? ”
Jeszcze tydzień wcześniej Natalia pewnie puściłaby to mimo uszu. Teresa od zawsze miała w sobie coś z kobiety, która musi wszystko komentować, ale teraz każde słowo brzmiało inaczej, jak ukryta szpila.
„Daj spokój, pani Tereso. Przecież sobie radzimy” – powiedziała spokojnie. „No mam nadzieję. ”
I ten uśmiech – niby ciepły, niby serdeczny, a jednak fałszywy do bólu.
Natalia coraz częściej łapała się na tym, że obserwuje przyszłą teściową ukradkiem, jak miesza herbatę, jak poprawia włosy, jak pyta przez telefon Damiana, czy zjadł obiad. I za każdym razem myślała o Patrycji. W czwartek wieczorem Teresa przyniosła sernik. W piątek zadzwoniła tylko po to, żeby zapytać, o której Damian wraca z Gdańska.
„Biedny chłopak, tyle godzin w pociągu. Pewnie zmęczony będzie. ”
Natalia zacisnęła mocniej palce na telefonie. „Na pewno.
”
„To zrób mu jakiś dobry obiad. Mężczyzna po delegacji musi odpocząć. ”
Och, jak ona pięknie grała troskliwą matkę. Aż dech zapierało.
Damian wrócił w sobotę późnym popołudniem. Natalia usłyszała klucz w zamku i od razu poderwała się z kanapy. Wszedł zmęczony, zmarznięty, z torbą przewieszoną przez ramię. Pachniał chłodnym powietrzem, podróżą PKP i kawą z automatu na dworcu.
Miał lekko zaczerwienione oczy i kilkudniowy zarost. „Boże, jak dobrze być w domu! ” – mruknął od progu. Natalia nawet nie zdążyła nic powiedzieć, bo już ją objął.
Mocno, ciepło, tak znajomo, że aż coś ścisnęło ją w środku. Przymknęła oczy. Przez sekundę chciała po prostu udawać, że nic się nie stało, że dalej są tylko oni. „Tęskniłem” – powiedział cicho, opierając brodę o jej włosy.
„Ja też. ”
Uśmiechnął się i wyciągnął z torby papierową reklamówkę. „Patrz, kupiłem ci te pistacjowe drożdżówki, które lubisz. Na dworcu jeszcze były ciepłe.
”
Natalia poczuła ukłucie w sercu. Jak ona miała mu powiedzieć, że jego własna matka próbuje rozbić ich związek? Wieczór minął spokojnie. Zjedli razem kolację.
Damian opowiadał o hotelu w Gdańsku, o wiecznie spóźnionym pociągu i facecie, który przez trzy godziny gadał przez telefon o częściach do ciągników. Natalia słuchała, ale myślami była gdzie indziej. Telefon z nagraniem leżał schowany w szufladzie komody. Czekał.
Kiedy po północy położyli się spać, Damian przeciągnął się ciężko. „Ale jestem padnięty. Chyba zasnę od razu. ”
Natalia patrzyła w ciemny sufit.
Serce waliło jej jak szalone. Jeśli nie powie teraz, później będzie jeszcze gorzej. „Damian, muszę ci coś pokazać. ”
Odwrócił głowę w jej stronę.
„Coś się stało? ”
Przez chwilę milczała. „Tylko proszę cię, obejrzyj do końca. ”
Usiadł powoli na łóżku.
„Natalka, straszysz mnie. ”
Drżącymi rękami odblokowała telefon i podała mu nagranie. Na początku zmarszczył brwi. „To z auta mamy.
”
„Tak. ”
Słychać było szum ulicy i kierunkowskaz. Potem odezwał się głos Teresy. Damian jeszcze przez moment wyglądał, jakby nic nie rozumiał, ale kiedy padło „Patrycja przynajmniej wygląda jak człowiek”, zesztywniał.
Natalia patrzyła, jak powoli zmienia mu się twarz, jak znika zmęczenie, jak pojawia się niedowierzanie. Potem głos Patrycji: „A jak on wróci z Gdańska? ”. Damian gwałtownie usiadł prościej.
„Co jest? ”
Nagranie leciało dalej. „Ślubu jeszcze nie ma. ”
W pokoju zrobiło się nagle potwornie cicho.
Damian nie odrywał wzroku od telefonu, jakby nie poznawał własnej matki. Kiedy film się skończył, jeszcze przez dłuższą chwilę siedział bez ruchu. Natalia czuła, że aż trzęsą jej się dłonie. „Powiedz coś” – szepnęła.
Damian przełknął ślinę. „Ja chyba nie rozumiem. ”
Ale widziała po jego oczach, że właśnie zrozumiał wszystko. I chyba pierwszy raz dotarło do nich obojga, że ich ślub może wcale nie być taki pewny, jak jeszcze tydzień wcześniej im się wydawało.
Następnego ranka w mieszkaniu panowała dziwna cisza – taka ciężka, lepka, jak listopadowa mgła za oknem. Natalia obudziła się wcześniej niż zwykle i przez chwilę leżała nieruchomo, patrząc na szare światło wpadające między zasłony. Damian siedział już w kuchni. Usłyszała dźwięk czajnika i ciche stukanie łyżeczką o kubek.
Kiedy weszła, stał oparty o blat w dresowych spodniach i patrzył przez okno na parking. Wyglądał, jakby przez noc postarzał się o kilka lat. „Nie spałeś? ” – zapytała ostrożnie.
Wzruszył ramionami. „Trochę. ”
Przez chwilę oboje milczeli. Za oknem przejechał tramwaj, aż szyby lekko zadzwoniły.
Ktoś na klatce schodowej trzaskał drzwiami i głośno narzekał, że znowu nie działa winda. Zwykły sobotni poranek. Tylko ich życie przestało być zwykłe. Damian usiadł ciężko przy stole.
„Wiesz, co jest najgorsze? ” – odezwał się w końcu. „To chyba nawet nie powinno dziwić. ”
Natalia spojrzała na niego zaskoczona.
„Co masz na myśli? ”
Zaśmiał się gorzko. „Mama zawsze wszystko kontrolowała. Wszystko.
”
Potarł dłonią twarz. „Pamiętasz, jak chciała urządzać nam mieszkanie, jeszcze zanim je wynajęliśmy? ”
Natalia pamiętała aż za dobrze. Teresa przez dwa tygodnie wysyłała im zdjęcia firanek, mebli i dywanów, obrażając się śmiertelnie, kiedy wybrali coś innego.
„Albo kiedy powiedziała, że powinieneś zrezygnować z delegacji, bo normalny facet siedzi w domu” – przypomniała cicho. Damian prychnął. „Albo moje koszule. Boże, miałem chyba 28 lat, a ona dalej kupowała mi ubrania i obrażała się, kiedy ich nie nosiłem.
”
Na chwilę zamilkł. „Tylko że wcześniej to było irytujące, a teraz…” – nie dokończył. Nie musiał. Natalia usiadła naprzeciwko niego i przykryła dłonią jego rękę.
„Nie róbmy awantury od razu. ”
Spojrzał na nią zmęczonym wzrokiem. „A co mamy zrobić? Udawać, że nic się nie stało?
”
„Poczekajmy. Skoro planują tę całą przypadkową znajomość, to wcześniej czy później twoja mama sama się zdradzi. ”
Damian długo nic nie mówił. W końcu skinął głową.
„Dobra, poczekamy. ”
Ale napięcie między nimi a Teresą rosło z każdym dniem. W poniedziałek Natalia stała rano w kolejce w piekarni po bułki, kiedy usłyszała za plecami znajomy głos. „Och, pani Natalio, jaki świat mały.
”
Teresa stała z siatką zakupów i uśmiechała się promiennie, jakby nigdy nic. „Kupiłam świeże pączki dla Damiana. On takie z marmoladą najbardziej lubi. ”
Natalia poczuła ucisk w gardle.
„Miło. ”
„A wie pani, kogo wczoraj spotkałam? Patrycję. No oczywiście.
Ale z niej elegancka kobieta wyrosła – z klasą i taka zaradna. Sama mieszkanie kupiła. ”
Natalia zacisnęła palce na koszyku. „To dobrze dla niej.
”
„I gotować umie. Dzisiaj takie dziewczyny to rzadkość. ”
Starsza kobieta powiedziała to niby mimochodem, ale Natalia doskonale słyszała ukrytą złośliwość. Wieczorem Teresa zadzwoniła do Damiana.
Natalia słyszała jej głos z telefonu, siedząc obok na kanapie. „Synku, a pamiętasz Patrycję, tę córkę Haliny? ”
Damian spojrzał wtedy krótko na Natalię. „Pamiętam.
”
„Och, taka fajna dziewczyna. Spotkałam ją ostatnio. Bardzo cię chwaliła. I wiesz, tak sobie pomyślałam, że wy byście się kiedyś świetnie dogadywali.
”
Damian ściszył głos. „Mamo, jestem zaręczony. ”
„Och, przecież tylko mówię. ”
Ale Natalia słyszała satysfakcję w głosie Teresy.
Z dnia na dzień było gorzej. Na klatce schodowej Teresa przypadkiem wspominała o Patrycji przy sąsiadkach. Przy obiedzie zachwycała się jej dobrym wychowaniem, a Natalia coraz częściej łapała się na tym, że uśmiecha się przez zaciśnięte zęby. W środę wieczorem siedzieli z Damianem przy stole, jedząc pierogi z Biedronki, kiedy zadzwonił domofon.
Teresa weszła energicznie do mieszkania z pojemnikiem rosołu. „Zrobiłam za dużo. A młodzi przecież wiecznie zabiegani. ”
Postawiła garnek w kuchni i odwróciła się do syna.
„Damian, a ty w sobotę pracujesz? ”
„Nie. ”
„Och, to dobrze się składa. ”
Natalia od razu poczuła nieprzyjemny ucisk w żołądku.
Teresa zdjęła płaszcz i zaczęła mówić lekkim tonem:
„Bo ja się umawiam z Halinką przy Warszawie Centralnej na kawę i wyobraź sobie, ostatnio zostawiłam u was torebkę po nocowaniu. Mogłaby tam być moja karta do przychodni i klucze. Jakbym znowu zapomniała, to podrzuciłbyś mi ją dosłownie 5 minut. ”
Damian milczał.
Natalia i Damian spojrzeli na siebie. Tylko jedno krótkie spojrzenie, ale oboje już wiedzieli. To się właśnie zaczynało. Sobota od rana była dziwnie cicha.
Nie padało, ale nad Warszawą wisiało ciężkie, mleczne niebo. Natalia obudziła się jeszcze przed budzikiem i od razu poczuła ten nieprzyjemny ucisk w brzuchu. Leżała chwilę nieruchomo, słuchając odgłosów miasta za oknem. Gdzieś daleko zgrzytał tramwaj, ktoś na parkingu odpalał samochód, a sąsiadka z góry znowu tłukła czymś w kuchni.
Damian spał obok na plecach, ale ona widziała, że to nie był spokojny sen. Co chwilę marszczył brwi, przewracał się z boku na bok. Około dziewiątej zadzwonił telefon. Teresa.
Damian odebrał od razu i włączył głośnik, jakby oboje chcieli mieć pewność, że wszystko przebiega dokładnie tak, jak przewidzieli. „Synku, przepraszam cię, ale oczywiście zapomniałam tej torebki. A jestem już z Halinką przy centralnym. Mógłbyś podrzucić, bo mam tam klucze i kartę do przychodni.
”
Natalia zamknęła oczy. Dokładnie tak, jak się spodziewali. Damian odpowiedział spokojnie:
„Jasne, podrzucę. ”
„Kochany jesteś.
To ta kawiarnia obok wejścia od strony alei Jerozolimskich. ”
Rozłączyła się. Przez chwilę w mieszkaniu było cicho. Potem Damian westchnął ciężko i wstał z łóżka.
„Gotowa? ” – zapytał. Natalia skinęła głową, chociaż wcale nie była gotowa. Godzinę później siedziała już w swojej starej Toyocie zaparkowanej po drugiej stronie ulicy.
Szyby lekko parowały od środka. Włączyła nawiew i mocniej ścisnęła kierownicę. Kawiarnia była dobrze widoczna. Duże okna, kilka stolików przy szybie, ludzie z kubkami kawy i torbami zakupowymi.
Typowe miejsce przy dworcu – trochę głośne, trochę przypadkowe. I wtedy zobaczyła je. Siedziała przy stoliku pod oknem. Obok niej Patrycja.
Natalii aż zrobiło się gorąco. Patrycja wyglądała tak, jakby przyszła co najmniej na randkę w eleganckiej restauracji. Jasny płaszcz, wysokie kozaki, mocny makijaż, rozpuszczone blond włosy. Na stoliku stały filiżanki kawy, kawałek sernika i rurki z kremem.
Teresa promieniała, nachylała się do Patrycji, poprawiała serwetki, coś opowiadała z przejęciem, jak matka przygotowująca idealne spotkanie dla syna. Natalia poczuła mdłości. Kilka minut później pod kawiarnię podszedł Damian w ciemnej kurtce z torbą matki przewieszoną przez ramię. Serce Natalii zaczęło walić jak oszalałe.
Patrycja od razu się wyprostowała i poprawiła włosy. Teresa niemal podskoczyła z radości. Damian wszedł do środka. Przez szybę Natalia widziała wszystko jak na filmie bez dźwięku.
Uścisk matki, szeroki uśmiech Patrycji, gest Teresy zapraszający do stolika. Damian usiadł. Przez chwilę rozmawiali normalnie. Patrycja śmiała się za głośno.
Nachylała się w stronę Damiana. Co chwilę dotykała włosów. Teresa obserwowała ich z takim zadowoleniem, że aż trudno było na to patrzeć. Natalia siedziała nieruchomo, nawet nie mrugała.
Nagle Patrycja położyła dłoń na ręce Damiana i wtedy coś w Natalii pękło. Już miała otwierać drzwi samochodu, już chciała tam wejść i skończyć ten teatr, kiedy zobaczyła, że Damian spokojnie wyciąga telefon i kładzie go na stole. Teresa jeszcze się uśmiechała. Patrycja też.
Damian coś powiedział. Teresa zmarszczyła lekko brwi, a potem z telefonu popłynął dźwięk. Natalia nawet przez zamknięte szyby rozpoznała własny głos z nagrania, potem głos Teresy. „Patrycja przynajmniej wygląda jak człowiek.
”
Uśmiech zniknął z twarzy Patrycji natychmiast. Teresa pobladła tak gwałtownie, jakby ktoś spuścił z niej całą krew. Damian siedział spokojnie, nie krzyczał, nie robił scen – i chyba właśnie to było najgorsze. Patrycja zaczęła coś mówić.
Szybko, nerwowo rozglądała się dookoła, jakby nagle zabrakło jej powietrza. Teresa próbowała przerwać nagranie, ale Damian cofnął telefon. Kilka osób przy sąsiednich stolikach zaczęło zerkać w ich stronę. „Ślubu jeszcze nie ma.
” Te słowa było widać nawet bez dźwięku. Teresa zasłoniła usta dłonią. Patrycja zrobiła się czerwona, potem znowu blada, a Damian nadal siedział spokojnie. Powiedział coś krótko, bardzo krótko.
Patrycja zerwała się nagle z miejsca, tak gwałtownie, że aż przewróciła łyżeczkę. Chwyciła torebkę i niemal wybiegła z kawiarni. Natalia widziała, jak biegnie chodnikiem w stronę przejścia podziemnego, ocierając oczy rękawem płaszcza. Teresa została sama przy stoliku – mała, zgarbiona.
Pierwszy raz odkąd Natalia ją poznała, wyglądała nie jak kobieta kontrolująca wszystkich dookoła, ale jak ktoś kompletnie zagubiony. A Damian patrzył na własną matkę tak chłodno, że Natalii aż przeszły ciarki po plecach. Natalia siedziała w samochodzie nieruchomo jeszcze przez kilka sekund po tym, jak Patrycja zniknęła w tłumie przy dworcu. Ręce drżały jej tak mocno, że musiała puścić kierownicę.
W kawiarni została już tylko Teresa i Damian. Między nimi stały niedopite filiżanki kawy, talerzyk z pokrojonym sernikiem i przewrócona łyżeczka. I cisza – ciężka nawet przez szybę. Damian powiedział coś spokojnie, ale Natalia widziała po jego twarzy, że kosztuje go to więcej, niż chciał pokazać.
Teresa próbowała coś tłumaczyć, gestykulowała nerwowo, poprawiała włosy, rozkładała ręce, a on tylko siedział i patrzył na nią tak obco, że aż bolało. W końcu Teresa nagle pochyliła się nad stolikiem. Nawet przez ulicę było widać emocje na jej twarzy. Damian odsunął się lekko.
Natalia domyślała się, co teraz słyszy. „Ja chciałam dobrze. Matka wie lepiej. Zrozumiesz kiedyś.
”
Po chwili Damian wstał od stolika. Teresa natychmiast poderwała się za nim i złapała go za rękaw kurtki. Usiadł z powrotem. Widać, że nie chciał robić sceny przy ludziach.
Natalia westchnęła ciężko i lekko uchyliła szybę. Chłodne powietrze od razu wpadło do środka razem z hałasem miasta. I wtedy usłyszała podniesiony głos Teresy. „Bo ja chciałam dla ciebie lepszego życia.
”
Kilka osób odwróciło głowy. Damian mówił ciszej, dlatego Natalia słyszała tylko pojedyncze słowa. „To moje życie. Kocham ją.
”
Teresa aż klasnęła dłonią w stolik. „Kochasz, Damian? Błagam cię. Ona jest taka nijaka, taka cicha, bez charakteru.
Ty potrzebujesz kobiety, która będzie cię wspierała, a nie siedziała obrażona po kątach. ”
Natalii zrobiło się słabo. Przez chwilę miała ochotę wyjść z samochodu i powiedzieć Teresie wszystko, co od tygodni siedziało jej w gardle, ale została, bo widziała twarz Damiana. Pierwszy raz odkąd go znała, wyglądał tak, jakby naprawdę walczył sam ze sobą.
Z jednej strony matka, z drugiej ona. Teresa mówiła coraz szybciej. „Patrycja przynajmniej umie o siebie zadbać. Ludzie by was podziwiali.
A Natalia nawet jak przychodzi na rodzinny obiad, to wygląda, jakby przyszła do sklepu po bułki. ”
Damian nagle wyprostował się na krześle i wtedy Natalia zobaczyła coś, czego nigdy wcześniej u niego nie widziała. Złość – prawdziwą. Nie tę cichą irytację, kiedy spóźniał się tramwaj albo ktoś zastawił mu miejsce parkingowe.
To było coś głębszego. „Przestań! ” – powiedział twardo. Teresa zamilkła.
„Nie masz prawa tak o niej mówić. ”
Starsza kobieta zamrugała szybko. „Damian, nie, teraz ty posłuchaj mnie. ”
W kawiarni zrobiło się tak cicho, że nawet kelnerka stanęła przy ladzie i zerkała ukradkiem w ich stronę.
„Zawsze wszystko chciałaś kontrolować” – ciągnął Damian. „Moje studia, moją pracę, to, gdzie mieszkam, jak się ubieram. Nawet firanki do mieszkania próbowałaś nam wybierać. ”
Teresa zacisnęła usta.
„Bo jestem twoją matką. ”
„A ja mam 30 lat, mamo. ”
Te słowa zabrzmiały ostro, bardzo ostro. Teresa nagle jakby zmalała.
„Ja cię sama wychowałam” – powiedziała ciszej. „Harowałam po godzinach, żebyś miał wszystko. Ojciec cię zostawił, pamiętasz? Wszystko było na mojej głowie.
”
Damian spuścił wzrok. Natalia poczuła ukłucie w sercu. No właśnie – to było najgorsze. Teresa doskonale wiedziała, gdzie uderzyć.
„Ja tylko chciałam, żebyś był szczęśliwy” – ciągnęła drżącym głosem. „Matka chyba może chcieć dla syna dobrze. ”
Damian milczał długo, tak długo, że Natalia aż przestała oddychać. W końcu odezwał się spokojniej, ale chyba jeszcze bardziej stanowczo.
„Tylko że to ja wybieram, z kim będę szczęśliwy. ”
Teresa odwróciła wzrok. „Czyli wybierasz ją? ”
„Tak, bez wahania.
”
Natalii nagle zaszkliły się oczy. Damian pochylił się lekko nad stolikiem. „Kocham Natalię. Jeśli jeszcze raz spróbujesz wchodzić między nas albo urządzać takie teatrzyki, to po prostu przestaniemy się widywać.
”
Teresa spojrzała na niego tak, jakby ktoś ją uderzył. „Tak mówisz do własnej matki? ”
„Mówię prawdę. ”
Przez chwilę siedzieli naprzeciwko siebie w kompletnej ciszy.
Potem Damian powoli wstał. Teresa nie zatrzymywała go tym razem, tylko siedziała przy stoliku, blada, z rękami zaciśniętymi na torebce. Damian wyszedł z kawiarni i ruszył przez ulicę w stronę samochodu. Kiedy otworzył drzwi Toyoty, Natalia od razu zobaczyła, jak bardzo jest zmęczony.
Usiadł obok niej ciężko i przez chwilę nic nie mówił. Patrzył tylko przed siebie, na mokrą ulicę, na ludzi wychodzących z dworca. W końcu wypuścił powietrze. „Ślub będzie” – powiedział cicho.
„Niezależnie od wszystkiego. ”
Natalia poczuła, jak coś ściska ją w gardle. Damian odwrócił się do niej i pierwszy raz od wielu dni spojrzał spokojnie. „Słyszysz?
Niczego nie odwołujemy. Nie pozwolę nikomu rozwalić tego, co mamy, nawet własnej matce. ”
Minęły prawie trzy miesiące. Warszawa zdążyła zmienić listopadową szarość na pierwsze oznaki wiosny.
Na drzewach przy Wiśle pojawiły się jasne pąki. Ludzie coraz częściej siedzieli na ławkach z kawą na wynos. A Natalia pierwszy raz od dawna poczuła, że potrafi oddychać spokojnie. Życie powoli wracało do normalności.
Może nie do końca takiej samej jak wcześniej, ale spokojniejszej. Teresa praktycznie zniknęła z ich codzienności. Nie wpadała już bez zapowiedzi z rosołem ani sernikiem. Nie dzwoniła po kilka razy dziennie do Damiana.
Czasem tylko wysłała krótkiego SMS-a: „Jak się czujesz? ” albo „Pamiętaj o kurtce, zimno dziś”. Damian odpowiadał grzecznie, ale krótko. Natalia widziała, że nadal to przeżywał.
Czasami wieczorem zamyślał się nagle podczas oglądania telewizji albo milkł w połowie rozmowy, ale nigdy więcej nie wrócili do tamtej kłótni. Skupili się na ślubie, na sobie. W soboty jeździli razem do centrum oglądać obrączki. Kłócili się w Ikei o kolor półek do salonu.
Robili zakupy w Biedronce i śmiali się, że są już strasznie dorosłymi ludźmi, skoro największą radość sprawia im nowy odkurzacz na promocji. Czasem wieczorem spacerowali bulwarami nad Wisłą. Damian brał wtedy Natalię za rękę i opowiadał o planach na przyszłość – o tym, że może za kilka lat kupią własne mieszkanie, że chciałby kiedyś psa, że marzy mu się mały dom pod Warszawą. I za każdym razem Natalia patrzyła na niego z cichą ulgą, bo został przy niej mimo wszystko.
Ślub cywilny zaplanowali na koniec kwietnia. Mały, bez wielkiego wesela. Tylko rodzina i najbliżsi znajomi. Natalia długo zastanawiała się, czy Teresa w ogóle przyjdzie.
Damian nigdy o to nie zapytał matki wprost. Chyba bał się odpowiedzi. W dniu ślubu Natalia obudziła się przed szóstą rano. Ze stresu bolał ją brzuch.
W mieszkaniu pachniało lakierem do włosów i świeżo prasowaną koszulą Damiana. „Oddychaj! ” – śmiał się cicho, zapinając guziki przy lustrze. „Przecież nie idziemy na egzekucję.
”
„Łatwo ci mówić. ”
„Tobie też jest pięknie, jak się denerwujesz. ”
Przewróciła oczami, ale uśmiechnęła się mimo wszystko. Urząd stanu cywilnego był niewielki, schowany między starymi kamienicami niedaleko placu Bankowego.
Przed wejściem stały donice z bratkami, a na schodach ktoś zostawił mokre ślady po deszczu. Goście powoli się schodzili. Ciotki poprawiały fryzury, ktoś szukał papierosów, ktoś inny pytał, gdzie zaparkować. Natalia rozglądała się dyskretnie.
I wtedy ją zobaczyła. Teresa stała trochę z boku przy murku, sama, w ciemnym płaszczu i jasnej apaszce. Wyglądała inaczej niż jeszcze kilka miesięcy wcześniej – jakby schudła, jakby nagle bardzo się zmęczyła. Przez chwilę Natalia była pewna, że kobieta podejdzie i znowu zacznie wszystko psuć, ale Teresa tylko patrzyła cicho.
Kiedy Damian ją zauważył, zamarł na sekundę. Potem powoli podszedł do matki. Natalia obserwowała ich z daleka, czując, jak serce znowu zaczyna jej szybciej bić. Teresa poprawiła synowi kołnierz koszuli – dokładnie takim samym ruchem jak kiedyś, gdy był dzieckiem.
„Wyglądasz ładnie” – powiedziała cicho. Damian skinął głową. Przez moment żadne z nich nie wiedziało, co powiedzieć dalej. W końcu Teresa spojrzała na Natalię.
Podeszła kilka kroków bliżej. Natalia aż zesztywniała, ale starsza kobieta tylko lekko poprawiła jej rękaw sukienki i powiedziała cicho:
„Dbajcie o siebie. ”
Nic więcej. Bez wielkich przeprosin, bez tłumaczeń.
A jednak Natalia poczuła, że to kosztowało ją bardzo dużo. Ceremonia minęła szybko. Kilka podpisów, kilka drżących słów przysięgi, potem obrączki. Damian ścisnął dłoń Natalii tak mocno, że aż się uśmiechnęła.
A kiedy urzędniczka powiedziała: „Ogłaszam państwa małżeństwem”, Natalia nagle poczuła, że cały ciężar ostatnich miesięcy powoli z niej schodzi. Obiad weselny zorganizowali w małej restauracji pod Warszawą – bez luksusów. Kilka stołów, kremowe obrusy, tulipany w wazonach. Na stołach rosół, schabowe, ziemniaki i surówki, potem sernik, makowiec i kawa.
Rodzina śmiała się coraz głośniej. Wujek Damiana opowiadał stare historie z wojska. Ciotki robiły zdjęcia telefonami. Ktoś narzekał, że za głośno gra muzyka.
A potem z głośników poleciał stary przebój Krzysztofa Krawczyka. Kilka osób zaczęło nucić pod nosem. Natalia spojrzała wtedy na Damiana, na jego spokojną twarz, na obrączkę na jego dłoni. Potem mimowolnie przeniosła wzrok na Teresę siedzącą kilka miejsc dalej.
Starsza kobieta rozmawiała cicho z ciotką Haliną i pierwszy raz od bardzo dawna nie próbowała niczego kontrolować – po prostu była. I wtedy Natalia zrozumiała coś ważnego. Rodzina nigdy nie będzie idealna, ale teraz była już naprawdę ich.